Berria.infoko blog komunitatea

Login

Konponbidearen talaia

Pello Urzelai

Mezua: Jauregi: «Herria denekin eraikitzea da nire borondatea»

2011-11-06

Permalink Elkarrizketen haritik, 2958 hitz  

Jauregi: «Herria denekin eraikitzea da nire borondatea»

ESPAINIAKO GORTEETARAKO HAUTESKUNDEAK. ELKARRIZKETA.
RAMON JAUREGI.
ESPAINIAKO GOBERNUKO LEHENDAKARITZA MINISTROA ETA PSE-EEKO HAUTAGAIA

- Papereko bertsioa.

- Bideoan (gaztelaniaz, azpidatzita euskaraz)

- Hona hemen elkarrizketa osoaren transkipzioa euskaratuta:

Nola jaso zenuen ETAk jarduera armatua amaitzeko erabakia jakinarazi zuen agiriaren albistea?

Eztabaida bat hastekotan geunden, Gasteizen, Emilio Olabarria eta Alfonso Alonsorekin. Eztabaida bertan behera gelditu zen, segituan, hitz egin ezinik gelditu ginelako. Gure nagusiekin hitz egin beharra geneukan, denok. Orduan erabaki genuen bertan behera uztea eztabaida. Ni harritu egin ninduen argitasunak eta sendotasunak. Aitortu behar dut espero nuela zerbait erretorikoagoa, baldintzatuagoa...

Egun batzuk lehenago, urriaren 10ean, esan zenuen ez zenuela talde armatuaren The End-a azaroaren 20a baino lehenago...

Horregatik, aitortu behar dut uste nuen baino sendoagoa iruditu zitzaidala. Uste nuen erabakiak hauteskunde aurreko liturgiaren itxura izango zuela eta erretorika epe luzekoa izango zela. Terminoen erabatekotasunak eta edukiaren sinpletasunak harritu egin ninduten, onerako.

Zer ekarri du zuretzat, ikuspuntu pertsonaletik?

Sentimendu gazi-gozoa daukat. Denok daukagu. Oraindik ez gara askatasunez, egoera berriaz blaitu. Denbora pixka bat beharko da. Badaude bi elementu ez dutenak uzten cava edo xanpainarekin topa egiten, modu grafiko batean esanda, albistea berez apartekoa delako. Batetik, sentipen bat etortzen zait, gainera: eta hil den jende hori guztia? Eta eragin den sufrimendu guztia? Zelako laztura! Bestetik, gainera etortzen zait ideia bat, sentipen hau sendotasun handiagoz finkatu behar dugula. Zeren eta hor jarraitzen du irudi horrek, zer gerta daitekeen, nola sendotzen den hau, nola egiten den atzera bueltarik gabekoa eta behin betikoa izan dadin, zatiketarik gabea... ez datozela egunen batean 'baina' esanez... Hori guztia hor dago; antzeman egiten dut. Nire sentipena da izan daitekeela behin betiko amaiera, baina oraindik falta zaigu sentipen horretaz gozatzea erabateko ziurtasunez. Hala izan dadin, nik uste, ETAk izateari uztea erabaki behar du, desegitea. Berdin da nola. Desagertuko dela egiaztatzea. Hori oraindik falta da.

Hemendik aurrera zein da lehentasunezko eginkizuna?

Hiru gauza oso garrantzitsu daude egiteko. Lehena "kontakizuna" deiturikoa da. Biktimak egiaren lekukotasuna izango dira, dagoen egia bakarrarena. Indarkeria ETAren erabakia izan zen, gehiengoak demokrazia eta autogobernua eraikitzea erabaki baitzuen. Haiek uste zuten demokrazia harri-kartoizkoa zela, gezurrezkoa, eta autogobernua euskal herriaren nahien kontrako erregionalismoa zela. Nire ustez, okertu egin ziren. Gero, gauza asko gertatu dira 30 urte hauetan, baina ETAren eta ezker abertzalearen munduari bakarrik dagokion erabaki batetik sortu zen izugarrikeria hori, oker hori. Hori ezin da bistatik galdu; beste askok demokraziaren aldeko apustua egin genuen; askok —haiena bezain asmo abertzalearekin— autogobernuaren alde egin zuten, herria eraiki zuten. Eta hogeita hamar urtez, tren horretan joan gara, elkarrekin, herriaren gehiengoa. Eta haiek guri tiroka eginez aritu dira menditik. Arazoen jatorriaren aipatze hori ezin da nahasi. Ez dira egon bi biolentzia ekidistante; ez da egon konpondu gabeko gatazka bat hiltzera eraman zituena. Ez. Inoiz ez da egon hiltzeko arrazoirik. Zintzotasunez diot. Uste dut historiaren zati hori funtsezkoa dela. Bigarrenik, borrokatu behar da indarkeriaren azpikultura, eta horrek denbora beharko du. Demokrazia, hain zuzen, askatasunaren mugak onartuz ikasten den ikasgai bat da, bestea onartuz, elkarbizitzak exijentzia batzuk ezartzen dituela onartuz. Balio konstituzional horiek —nik balio errepublikanoak deituko nituzkeenak, herritarrak, demokratikoak...— ez daude sendotuta ezker abertzalearen jende askorengan. Zintzotasun osoz diot. Askorengan gehiago dago konbertsio taktikoa, sineste moral sendoa baino. Hori oso garrantzitsua da. Benetan politikan jokatzen badugu, politika herri nahiak defendatzeko esparrua dela ondorioztatu behar dugu, benetan da, dakarren guztiarekin. Argi geldi dadila. Hirugarrenik, etorkizunaren eginkizun handia da atzeraezin bihurtzea 'jarduera armatuaren behin betiko amaiera'. Armak uzteak ez dezala izan noizean behingo gertakaririk, ez dadila zatiketarik egon; ziurtatu behar dugu bakea eta askatasuna behin betiko eta denontzat finkatzen direla. Horrek denon artean egin beharreko lan bat eskatzen du: taldearen desegitearen elementu teknikoak, tragedia honetatik eratorritako giza elementuak... Horri guztiari denon artean ekin behar diogu.

Indarkeriaren jatorriari buruzko kontakizunari dagokionez, edo indarkeria bat baino gehiagoren existentziari dagokionez, uste al duzu badagoela kontakizun bat euskal gizarteak bere egiten duena?

Ez. Nire beldurra da ezker abertzaleak teoria honi eusten diola: indarkeriarako arrazoi bat zegoela eta gero indarkeriaren garapenean asko egon direla. Hori faltsukeriaz beteta dago. Berriro diot: nire lagunak ETAkoak ziren 20 urte neuzkanean, eta nik ez nuen ospatu Meliton Manzanasen hilketa; hura ongi ez zegoelako sentipena izan nuen, eta ez nintzen poztu Carreroren hilketarekin ere. Ez nator bat frankismoaren kontrako ETA askatasunaren aldeko ETA bat zela dioen ideiarekin. Inoiz ez zen izan, eta esperientziak frogatu du. Hori bereziki garrantzitsua da gogoratzeko demokrazia eraikitzen dugunean eta Konstituzioa egiten dugunean eta amnistia deklaratzen dugunean eta bide berri bat hasi nahi dugunean inoiz baino gehaigo hil zutela. Ia ehun hildako urteko, 1979an eta 1980an. Hortik dator dena. Eta, gero, hutsegite asko eta asko har ditzakegu gure gain. Eta autokritika asko. Terrorismoaren kontrako borrokan ikuspuntu polizialetik Odon Elorzak egiten zituen autokritikak entzun nituenean, denak nire gain hartzen ditut. Baita biktimak lurperatzen genituen moduagatik jasotakoak ere; 'zerbait egingo zuen' lelopean gizarteak pertsonen suntsiketa onartzeko moduari lotutakoak ere bai... Zenbat eta zenbat pertsona lurperatu ziren 80ko hamarkadan 'zerbait egingo zuen' argudioarekin? Autokritikak denok egin ditzakegu, eta asko. Atzera begiratzen dut, eta asko egiten ditut. Baina ezin dut kontakizuna nahasi, dena da: hiltzea erabaki zuten, eta historia tragiko bat eraiki zuten, eta beste batzuek, hil gabe, herria eraiki dugu. Autogobernua, hizkuntza nortasuna, sendotze ekonomikoa... Ongi etorriak izan daitezela, baina kontakizunak ezin du egia nahasi.

Egunotan asko esaten da ETAk aitortu behar duela egindako kaltea, edo barkamena. Beharrezkoa da?

Barkamena konbikzio moral bat da. Egindako kaltearen aitortza exijentzia demokratiko bat da.

Ez al da egia beste biktima batzuk onartuak izango zain daudela?

Denak. Biktimen aitortzan ez dut egiten bereizketarik. Badakit zein den gure herriaren historia, onartzen dut. Legez kanpoko Polizia jarduerarik egon ote zen? Hori guztia onartu beharra daukagu, baina nahastu gabe beste momentu batean eragindako indarkeria baten ondorioak direla. Guadalajaran eta Katalunian ez zegoen arazo hori, indarkeria eratu zen tokian egon zen. Ez dut inoiz justifikatuko. Atzera begirako begirada horretan nahi adinako autokritikak onartzen ditut, eta denontzat kalte-ordainak eskatzen ditut. Baina argi uzten dut ETAk hasi zuela indarkeria, 1977an, denon artean demokrazia eraiki ondoren.

Baduzu Joxean Lasa zenaren arreba Axunek igandean argitaratu zuen gutunaren eta lekukotasunaren berri?

Ez, ez dut irakurri.

Izandako sufrimendua kontatzen du artikulu batean; biktima gisa aitortza eskatzen du, eta lehen aldiz modu publikoan kontatzen du torturatu egin zutela.

Euskal historia horrelako kasuz beteta dago, eta aitortzen dut gure memoria kolektiboaren parte dela. Onartu beharra daukat urte hauek guztiek holako gertaerak izan dituztela eta gure memoriaren parte direla. Autokritika eta, batez ere, indarkeria jasan duten guztiei konpentsazioa, nire azterketara ekarri beharra daukat. Baina ez dut onartzen joko erraz hori: 'ETAko ez dakit zenbat hildako egon dira, ez dakit zenbat erbesteratu, ez dakit zenbat torturatu, eta beste aldean 829, gatazka batean...'. Ez, barkatu, hori ez dut onartzen. Bertsio horren kontra nire bizitza osoan borrokatuko naiz, gezur izugarria iruditzen zaidalako. Badakit egon dela sufrimendua, baina ETAren erabaki bat egon da, hiltzeko, 1977an, amnistia, eta gero, demokrazia eta autogobernua eraiki genuenean. Hortik aurrera, ondoren etorri den guztia onartzen dut, noski, dena. Baina kontakizuna ezin da hura izan, euskal nazionalistek, euskal sozialistek, euskal komunistek eta euskal demokratek, milaka euskal herritarrek, erabaki genuelako elkarrekin egitea nahi genuen herria. Eta hiltzea erabaki zuen jende bat egon zen. Gu hiltzea. Momentu batzuetan arerioaren likidazio fisikoa egon da. 2000tik aurrera, PSOE eta PPko burukideak hiltzen hasi zirenetik aurrera, ETAren estrategia bestela pentsatzen dugunon likidazio fisikoa da. Ezin dut hori guztia ahantzi. Beste guztia onartuta. Jatorri bat dago, eta memoriaren parte izan behar du. Eta prest nago etorkizuna elkarrekin eraikitzeko. Argi geldi dadila. Nik bihar egin beharko banu hitzaurre deskriptibo bat tragedia hau izan denaz, eta elkarbizitza esparru bat formulatu beharko banu, denontzat, ezker abertzalea barne, gai izango nintzateke gauza hauek deskribatzeko. Baina ez nuen aipatu gabe utziko, nire ustez, sorburu hau dena, etorkizun komun bat proposatuz. Nire borondatea da herria denekin eraikitzea, ezin da besterik izan, eta demokraziaren jokoan onartzea inoiz hartan sinestu ez duten eta hainbeste denboraz borrokatu diren pertsona horien presentzia. Nire desioa etorkizuna elkarrekin egitea da. Ez daukat dudarik horri buruz, baina garrantzitsua iruditzen zait kontakizuna objektibotasunez bereiztea.

Armak uzteak atzera bueltarik gabekoa izan behar duela adierazi duzu lehen. Horretaz hitz egiteko, beharrezkoa da ETArekin elkarrizketa bat hastea?

Dena azkarregi izan daiteke. Badago une honetan nolabaiteko presa kontu hauei ekiteko. Bi argudio dauzkat honi buruz. Gobernu honek ezin du iragarpenik egin horren inguruan, erabaki duelako estrategiaren 'statu quo'-ari eustea eta ez aldatzea, uste duelako hauteskundeetarako hogei egun falta direnean bakarrik gobernu berri batek, Parlamentu berriak ematen dion zilegitasun berriarekin, erabakitzeko gaitasuna duela. Ez dagokigu guri.

Zapateroren gobernuak ezin du ezertxo ere egin?

Ez dugu ezertxo ere egingo. Argi eta garbi. Hogei egun falta dira hauteskundeetarako. Mundua ez da atzo amaitu, eta ez da bihar hasiko. Argi utzita dagoeneko espetxe erakundeak ari direla lantzen preso gaixoekiko espetxe politika —Urkulluk lehengo egunean planteatu zuena—, ospitaleko edo etxeko tratamenduaren bidez; badaude kasu ugari, azkena Ibon Iparragirrerena. Beraz, Urkulluri esan nion Moncloan erantzun nionean, hori da espetxe erakundeen praktika bat, dagoeneko gertatzen ari dena. Beste erabakirik ez dugu hartu behar. Ez da azkarregi joan behar. Bakea sendotu beharra dago; bizkartzainez askatu beharko dugu, askatasunez eta segurtasunez blaitu beharko dugu. Hori gertatzen denean, kontestuak gertatuko dira, beste erabaki batzuk —guri hartzea ez dagozkigunak, hurrengo gobernuari baizik— azaltzen dituzten egoerak gertatuko dira.

Espainiako gobernuburu Zapateroren jokabidea ez da izaten ari pixka bat 'gris' gai honetan?

Ez dut uste izan denik. Bereziki zuhurra izaten ari da, izaeraz apala delako. Zapatero oso harro sentitu ahal da hain albiste ikaragarri ona bere agintaldiaren amaieran gertatu izanaz. Buruargitasun handiz lan egin izanaren ondorio da; gai honen kudeaketa bikaina egin du. Gertatu dena, neurri handi batean, ekintza plano ezberdin batzuen ondorio da, amaieran ETAk hartutako erabaki batean gauzatu direnak. Horretara ez da ailegatu zerutik erortzen delako. Nire ustez, hori Politika da, hizki handiz, politika handia. Ziurrenik, haren kudeaketaren hasieratik, 2004an. ETAren existentzia inguratzen duten gako guztiak aldatu egin dira. Hori guztia oso ongi uztartu du Zapatero eta Rubalcabaren kudeaketak. Hau ez zen gertatuko input askoren ondorioak ez baziren pilatu.

Nolako balioa ematen diozu Kofi Annan, Tony Blair eta haien gisako nazioarteko pertsona ezagunen esku hartzeari?

Batere ez, inondik ere ez. Argazkia egitera etorri dira, eta ETAren munduaren aurrean erabakia justifikatzen zuen atzeko oihal bat bilatzera. Haiek bazekiten erabaki hau gertatuko zela, jakina, bestela ez ziren etorriko. Baina garrantzitsuena da zergatik ETAk lehenago hartu zuen erabakia. Kofi Annan eta gainerakoak paper bat irakurtzera etorri ziren, ETAren agiriari justifikazioa ematen diona, ETAk agiria argitaratu behar zuela jakinda. Segurtasun hori zeukaten, bestela ez lirateke etorriko. Aztertu behar da zergatik ETAk hartu duen erabaki hori. Hor kokatu behar da nik politika handia deitzen dudana. Horrek eraman du guk deitzen dugun demokraziaren garaipenera, indarkeria erabiltzen zutenak etsitzera. Hor plano asko daude, nazioartekoak ugari, baina ez Donostiako konferentziarenak. Beti pentsatu dut, adibidez, ETAn IRAk izan duela eragin handia. Duela 11 urte, 1998an, indarkeria uztea erabaki zuela jakiteak. Egoera polizialak eragin handia izan du ETAn. Espainia eta Frantziaren arteko lankidetza izugarriak. Eta, noski, 2006-2007 prozesuan eragin egin dio, zeinetatik kiskalita irten ziren, haiek bakarrik erauntsi ziotelako. ETA ondorio horretara iritsi da, haren inguru politikoak ondorioztatu duelako politikara jokatu ahal izateko indarkeriari utzi behar ziotela, eta konbentzitu egin dute. Hori hemen denok dakigu. Dozena erdi bat faktore egon dira, uztartuz joan direnak eta bururaino iritsi direnak. Ez dut nahi batzuei beste batzuei baino meritu gehiago eman, baina bai aldarrikatu nahi dut gobernuburuaren eta haren Barne ministroaren estrategia buruargia.

Zer iruditzen zaizu PPk hauteskunde programan sartu izana ETArekin ez negoziatzeko konpromiso bat, “ez indarkeriaren presioaz ez hura utzi izanaren iragarpenagatik”?

Ez dut irakurri PPren hauteskunde programa, baina pentsatu nahi dut PPk hauteskundeak irabazten baditu gai honen kudeaketa inteligente eta bateratzailea egingo duela. Kudeaketa egin beharra dago. Etorkizuneko elementu tekniko askori ekin behar zaie. PPk ez dakit nola egingo duen. Nik bakarrik diot datorren fase honetarako askoz gehiago fiatzen naizela Rubalcabarekin Raxoirekin baino. Zergatik? Raxoik bere inguruan oso presio indartsua daukalako, PPk berak xaxatu dituen sektore askoren aldetik. Oso zail suertatu ahal dira prozesu honen kudeaketa burutsu baterako. Ez dakit nori egin behar dion kasu, edo Aznarri, edo Mayor Orejari edo Basagoitiri. Askoz arrazoizkogoa da pentsatzea etorkizuna hobeto kudeatuko duela Rubalcabak Raxoik baino.

Azaroaren 20ko hauteskundeei dagokienez, azkenean, krisi ekonomikoak eta langabeziak ezinbestez oposiziora eramango dute PSOE?

Espainiarren kezka nagusia une honetan langabezia da, eta horri lotuta krisi ekonomikoa. Pesimismoa ere errotu da. Funtsezko faktorea izan daiteke. Europa osoan izaten ari da.

Espainiako Gobernuak beharrezko neurriak hartu ditu, eta garaiz?

Espainiak egin beharrekoa egin du. Gaitz handiagoak eragotzi ditugu. Aurtengo abuztuko krisia oso gertutik bizi izan dudala, esan dezaket Espainiaren erreskatea saihestu izana meritu bat dela, baina baliteke jendeak ez estimatzea behar bezala. Oso gauza larriak gertatzen ari dira. Oso garai kritikoa bizitzen ari gara, sistemikoa, diotenez. Europako krisia izugarria da, higiezinen krisia izugarria da, Europako gastuaren austeritate politikoa beldurgarria, euroaren ahuldadea beldurgarria... Inoiz pasatu ez zitzaizkigun gauzak gertatzen ari dira. Benetako ekaitza gobernatzen ari gara. Uste dut egin beharrekoa egin dugula, eta oso momentu gogorrak salbatu ditugu, baina ez da amaitu, eta jendeak badaki, ikusten du. Ez dugu lortu behar besteko konfiantza, baina ziurrenik nabigazio hauek pairatu dituzten gobernu guztiek sufritzen dutelako. Niri iritziz, PP iritsi eta dena konponduko duela uste dutenak guztiz oker daude.

Nolako balantzea egiten duzu Espainiako Gobernuko Lehendakaritza ministro gisa aritutako denboraz?

Azkarra izan da. Motza esan behar nuen, baina niretzat mundu bat izan da. Oso garai zaila izan da, baina gauza garrantzitsuak ere gertatu dira. Azkena, ETArena, oso garrantzitsua dena. Oso interesgarria suertatu zait legegintzaldiaren kudeaketa, egonkortasun parlamentarioaren ikuspuntutik amaitzen ari zena; talde politikoekiko akordioetan murgilduta aritu naiz. Oso esperientzia pertsonal aberasgarria da. Baina ez da izan asebetetzeko modukoa, gobernagarritasuna oso konplexua izan delako.

Bakerako une garrantzitsu honetan, nola egiten dio aurre erronkari PSE-EEk?

Lopez lehendakariak figura funtsezko bat izan behar du kontu honetan, EAJk egunero trabak jarri arren. Nire ustez, Jaurlaritza honek 2013ko martxora arte iraungo du. Urte erdi honetan oso momentu garrantzitsuak gelditzen dira. Baita ere kontuan hartuta Espainiako Gobernuan aldaketa egon daitekeela eta horrek Euskadirekin berezko dialektika sor dezakeela. Oro har, legegintzaldia bakearena da, eta horrek lehendakaria ere markatuko du. Alderdien arteko adostasuna, elkarbizitza egiteko modua, indarkeriaren azpikulturaren kontrako borroka ideologikoa, kontakizunaren eraikuntza, biktima eta presoen arteko oreka... oso eginkizun garrantzitsua dauka. Eusko Jaurlaritza on bat daukagula uste dut, nahiz eta abertzaleek egiten dioten deskalifikazio ideologikoa haren izen ona kaltetzen saiatu. Euskadiko gobernu asko ezagutu ditut, eta, nire ustez, egungoa duina baino gehiago bada.

Uste duzu alderdi sozialista hauteskunde hauetan izan daitekeela laugarren indarra Euskal Autonomia Elrkidegoan edota hirugarrena Nafarroan? Ez al dauka aurrisku hori?

Datorrenari buruz espekulatzea gutxienekoa da. Uste dut Euskal Autonomia Erkidegoan jendeak uste duena baino emaitza askoz hobea izango dugula. Ziur nago, adibidez, EAJk baino diputatu gehiago izango ditugula. Atzo inkesta bat ikusi nuen, eta uste dut lehen indarra ginela. Euskadin laugarren indarra izatea ez dut inondik inora ikusten. Denak oso berdintsu ibiliko gara, baina ez dut uste alderdi sozialistak bost diputatu baino gutxiago izango dituenik, eta ez dut inor ikusten bost baino gehiago izango dituenik. Guk bi izango ditugu Gipuzkoan seguru, bi Bizkaian seguru eta Araban bat seguru. Bost baino gutxiago ez dut ikusten. Eta ez dut ikusten bost baino gehiago izan ditzakeen alderdirik, batere ez.

Pentsatzekoa da independentismoak aurrera egingo duela?

Suflea amaitu da dagoeneko. Suflea maiatzaren 22an amaitu zen. Ez dut uste euskal hautesleriaren konfigurazio soziopolitiko berri bat egongo denik. Oso ongi iruditzen zait ezker abertzalea deiturikoa, edo Bilduko jendea, orain Amaiur, Espainiako Parlamentura joatea eta han egotea. Normaltasun demokratikoa berreskuratzea iruditzen zait. Zoazenean deskubritzen duzu hark bere jokoa daukala. Oso ongi iruditzen zait haiek euren eginkizuna betetzea. Baina lau egunez independentzia eskatu ondoren, aspertu egingo dira. Han gero legeak egin behar dira, krisiaren kontra borroka egin behar da, politika fiskala erabaki behar da... Mesedez, euskal herritarrek pentsa dezatela mundu honetan dagoen gauza bakarra ez dela Euskadiren independentzia, krisi sistemikoaren munduan gaudela, burujabetza konpartituen munduan, Europa herri emergenteekin lehiatu ezin den munduan... Menpekotasun energetiko izugarria daukagu, etorkizunerako zama handia den demografia daukagu, ezin eusteko ongizate estatua daukagu,... Eztabaida hori egin beharko dute Amaiurrekoek. Ez diezagutela istoriorik kontatu. Hara badoaz besteek lan egiten dugun modura lan egitera joango dira.

Borroka armatuaren amaieraren iragarpenak ez al du izango eragin positiborik Amaiurren emaitzetan?

Indar horien inguruan biltzen den hautesleria gutxi gora behera ezaguna da. Batzutan batuketak ez dira matematikoak. Aralar gehi EA gehi ezker abertzalea... ez dut uste horrek masa elektoral ezagunen transformaziorik ekarriko duenik. Uste dut ezetz. Eta galdetzen diot nire buruari: zergatik merezi dute sari bat? Zein arrazoi du euskal hautesleriak saritzeko politikaren alde apustu egin berri dutenak, beste batzuk duela 30 urtetik hona egiten ari garenean? Oso absurdoa, oso bidegabea iruditzen zait kalkulu politiko hori egotea. Horregatik ez daukat aurreikuspen berezirik. Horrek ez du kentzen erabiltzea lortzen duten ordezkaritza, eta demokrazian jokatzea, beti nahi izan dugun bezala.

Nola ikusten dituzu alderdi sozialistaren eta EAJren arteko harremanak? Badirudi EAJk ongi elkar ulertzen duela Zapaterorekin eta gaizki Patxi Lopezekin. Alde batetik estatus politiko berri bat eskatzen du eta bestetik pragmatismoa aldarrikatzen du.

Beti izan dira maisuak kontu horietan. Gobernuan oso harreman ona eduki dugu haiekin. Egia delako EAJk onartu dituela Espainiako Gobernuaren 2009, 2010 eta 2011ko aurrekontuak. Zapateroren gobernuak krisi erdian egin dituen hiru aurrekontuak haiekin onartu ditugu. Itunak egon dira. Onak izan dira euskal garapen autonomikorako. Inbertsio garrantzitsuak egon dira, AHTa dela, edo Donostiako ikerketa laborategiak direla. Harremana egon da ere EAJk espazio bat topatu duelako Zapateroren gobernuaren egonkortasunaren giltzarri izateko. Baita ETAren amaierarekin gertatu denari buruz elkar ulertze politikoa zegoelako ere. Dena egon da nahastuta. Nola baloratzen dut hori? Ongi. Horrek ez du gutxiesten edo nahasten hemen Eusko Jaurlaritzak egin duen kudeaketa. Eusko Jaurlaritzak erabateko oposizioan izan du EAJ, baina hala ere duintasun handiz honen guztiaren parte izan da. Esan dezaket Jesus Egiguren, Rodolfo Ares eta Patxi Lopezi alderdi honek eskertu behar die pieza erabakigarriak izatea, hau guztia amaitzea ahalbidetu duen politika handi honetan. Lehendariak gobernu hori dauka, eta krisiari inork baino hobeto aurre egiten dion herri bat ere. Espainian gehienek enbidia diote Euskadiri. Hori ere gobernua da. Orain bagoaz mundu batera non lau indar nagusiak momentuen arabera aliantza ezberdinak konfiguratzera doazen. Baina hori datorren mundua da. Hori beste egun batean.

GASTEIZ
2011-10-31

Erantzunak:

Bidaltzailea: qwp [Bisitaria]
istorik kontatzen ona, baino hau GAL krimenetan partaide da, et kartzelan egon behar luke
Permalink-a 2011-11-07 @ 23:22

Erantzun:

Zure eposta ez da orrialdean erakutsiko.
Zure URL-a erakutsiko da.
Onartutako XHTML etiketak: <p, ul, ol, li, dl, dt, dd, address, blockquote, ins, del, a, span, bdo, br, em, strong, dfn, code, samp, kdb, var, cite, abbr, acronym, q, sub, sup, tt, i, b, big, small>
URLs, email, AIM and ICQs will be converted automatically.
Aukerak:
 
(Lerro saltoak <br /> bihurtzen dira)
(Izena, eposta & url-arentzako cookiak finkatu)
authimage
Erantzuna bidaltzeko idatz ezazu goiko eremuan egiaztapen kodea; goiko aldean ageri den zenbakia, alegia. OHARRA: Zure erantzuna onartzen ez bada, orrialdea berriro kargatu eta kode berria sortu beharko duzu erantzuna bidali aurretik!

Konponbidearen talaia

Euskal Herrian konponbidea jorratzeko garaia delakoan, bidaldi horren lekuko izan nahi du bitakora kaiera honek. Albisteak, gogoetak, zertzeladak, hemeroteka, erreferentziak, eztabaidarako aukera, kolaborazioak… Leiho bat zabal-zabalik, konponbide iraunkor eta justuaren itxaropenez. Jokoan dagoenaren garrantzia kontuan izanik, erantzukizunez, begirunez eta zintzotasunez jokatzeko konpromisoa du blog honek.

Abuztua 2020
Ast Ast Ast Ost Ost Lar Iga
<<  <   >  >>
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31

Bilaketa

Atalak

Blog hau sindikatu XML

powered by
b2evolution

Valid XHTML 1.0!  Valid CSS!

Valid RSS!  Valid Atom!