Eta graziarik

Eskertzen diot Palaciosi Batek daki saioa ekarri izana. Arretaz jarraitu baititut orain arteko hiru emanaldiak. Ibili dituen gaiak izan direlako kitzikagarriak: haurrak, zoriona, gorputza. Besterik da nola gauzatu duen kitzikagarritasun hori. Hasteko iruditu baitzait zentratuegia egon dela aurkezlean. Samanta Villar eta dizipuluen bidetik, kazetari-aditu dikotomia hautsiz, kazetari-birjina eredua jarraituta. Ukitu propio bat emanez, egia da. Hain zuzen, umorearena. Baina besterik da berriz nola gauzatu duen umore hori. Eta aitortzen diot Aitziber Garmendia aurkezleari herabetasunik eza. Ez da hainbeste gauza batzuen gainean umorea dela desegokia. Noski egin daitekeela umorea edozein gauzarekin, zer esanik ez haurrak, zoriona, gorputza. Baina izan behar du gutxienez grazia.

Haurren atala, estreinakoa, basikoki amatasunaz-edo hitz egin zuena, amatasuna ulertzeko modu oso konkretu batez, behintzat. Hasteko, kolpetik, mina. Mina? Benetan hemendik hasi behar dugu? Erditze minaren antzeko bat probatzen du aurkezleak. «Puzkar txar bat gelditzen zaizunean atrabesatuta, ez gora ez behera; bada gauza bera». Hemendik hasi behar dugu eta horrela? Rebor panpina horien zera hori aipatu gabe, noski, haurren inguruko saio batean baino gaixotasun mentalenean beharko lukeena. Interesgarri Jule Goikoetxea, haurrak eduki nahi ez dituen baten diskurtsoa. Besteak beste, ez direlako ematen baldintzak patxadaz edukitzeko. Carolina del Olmok zioen hura da gakoa: «Arazoa da gizarte hau, zeinaren exijentziak errotik batera- ezinak diren haurren beharrekin eta haien zaintza egiten dutenen beharrekin». Baina horri buruzko ezer ez. Adopzioaz! Eta bai haurrek dakarten diru gastu itzelaz. Normal, Euskal Herriko dendarik pijoenean sartzen bazara.

Luxuarekin lotu zuten berriz zoriona bigarren saioan. Bai, Pirritx eta Porrotxekin abiatu zen hartan. Eta indio autoktono bat aurkeztu zuten, buztana traputxo batekin tapatzen zuena, eta belar zukua edaten. Gorputzarenean, superemakume bat agertu zen, ama, baserritarra, langilea, kirolaria. Sukaldari ona, gainera. Eta igual gorputza zigortzeak bere xarma duela esan ziguten —«eta ni ez naiz konturatu»—, ironikoki, gero silikonazko molde batzuk sartuta titi-zorroan «Me gusta» esateko, ironiarik gabe. Eta graziarik.

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude