Poligrafoak VS Boligrafoak

Dokumentala hasi eta irudia janzten duen bateria hotsak eman diezaiguke narratzailearen identitatea asmatzeko pista. Ia ordu batez poetikoki gidatuko gaituen ahotsa Galder Izagirrerena da: Dut, Kuraia eta Berri Txarrak taldeetako bateria-jotzailea eta Gaztezulo aldizkariko argazkilaria. Denboraz ari zaigu, hori omen da poligrafo bakarra.

Berri Txarrak-en dokumentala aitortza ariketa da: taldearen inguruan zalantzaren karga jartzeko aukerarik balego, neutralizatuta. Beste hamaika taldek bezala, badu musikaz gain beste zerbait. Ez naiz ari haren inguruko kritikez, iritziez eta irakurketez. Bai, ordea, kontzertu batean alboan dituzun lagunen presentzia igarri, eta konplizitate isilarekin elkarri esatea: «Gogoratzen duzu nortzuk ginen kanta honek zeharkatu gintuenean?». Hori da musikaren esentziaren osagaietako bat: musikak gorputza zeharkatzean uzten duen arrastoa.

1980-90eko hamarkadetako seme-alabok musika telebisatuarekin hazi gara. Asteburu goizetan Fernandiscorekin, del 40 al 1. Ondoren etorri zen erretinetatik erraz borratu genezakeen La1 kateko Música Sí saioa. Eskerrak Los conciertos de Radio3programari; gorabeherekin baina ildo koherenteari eusteko gai izan delako. Atzerritik jaso genituen musika gosea asetzeko ezinbesteko saioak, adibidez, MTVk izkirimiriak kontatzen zizkigun Pop Up Videos, eta arratsaldero gazteak pantailara lotzen zituen audientziaren eskariekin hornitutako Select tartea. Unplugged kontzertuak ezin ahaztu. Eta nire gustukoena; VH1 katea. Gogoan gordetzeko bi formato puska: Behind the music, eta, batez ere, Storytellers. Bigarrena musikazaleontzat goxoki hutsa da; sortzaileek kontzertua eskaini bitartean euren sormen prozesuaz hitz egiteko tartea hartzen dute, baina ez hori bakarrik, bertaratutako audientziak galderak zuzenean egiteko parada dauka.

Eklipsea eta Tumatxak datozkit gogora. Hamaika telebistako bideoklipak eta Elkar sesioak. Kanaldudeko Hertzetan. Hala ere, sormen prozesuaren islan gehiago behar dugu. Musikari izatea ez baita soilik diskoak ateratzea. Egurketa kronifikatua bizkarrean daramagun kazetariok espazioak letrekin okupa ditzakegu. Gaztetxetan eta tabernetan eurekin egon, hori baita industriak musikarien artisau esentzia erail ez dezan egin dezakegun borroka.