2006-02-05

Documento sin título
 

Biak txirula jotzaileak dira, biak zuberotarrak. Kultura tradizionalaren bidea lantzen dute, batzuetan ohiturei eutsiz, beste batzuetan berritasunak ekarriz.

Txori erresiñulak

Eneko Bidegain.- Elkar ongi ezagutzen dute. Jean-Mixel Bedaxagarren etxeko sukaldean egin dugu elkarrizketa, txirularien argazki zaharrek, margolanek eta dantzarien irudiek apaintzen duten gelan. Termometroa zeropetik dabil kanpoan. Lasai eta gustu handiz egon gara, kanpoko aroa ahantzirik

Jean-Mixel Bedaxagar 1953an sortu zen, Urdiñarben, eta Urdiñarben bizi da. Etxetik zenbait metrotan ari da lanean, arotz gisa. Baina bereziki kantari eta txirula jotzaile gisa da ezaguna. Hiru disko grabatuak ditu, eta beste zenbaitetan parte hartua da. Agosti Xaho pastorala idatzi zuen. Beste disko baten argitaratzeko asmoa baluke. Eta beste pastoral bat… «zergatik ez?».


 

Mixel Etxekopar 1963an sortu zen, Gotaine-Irabarnen. Irakaslea da lanbidez. Euskara irakasten du, eskolaz eskola. Musika ere irakasten du. Alabaina, musikari gisa da ezagutua, bereziki txirulari gisa. Michel Arotze eta Maddi Oihenartekin batera bi disko grabatu ditu. Gotaine-Irabarneko Xiru jaialdiaren antolatzaileetariko bat da. Udan ikusgarri bat eskainiko du, Zuberoako beste artista batzuekin.

 

Biak txirula jotzaileak zarete. Zein da zuentzat txirularen definizioa?

Mixel Etxekopar: Txirula ahal bat da, hizkuntza batean hitza bezala. Berez, ez da aski. Txirulak ez luke zentzurik, soinu tresna baizik ez balitz. Arabako lagun batek txirula jotzen ikasi nahi zuen, baina nik jotzen nuen bezala jo nahi zuen. «Posible duk jotzea guk baino hobeki, baina guk bezala ez duk posible, hi han haizelako», erantzun nion. Txirulak kultura orokor batean dauka zentzua. Lotura azkarra dauka dantzekin eta txoriekin.

Jean-Mixel Bedaxagar: Munduko musika tresna zaharrenetarik bat da, Izturitzeko harpeetan atzemana izan baitzen. Guk beti maite izan dugu. Txirularekin sortu gara, nahiz eta ene denboran txirulari gutxi zen, baina denak preziatzen genituen. Egia da txoriekin baduela zerikusia. Ageri da melodia horiek egin zituztenek badakitela txorien entzuten. Hori, gaur egun, gauza arraroa da.

Zer da txorien entzutearen garrantzia?

Mixel Etxekopar: Txirula jotzen hasi nintzen dozena bat urtetan. Beraz, galdetzen zidatenean musika noiz hasi nuen, «hamabi urtetan», erantzuten nien. Gero ohartu nintzen haur denbora guztia txistuz eta txoriak harrapatzen iragan nuela. Aho zabalik egoten nintzen txorien entzuten. Horrek badu bere eragina. Geroztik deskubritu dut txirulari handien eta txorien arteko lotura. Doinu zenbaitek txori izenak dituzte. Galdu dugun ohitura baten arrastoa dugu. Kantaria eta musikaria txoriarekin identifikatzen da..

Herri musika eta tradizioa egiteko zuen modua duzue bakoitzak. Jean-Mixel, beharbada ohiturei atxikiago zara. Zergatik atxikimendu hori?

Jean-Mixel Bedaxagar: Ene familian dantzariak ziren. Horretan haziak izan gara. Bospasei urte nituenean, Sohütako maskarada izan zen Urdiñarben. Oraino belarrietan dut orduko txirula. Aitatxiri erran nion txirula jotzen ikasi nahi nuela. Eta hark, ez zuela inoiz ikasi ahal izan… Lanean hasi nintzenean, 17 urtetan, nagusiak erran zidan txirulak egiten zituen bat ezagutzen zuela eta ea nahi nuen bat. Lehen soldata altxatu nuelarik, txirula erosi nuen. Belarrira hasi nintzen ikasten. Gero, arte guztietan bezala, bistan da anitz eman behar dela, bai gazte denean, bai gero ere.

Etxahun Iruri eta horien haria segitzeko hautua egin zenuen?

Jean-Mixel Bedaxagar: Nik horiekin ikasi nuen, eta horiekin ibili…

Zer oroitzapen duzu Etxahun Iruriz?

Jean-Mixel Bedaxagar: Hitz batean errateko, haren grazia aipatuko nuke. Haren begitartea eguzkia bezala zen. Maite zuen gazteekin egotea.

Zuk, Mixel, esperimentazioaren bidea landu duzu, herri musika beste estiloekin nahasiz. Zein iritzi duzu Jean-Mixelen ikuspegiaz?

Mixel Etxekopar: Iruditzen zait ber munduan bizi garela, eta ez zait iruditzen gauza handirik asmatzen dudanik. Gero eta gutxiago, egia erran. Zerbait egitean, iruditzen zaizu zerbait berri egin duzula, eta entzuten dudanean Belatxarena, hura bezain ederrik ez dut atzematen. Herentzia azkarra dugu. Duela zenbait denbora, Zuberoako dantza jauziak grabatu genituen. 42 dantza doinu berri sartu genituen. Berri horiek badute beren balioa, baina zaharrek egin zuten bidea eta funtzioa (Xoxuarena, Baztandarrena…) galdu dugu pixka bat. Badakit zerbait berri asmatu behar dugula, baina… Denak ber mundutik ari gara, eta ez dut deus berririk asmatzeko nahikaririk. Ene txirulari hoberena, Zuberoan, Jean-Mixel da. Pena, ez baita usu entzuten. Nik beste bide bat irakatsi dut, baina Jean-Mixelen jotzeko moldea anitz maite dut. Herentzia bera dugu..

Zergatik jorratzen duzu esperimentazioa? Zer ekartzen diozu, zure ustez, herri musikari?

Mixel Etxekopar: Naizena ekarri nahi dut, ez gehiago. Aldiz, badakit zer ekartzen eta ekarriko didan herriko kulturak. Izturitzeko harpeetan sartzen naizenean eta hango hezurrezko txirula batekin, duela 25.000 urteko txirula batekin, jotzeko eskatzen didatenean, harrigarri da enetzat. Nik ez dut deus ekarri. Aldiz, anitz ikasi dut. Ez nekien nola jotzen zen, ez zen txirularen sistema, hodi bat zen. Jakin nuen musika egiteko inportanteena ez dela jotzea, baizik eta entzuten jakitea. Harpea entzuten ari nintzenean zer entzun nuen? Ur xortak [ur tanten soinua egin du ahoarekin]. Duela 25.000 urte han zirenek hori entzun zuten.

Jean-Mixel, zuk zer iritzi duzu Mixelen bideari begira?

Jean-Mixel Bedaxagar: Bedaxagar: Mixelek erran du ez dugula deusik pentsatu. Umila da. Ez da hori, baina gauza horiek galbidean dira. Nik entseatu dut horien segiaraztea. Mixelek egiten duena biziki inportanta da. Aitzineko gauzak ikasi behar dira, baina estilo berriei lotu behar zaizkie. Horrela ibili gara beti. Ni eremu batean entseatzen naiz, eta hartan aski badut. Baina badakit Mixel eta bere lagunak badirela beste zerbaiten egiteko. Hori, etorkizunari buruz, oso ederra da. Ohitura tradizional horiek mendreak dira. Belaunaldi batek uzten badu, dena galtzen da. Euskal Herrian ez dugu legerik beste herri handietan duten bezala ohituren segiarazteko.

Kulturaren trasmisioa hizkuntzaren egoeratik ere pasatzen da.

Mixel Etxekopar: Bistan da. Kantatzetik ere bai. Dantzan nola ikasten zen? Kantuz. Ahotsa da oinarria. Ahotsa baldin bada hizkuntzarik gabe, zerbait falta da. Artistikoki ere bada zerbait ongi joaten ez dena.

Jean-Mixel Bedaxagar: Osotasun bat da, ez da bata bestea gabe izaten ahal. Dena euskaraz entzun dugu eta euskaraz trasmititzen dugu.

Mixel Etxekopar: Azala trasmititu ahal dugu, baina mamia ez da txirula edo txirularekin egiten ahal den partitura bat. Bestela errazegi litzateke.

Erdaldunengana hedatzeko euskal kultura elebiduna eskaini behar dela diote batzuek.

Jean-Mixel Bedaxagar: Teknika baliatu behar da. Iaz, Barkoxen, Etxahunen inguruko mintzaldia egin zuten, eta kaskoak baziren. Hitzaldia dena euskaraz egin zuten, eta erdaldunek kaskoekin entzun zuten. Kontsumitzaile baldin badira bakarrik… baina kultura maite baldin badute eta errespetu pixka bat baldin badute, kaskoaren ezartzeko urratsa eginen dute, eta pentsatuko dute berek ere euskara ikas dezaketela.

Mixel Etxekopar: Egia da seduzitzera kondenatuak garela..

Jean-Mixel Bedaxagar: Betidanik izan da hori…

Mixel Etxekopar: Hala ere, nahiago dut naizena agertu, hots, gure ahuleziekin ere, baina euskaraz. Bertsolari txapelketa nagusira jende erdaldunak erakar zitezkeen kaskoen bidez, eta 26.000 entzule ukan. Baina ez da hori. Afera da mundu baten eta giro baten sortzea, jendeen baitan zerbaiten piztea. Ez da bortxaz hitzez hitz itzuli behar. Bilera bat, bai. Baina ikusgarri bat sistematikoki itzultzen denean, jadanik lan gaitza da, batzuetan afera astun bihurtzen du eta ez du derrigorrean zerbait pizten. Aldiz, gauzak sentitzen direlarik… Ikusleak ez badu frustrazio baikor bat sentitzen, dena eskaintzen bazaio, ez du balio. Oreka bat atzeman behar da. Olentzero sartu dute BAB2 merkataritza gunera, baina ez dakit kontsumitzaileen tenplua Olentzeroren lekua den. Agian bai, baina azaleko gauza batean sartzen gara. Kasu folklorismoari!.

Nola ekarri behar zaizkio berritasunak euskal kultura tradizionalari?

Mixel Etxekopar: Beti bi alderdiak badira. Pastoralaren adibidea ona da. Pastorala instituzioa da, eta hori ona da. Baina instituzioen alde azkarrak eta ahulak baditu. Tradizioa dela erraten dugunak, adibidez musikaren aldetik, batzuetan 50 urte baizik ez ditu. Eta ez da deus hunki behar! Zer da tradizioa? 50 urte? 500 urte? 5.000 urte? Beti badira eztabaidak. Uztailerako basaopera gisako ikusgarri bat prestatzen ari gara. Ez dakit zer emanen duen. Ez da pastorala izanen, baina huts eginik ere badakit zerbait ekarriko didala. Ekiporik eta argirik gabe emanen dugu, argindarrik gabe. Ikusiko ea gai garen. Tradizioa gure baitan da, jendakia da inportanteena..

Jean-Mixel Bedaxagar: Pastorala hazi dugu kanpotik beti gauzak hartuz. Baina logika bat bazen, edo denak gizonak, edo denak emazteak. Zergatik? Mutikoak ehizara, artzain, marinel edo gerlara joaten ziren. Horien oroitzapenak dira. Pastoralak lehen pazko zaharrez egiten ziren, edo irailean. Zergatik? Inauterietatik pazko garaira bazen ikasteko denbora. Pazko ondoko igandean ikusgarria ematen zen, eta gero mutikoak bortura joaten ziren, artzain. Gero, bortutik jaisten direlarik, irailean-edo egiten dute ikusgarria. Horiek mutilen gauzak dira. Maskarada eta pastorala ez ditut bereizten. Maskaradetan gauza atletikoak dira. Dantzariak atletak dira. Maskaradak dira gure Olinpiar Jokoak. Eta gure Olinpo Ahuzki mendia da. Zer egin dugu? Beharrik hor izan direla neskak, bestela dantzak galduko baitziren. Baina zer pasatu da? Mutikoek galdu dute, eta neskak ondu dira. Baina maskaradak galdu du. Pastoraletan ere berdin. Koruetan izugarri zaila da mutikoak eta neskak elkarrekin kantaraztea. Lortzen denean, gauzarik ederrena da. Opera batean bikaina da. Baina zer behar zaie galdegin laborari batzuei, hargin batzuei? Sekula ez dira kantuz aritu. Bazirelarik edo mutikoak kantuz edo neskak, izugarri polita zen. Etxahun Irurik ez zuen ikusi pastoral mistoa. Azkenik ikusi zuen pastoralean denak neskak ziren. Eta hango koruak entzuten dituzunean, zoragarriak ziren. Oraingo koruak entzuten dituzunean, ez da berdin. Oso zaila da. Aldiz, bestea, naturala zen.

XXI. mendean, eztabaida handia sortzen du gai horrek —Irun eta Hondarribiko alardea, Donostiako danborrada…

Jean-Mixel Bedaxagar: Gauza horiek gure arbasoek errespetatu zituzten; guk diren bezala errespetatu behar ditugu. Baina feministak hor dira, emazteak ere bai. Eta garbi erraten dut: guk baino gaitasun handiago dute anitzetan. Asma ditzagun berriak, baina besteak diren bezala atxiki behar ditugu.

Mixel Etxekopar: Niri ere iruditzen zait sormen falta badugula. Gizonentzat asmatua den sistema baten egiteko baldin bada, balio mugatua du. Dantza atletiko horiek gizonek asmatu zituzten, beren kalitatea erakusteko. Hori badugu, baina sorkuntza aldetik ausardia handiagoa behar dugu. Pastoraletan ikusten denean gizon bat emaztez beztiturik, antzerkia bete-betean egiten du. Nork egiten zuen? Ez gizon gotor batek, baizik eta alde femeninoa zuenak. Denek baditugu alde arra eta emea. Maskaradetan, laborarisa gizona zenean, zerbait gehiago bazen. Orain zergatik ez ikus gizon bat emaztez jantzirik? Pentsaezina litzateke.

Jean-Mixel Bedaxagar: Sorkuntza egiteko, gauzak nola eginak izan diren jakin behar da. Badira gauza miresgarriak, baliagarriak. Horiek hartu behar dira, iturri zaharretik ur berria…

Berritasun zerbait ekarri diote, adibidez, Amaren Alabak taldekoek. Zuen bien alabak talde horretan ari dira kantuz. Zer sentitzen duzue haiek entzutean?

Jean-Mixel Bedaxagar: Betidanik ezagutu dute elkar. Gauzen ongi egiteko giltza da elkar ongi ezagutzea. Dantzari onenak Gaztelondokoak ziren, denak auzoak. Beti dantzan ari ziren. Erramun Martikorena eta haren arreba ere biziki ongi ari dira. Zergatik? Elkar ongi ezagutzen dutelako eta anitz ari direlako elkarrekin. Eta lan egin behar da.

Mixel Etxekopar: Diren indarrekin eta diren dinamiketatik abiatuz egiten dira gauzak. Neskak ziren, euskaldunak, bazuten abiapuntu bat. Ez balitz hala izan, beste zerbait izanen zen. Dinamika horretan barnatu da afera. Barkoxeko gatuaren kantua kantatzen dute, eta Urdiñarbetik Irabarnera eta Irabarnetik Barkoxera joan ziren oinez, ikusteko gatu hura non zen. Kantatzen dute, eta zentzua bilatzen dute. Ez du erran nahi aurkituko dutela, baina jadanik bilatzea zerbait da.

Jean-Mixel Bedaxagar: Attuli ezagutu nahi zuten. Attuliren ikustera joan ziren. Eta lau hilabeteren buruan hil zen. Attuli ezagutzeko oroitzapena ukan dute, baina hori beren baitarik egin zuten. Guk ere horrela ikasi dugu. Bakoitzak bere sailean lan egin dute. Bertsolariek ere bai. Maitatu behar da. Xalbadorrek erraten zuen «dohaina eta lana». Hori da. Maitatzen baldin bada, dohaina baldin bada eta lan egiten bada, lortzen da

Bertso eskolak ere sortzen hasi dira Zuberoan, eta bertsolari txapelketako finalean, BECen, Zuberoako haur bat igan zen taula gainera. Zuberoa ez dugu bat-bateko bertsoarekin lotzen, nahiz eta Zuberoak bertso xahar anitz utzi digun, eta baita Etxahun Iruriren garaian ere. Aro berri baten bezperan gaude?

Mixel Etxekopar: Nik uste baietz. Jean-Mixel, ni eta beste batzuk bagara bertsozale multzo bat. Duela bizpahiru urte biltzen hasi ginen, eta bertsolaritzak bide egin du. Eskerrak bertsolarien elkarteari, zerbait abiarazi baitu. Pozten nauena da Euskal Herriko ber dinamika sentitzen dugula hemen ere. Zuberoan gose hori bazen. Haurrek ikasten dute. Gu ere biltzen gara, bospaseiren artean. Jean-Mixel ere bildu nahi dugu, baina erretreta hartuko duenean bilduko dugu..

Jean-Mixel Bedaxagar: [Irriak] Berantegi dukek.

Mixel Etxekopar: Urdiñarben bertso afari bat egin berri dugu gure artean. Karlos Aizpurua han zen, eta gure mailako ariketak prestatu zituen. Haurrek harriarazi ninduten zein ongi aritu ziren, ikusiz nola atera zituzten bertsoak. Eta horrek pozez bete ninduen. Beraz, zerbaiten esperoan gaude. Nahiz eta gauza anitz galdu dugun, iruditzen zait izanen dela bertsolari Zuberoan.

Jean-Mixel Bedaxagar: Hainbat hobe. Ikaragarriko arrakasta dute bertsolariek, eta gu ere itzulian hartuko gaituzte. Larrainen bazen bertsolarien inguruko kultura bat. Aldiz, Etxahun Barkoxeren denboran, Barkoxen berean baziren bospasei koblakari. Hori galdu da. Etxahun Iruri Ligexekin hasi zen, baina Ligex gazterik hil zen, eta Etxahunek ez zuen gehiago bertsotarako lagunik. Eta behin galdu ondoan, berriz hastea biziki gogorra da.

Bertsopaper lehiaketak egin izan dira, eta duela bi urteko Musikaren Egunaren karietara, pixka bat harritu ninduen gai bat ukan zuten: Zuberoa Biarnoari lotua ote da ala Euskal Herriko gainerateko herrialdeei? Nortasun arazo baten seinale?

Mixel Etxekopar: Ironia bazen pixka bat, baina bazen egiatik ere. Euskal Herri guztiko berriak ukan nahi badira, hemen bi kazeta erosi behar dira, Biarnoko edizioa ere bai. Hamarka adibide badira. Ikastolako haurrek garai batez Uda Lekun parte hartu nahi zuten. Gurasoek laguntza zuzena ukaten zuten familien alokazio kutxatik. Baina hemen, kutxa hori Biarnoarekin lotua da, Pauen da. Handik erran zuten ez zela posible diru laguntza ukaitea. «Aski duzue zuen Uda Lekua Zuberoan egitea. Hara [Lapurdira edo Nafarroa Beherera] joaten bazarete, posible duzue, baina orduan zuen sakelatik ordaintzen duzue!». Xehetasun bat da, baina badakit familia batzuetan ez zela xehetasuna. Injustizia izugarria da, sekula aipatua izanen ez dena.

Zuberoarentzat halako mirespen bat bezala bada, bereziki Hego Euskal Herrian. Oro har ahanzten dugun herrialdea baldin bada ere, oporretara edo asteburu-pasa joateko gogoratzen gara herrialde honetaz. Edo elkartasunez, ikastolaren eraikitzeko edo Zuberoa Garatzen ekimenean. Zuek nola ikusten duzue gainerateko euskaldunek Zuberoaz duten ikusmoldea?

Mixel Etxekopar: Nik onartzen dut den bezala. Puntu batez kexatzen naiz kanpora joatean, zer miresmenekin mintzo zaizkigun. «Isil hadi, hemen besteetan bezainbat astapito bagaituk, gu barne». Ez dut jasaten mistifikazio hori, «natura» eta ez dakit zer. Natura, bai! Nik autoa badut, eta segur naiz Bilbon edo Baionan ni baino gehiago ibiltzen direla oinez. Baina hara joanez ikusten dugu, harreman sanoak ditugunean, jendea jende dela. Elkartasun mugimendu horiek, bereziki ikastolaren aldekoak, berotasun izugarria ematen dute. Jendeen arteko harreman horretan sinesten dut. .

Jean-Mixel Bedaxagar: Hilabetean bizpahiru aldiz joaten naiz Hegoaldera, lanerako edo kantatzeko. Joan den astelehenean, Zumaian [Gipuzkoa] izan nintzen. Industrialde bat bada, bost urte hauetan eraikia. Zuberoako aktibitate guztia han sartzen da. Eta beste industrialde baten egiten ari dira Zumaian berean, oraino handiago. Orduan pentsa hangoen ikuspegia, Zuberoara datozenean! Hona etortzen dira, pastorala ikusten dute, beste mundu bat da. Osagarriak dira. Hori da Euskal Herria. Zuberoan ikaragarriko egitura badugu komunitate aldetik, Euskal Herriko beste herrialdeetan ez dutena. Bortuan nola funtzionatzen dugun, pastoralak nola egiten diren, hori gure baitan da. Hegoaldekoak horretaz ohartzen dira.

Hegoaldetik datozen diru laguntza horiek kontzientzia abertzalea garatzen lagundu dute?

Mixel Etxekopar: Bai eta ez. Bai, alde batetik. Zuberoa Garatzen proiektua egin zenean, gainegitura gisa, hemen hein batez gaizki hartua izan zen: «Gu salbatu nahi gaituzue, baina galdetu diguzue ea salbatuak izan nahi dugun?». Hori da gu gure gain jarrera eta autonomia lantzea. Herrialde pobre batean, karitatea ez da on, luzera begira. Aldiz, partaidegoan egiten denean, adibidez ikastolekiko elkartasuna, hori beste zerbait da. Biarritz Culture eta Zuberoaren arteko harreman bat izan zen. Gauza batzuk eginak izan ziren, eta beste batzuk oso gaizki pasatu ziren, karitatea egiten baitzuten eta ez baikintuzten jende eta artista gisa hartu, gure ahulezia guztiekin. Behin ikusgarri bat sortua izan zen ikastolaren alde. Zuberoan ez ziren ahalekin egin zen. Miarritzek [Lapurdi] diruz lagundu behar zuen, eta ikusgarria Miarritzen ere programatu. Ikusgarria egin genuenean, erran ziguten: «Atxiki ezazue gure diru laguntza, baina ez dugu nahi zuen ikusgarria Miarritzen». Ez dugu karitatearen beharrik, elkarlana baizik. Egunerokotasuna lortzen bada harremanean, zerbait emanen du..

Jean-Mixel Bedaxagar: Luze izanen da, baina emanen du. Bada muga bat buruetan. Jende anitzek lehenik so egiten dute Bordelera edo Pauera. Alta, Donostia-eta horiek ondoan ditugu. Iraultza bat egin beharko da jendeen eta hautetsien buruetan. Ez da erraza izanen. Mugak hor ditugu. Ezagutu izan ditut batzuk erraten beren bizian behin baizik ez zirela izan «Espainian», eta non? Arnegin [Nafarroa Beherea]! Hala ere, pastoralen eta maskaraden bidez aldatzen ari da. Zuberotarrak Hegoaldera joaten dira horiei esker, eta, beraz, elkar ezagutzen ari dira. Han badute dinamika bat. Hemen, bada zerbait hautsia.

Mixel Etxekopar: Mugak irekitzea, nahi ala ez, gauza berria da. 1993an ireki zituzten. Hamabi urte gutxi da herri baten historian, hainbeste mendez muga ukan ondoan. Gotaine herriak hamasei urte hauetan badu anaitasun bat Arabako Izarra herriarekin. Kontent izanen naiz Gotaineko gazte bat Izarrako batekin ezkonduko denean. Orduan erran nahi izanen du Euskal Herria egina dela.

 

 
   
 
 Jon Mirena Landa - Itziar Galardi
 Eskubide
 Jean-Mixel Bedaxagar eta Mixel Etxekopar
 Txori erresiñulak
 Javier Elzo eta Ander Iturriotz
 Gizartean miaka
 Anna Salles eta Monica Terribas
 Estatutuaren jiran
 Olariaga eta Oroz
 Zirimarrak
 Sebastian Lizaso eta Xabier Silveira
 Ke arteko hitz jolasak
 Ixabel Alkain eta Xanti Gonzalez
 Nor-Nondik-Nora
 Esteban Olaizola eta Robert Alvarez
 Saretik askatu ezinik
 Angela Mejias eta Daniel Velez
 Kazetarien begiak
 Eneko Karrera eta Mixel Berhokoirigoin
 Lurrari lotuz
 Aurelia Arkotxa eta Mariasun Landa
 Geltoki bat sormenari
 Cesar Manzanos eta Javier del Moral
 Barrura begira
 Iñaki Antiguedad eta Iñaki Barcena
 Itzulerako trenaren zain
 Daniel Landart eta Antton Luku
 Taula gizonak
 Felix Ibargutxi eta Joxean Agirre
 Izatezko bikotea
 Omer Oke eta Javier Galparsoro
 Munduari zabalik
 Arritxu Iribar eta Reyes Karrere
 Bakoitzari berea
 Alex Ubago eta Gorka Urbizu
 Doinu gazteak
 Maialen Lujanbio eta Harkaitz Cano
 Gazte hitza
 Miguel Castells eta Jose Manuel Castells
 Zuzentasuna bide
 Juan Mari Arzak eta Andoni Luis Aduriz
 Urrezko lapikoen filosofia
 Javier Clemente eta Xabier Azkargorta
 Baloiaren hitza
 Kepa Junkera eta Juan Mari Beltran
 Herri musikaren adaxkak
 Aingeru Epaltza eta Iñaki Lasa
 «Politikaren garaia da»
 Jose Elorrieta eta Mari Karmen Gallastegi
 Tunelaren irteeraz
 Josune Bereziartu eta Juanito Oiarzabal
 Gailurrean ere badira gora-beherak
 Fermin Muguruza eta Benito Lertxundi
 Isildu ezinezko doinuak
 Egaña eta Amuriza
 Hitza arnasbide
 Mariano Ferrer eta Jose Felix Azurmendi
 Iritzia hitz
 Elizabeth Macklin eta Kirmen Uribe
 Elizabeth Macklin:“Orijinala izatea ez da inolako erronka; erne egotea, bai”
 Anjel Lertxundi eta Joseba Zulaika
 Ukazioa eta izana
© berria.info - 2003
     
  © BERRIA-Edizio Digitala
berria@berria.info - www.berria.eus
Euskal Editorea S.L. , Martin Ugalde Kultur Parkea 20140 Andoain Tel 943 304 030 Fax 943 590 172