Denbora kontua

Gogoratzen al duzue Médico de familia telesaileko Marcial hil zuteneko atala? Gidoilari maltzur horiek auto istripu baten ondorioz zaintzailea arroilan utzi zuten. Ez zen sekuentzia bakarreko kontua izan, ez. Atal osoan, azken arnasetan egon zen Marcial! Eta gu etxean negar malkotan, zotinka, gure barnean protagonistak autoarekin kolpea hartu zuenean bezain astinduak.

Bada, dramatismo gupidagabe horrekin hainbat izan dira ikusleon plano abstraktuan eragiteko jaio diren formatuak. Era berean, modalitate negar-egingarria nabarmenki aldatu da urteekin. Alegia, eboluzionatu du 1990eko hamarkadatik gaur egun arte. Gogoratu, adibidez, Antena3 kateko Lo que necesitas es amor saioan nola prestatzen zituzten gonbidatuak, eta nola egiten duten gaur egun Hay una carta para tí formatuan.

Bi horien erdibidean geratzea lortu du La1k estreinatu duen Cuestión de tiempo saioak. Patricia Gaztañagak aurkezten duen saio berria da. Azken aldian ez du zorte handirik izan bere proiektuekin, edo behintzat ETB2n gidatu dituenekin. Aztoratzeko modukoa litzateke, guk hemen ordaindu diogun dirutzarekin arrakastarik ez izatea, eta telebista espainolean bai. Haatik, lasai. Cuestión de tiempo saioarena horixe bera izan daiteke eta: denbora kontua. Saioa hasi, eta Gaztañaga ageri zaigu emazteari ezustekoa eman nahi dion senarra aurkeztuta. Osasunarekin lotutako bizipen latzak dituzte, eta gizonak opari-sorpresa egin nahi dio emazteari. Tarantinok akzio eszenak grabatzeko duen teknikari jarraiki, musika lasaia txertatzen diote karga handia duen uneari. Hau da, gizonak negar malkotan hasi behar duenean, ttak, negar egiteko musika dramatikoa. Biolina ahal dela. Eta noski, atmosfera dramatiko horren kiribilean, hitzak nola lotu behar dituen memorizatua dituela ematen du gonbidatuak. Eta negarrez hasten da. Aktore txarra dela pentsatzen hasi eta telebistako tipoari so ari zarela, ez dakizu, gidoia erdi ikasia duen edo errealitatea pedanterian itotzen duen. Gaztañagak dio: «Lasai, lasai, har ezazu zure denbora». Hor dago magia, hor dago telebistaren hipokresiaren erakusle maximoa: tipoak lasai har dezake, grabatu eta ondoren emitituko delako. Azken batean, bizitzan, telebistan bezala, den-dena, denbora kontua da.

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude