Lubakietara berriz

Lola pitonisa lanik gabe geldituko litzateke Iruñeko Udalaren inguruko politikagintzaz iragarpenak egin beharko balitu. Erran nahi baita oso erraza da asmatzea nola jokatuko duen orain alkatetza duen indar ultraeskuindarrak. Iragan larunbatean egin zuten alkate Enrique Maia PSN alderdi espainolistaren jokaldiari esker, eta dagoeneko argitu du zein izanen diren bere lehenbiziko erabakiak:

– Aurreko legealdiaren azken osoko bilkuran (!!) onartu zuten euskararen ordenantza berria bertan behera utzi.

– Berdintasun eta Parte-Hartze alorrak ezabatu.

– Armada etorbideari ‘Armada etorbide’ izena itzuli.

– Pio XII.a etorbidean autoei kendu zitzaien tokia berriz ere autoei eman.

– Txupinazoa nork jaurtiko duen erabakitzeko modua aldatu, herritarrei erabakitzeko aukera kentzeko

– Eta abar.

Kontzientzia politikoa dudanetik, Iruñean halako neurri erreakzionarioak hartu izan dituzte udal agintariek beti. Eta halakoei lubakietatik egin izan diegu aurre. Ahal izan dugun moduan. Eta, ados, lubakietara itzuliko gara, eta duintasun osoz borrokatu gara. Baina beti bezala bataila ia gehienak galduko ditugu.

Horregatik, fabore bat eskatu nahi dizuet halako giro itogarrian bizi ez zaretenei: euskaraz bizi nahi dugunoi, hiri jasangarri eta atseginago bat nahi dugunoi, berdintasunean eta herritarren parte-hartze demokratikoan sinesten dugunoi hemendik aurrera Iruñean gertatuko zaizkigunak aztertzeko orduan, abiatu zaitezte premisa batetik: UPNk agintea izatea da gerta daitekeen gauzarik makurrena -ez da bertze ezein aukerarekin parekatzerik- eta bere aurka borrokatzen bizitzeak deus gutxi du epikatik eta asko tragediatik.


[Euskalerria Irratiko Metropoli Forala saiorako ‘Minutu bateko manifestua’, 2019ko ekainaren 18koa] bannerra-EHI

Desaldaketa lasterra

Iruñeko Udalaren logotipoa 2019ko otsailaren 15 arte.

Larunbatetik aurrera Iruñeko alkate izanen den Enrique Maia ultraeskuindarrak adierazi du bere lehenbiziko -eta berehalako- neurriak izanen direla Armada etorbideari “Armada etorbide” izena ematea berriz eta udaletxeko osoko bilkuren aretoan Espainiako erregearen argazkiari merezi duen tamaina eta lekua ematea.

Iruñeko Udalaren logotipoa 2019ko otsailaren 15etik.

Eta jajajajaja, zelako barreak egin ditugun adierazpen horiekin. Ergelkeria horiek ez omen baitira iruindar gehienen interesekoak. Maia fatxa hutsa da, kontu identitarioak axola zaizkio bakarrik… Eta bla, bla, bla.

Baina bi aldaketa kosmetiko horien ondoren etorriko dira aldaketa sakonagoak, lasai.

Hauteskunde kanpainan Joseba Asiron alkategaiak hainbatetan erran zuen nahiago zuela aldaketa sakona, aldaketa lasterra baino. Eta, zera, esaldi hori Asironen zuri-beltzeko argazki batekin laguntzen baduzu, guatxaperako mezu polita gelditzen ahal zaizu, bai. Baina pixka bat aztertuz gero, berehala gelditzen da agerian, nire ustez, Aldaketak izan duen akats nabarmenena.

Armada etorbideari apirilaren 29an aldatu zioten izena egiazki, hauteskundeetarako hilabete baino gutxiago falta zela. Agian, akaso, beharbada, apika, duela hiru urte aldatu izan balute, Maiak orain birritan pentsatuko luke izena aldatu baino lehen.

Aldaketa mantsoko estrategia okerraren bertze adibide bat: Iruñeko Udala aurtengo otsailaren 15ean hasi zen logotipo berria erabiltzen, gaztelaniari eta euskarari garrantzi bera ematen dio hori. Ez dakit Maiak aldatu nahiko duen, baina kontuan izanik logotipo berriak ia ez duela biderik egin, batere arazorik ez du izanen.

Eta bertze adibide bat, hau bai munta handiagokoa. Iruñeko Udalaren euskararen ordenantza berria legealdiaren azken osoko bilkuran onartu zuten, maiatzaren 2an! Badakizue zenbat kostatuko zaien Maiari eta Esporrini ordenantza hori aldatzea? Ea, egin apustuak.

Hemendik 20 urtera Iruñean berriz ere Aldaketaren alkateren bat baldin badago, mesedez, faborez, otoi eta arren, aldaketa guztiak, sakonekoak zein kosmetikoak, egin daitezela legealdiaren lehenbiziko hilabetean. Horrela, bederen, lau urtez gozatuko ditugu.


[Euskalerria Irratiko Metropoli Forala saiorako ‘Minutu bateko manifestua’, 2019ko ekainaren 11koa] bannerra-EHI

Errepresioaren langa txikia

Imanol Salinas, zigorturiko sindikalista, LAB sindikatuak errepresioa salatzeko Gazteluko Plazan eginiko agerraldian hitza hartzen.

Langileak esplotatzen dituen lantoki batean protesta egitera sartu. Lantokiaren ate parean elkarretaratzea egin. Pegatinak jarri. Kartelak erakutsi. Bozgorailu batekin esplotazioaren aurkako esloganak bota.

Hori guztia egiteagatik, edo hori baino ez egiteagatik, Imanol salinas LABeko sindikalista kartzelan sartuko dute 21 hilabetez.

Aspaldi badakigu Espainia deitzen duten horretako Justizia deitzen duten horrek justiziatik gutxi duela eta errugabe asko bidali dituela kartzelara. Eta ez dakit zuek zer pentsatuko duzuen, baina niri iruditzen zait errepresioaren langa ikaragarri jaitsi dutela oraingoan.

Edozein protesta ekintzatan egiten diren gauzak egiteagatik, hau da, eta berriz erranen dut, lantoki batean oihuka sartzeagatik, pegatinak jartzeagatik, kartelak erakusteagatik eta elkarretaratze bat egiteagatik, hori guztia egiteagatik, edo hori baino ez egiteagatik, pertsona bat kartzelan sartuko dute 21 hilabetez.

Eta ez, zoritxarrez Imanol Salinasena ez da kasu bakarra, sindikalismo borrokalariaren kontra Foruzaingoak, fiskalek eta epaileek hartu duten joera baten erakusgarri baizik. Huerta de Peraltako grebaren karietara eginiko protestengatik bertze hiru prozesu penal daude irekita, eta horietako batean, foruzainek bi aldiz kolpatu zuten langile baten aurkakoan, Fiskaltzak eskatu du langile hori kartzelan bi urte eta erdiz sartzea eta Marokora bortz urtez kanporatzea.

Dena oso orekatua, ikus dezakezuenez.


[Euskalerria Irratiko Metropoli Forala saiorako ‘Minutu bateko manifestua’, 2019ko ekainaren 4koa] bannerra-EHI

Egurra ezker espainolari

Axola ez badizue, utz iezadazue Hibai Arbide kazetariaren txio batekin hasten. Gustatu zait-eta. Honelaxe dio: “Zinez argia zara eta zure analisiak bikainak dira, baina zure hautagaitzak ez du Tato* ere konbentzitzea lortzen. Agian, bada ordua jakin dezazun hauteskundeetako gakoa ez dela arrazoia izatea”.

Yanis Varoufakis politikari greziarra zuen buruan Arbidek hori idazterakoan. Izan ere, Varoufakisek porrot galanta izan zuen igandeko Europako hauteskundeetan. Greziarra izanagatik ere, Alemanian aurkeztu zen, han aukera gehiago izanen zituela pentsatuta, eta botoen %0,3 baino ez zuen lortu.

Eta Arbidek Varoufakisen gainean errandakoa aplika dakioke sektarismoz eta egolatriaz jantziriko ezkerreko edozein mugimenduri. Eta, bai, bai, zuek guztiok buruan dituzuen horiek ditut neuk ere buruan: Nafarroako Aldaketaren gobernuetan nahitaezko zutabe osatzen zuten ezker espainoleko taldetxo horiek guztiak. Podemos eta Podemosen frankiziak, badakizue. Atzeguardiarik gabeko abangoardiatxo horiek.

Ados, ados. Dozenaka faktorek ekarri dute Desaldaketa, duela lau urte ere dozenaka faktorek Aldaketa ekarri zuten modu berean. Eta, ados, ados, ez da sobera dotorea halako kolpea jaso duenari bertze kolpe bat ematea, eta ez du zentzu handirik gutxi gorabehera gertu duzun esparru ideologiko bateko taldeak, aurrerantzean aliatuak izan beharko luketenak, egurtzea.

Baina zer nahi duzue erratea. Ni ez naiz argia. Nik ez ditut analisi bikainak egiten. Nik ez dut Tato konbentzitu behar. Eta nik ez dut arrazoirik.

(*) inortxo ere


[Euskalerria Irratiko Metropoli Forala saiorako ‘Minutu bateko manifestua’, 2019ko maiatzaren 28koa] bannerra-EHI

Azken saialdia

Legealdi honen hondarrean uste ziurrenik ustel bat izan dut buruan. Pentsatu izan dut ia ezinezkoa zela Nafarroako Parlamentuan dagoen indar korrelazioari eustea, Aldaketa oso boto gutxigatik etorri zelako eta oraingoan Erregimen zaharreko indarrek bere ordezkaritzari eutsi eta baliteekeelako zertxobait handitzea. Kontrara, ziurtzat jotzen nuen Aldaketak Iruñeko alkatetzari eustea, gauzak ongi samar egin direlako eta Joseba Asironek boto asko arrantzatuko dituelako EH Bilduren ohiko esparru ideologikotik at.

Baina aitortu behar dut azken aste honetan pentsamenduak penduluarena egin didala eta orain ziurtzat jotzen dudala Aldaketak Nafarroako Parlamentuan irabaztea baina Joseba Asironek ez errepikatzea alkate bezala.

Badirudi Vox alderdi ultraeskuindarrak lortuko duela Parlamentuan sartzea  eta, horri esker, oraingo Aldaketaren indarrek Navarra Sumak eta PSNk baino parlamentari gehiago izanen dituztela; eta, beraz, aukerak egon daitezkeela lau alderdiek sostengaturiko gobernua errepikatzeko.

Baina Iruñean, ai, Iruñean… Ematen du ezker abertzaleak bultzaturiko koalizioak inoizko emaitzarik onenak erdietsiko dituela, baina hori ez dela nahikoa izanen Asiron alkate izateko. Zergatik? Bada, Aldaketak Iruñean EH Bilduren, Geroa Bairen eta ezker espainolaren beharra duelako eta azken horrek hiru hautagaitza ezberdin aurkeztu dituelako igandeko hauteskundeetarako.

Inkestek diote balitekeela Podemosek, Izquierda-Ezkerrak eta Aranzadik botoen %13 inguru batzea, baina, era berean, balitekeela hiru horietako inork ez lortzea zinegotzirik, hautetsi banaketan sartzeko %5aren langa gainditu behar baita.

Beraz, bertze askok azken orduetan egin izan duten bezala, eta errespetu osoz, baina neuk ere zera eskatu nahi diet Podemos, Izquierda-Ezkerra eta/edo Aranzadikoei. Mesedez, faborez, otoi eta arren, zuetako batek egin dezala urrats ausart bat gibelera, bertan behera utz dezala bere hautagaitza eta eskuzabaltasun osoz eska dezala botoa bertze biendako. Animo!


[Euskalerria Irratiko Metropoli Forala saiorako ‘Minutu bateko manifestua’, 2019ko maiatzaren 21ekoa] bannerra-EHI

ETB3 ikusezin hori

Etxean haurrak telebista ikusten ari badira ETB3 katea baino ez dugu ikusten. Aniztasun gutxikoak gara horretan. Nahita. Horretan ere euskararen militanteak baikara. Erran nahi baita badakigu marrazki bizidunetako kate gehiago daudela munduan, baina guk bakarrik euskaraz ikustea erabaki dugu.

Eta ez da ahalegin handiko militantzia bat. Hau da, kasu honetan euskara aukeratzeagatik, eta ez gaztelania, nire haurrak ez dira gelditzen haien gizarteratzerako garrantzitsua izan daitekeen ezer gabe. ETB3 haurrendako telebista kate erabat homolagagarria baita.

Araba, Bizkai eta Gipuzkoan paratuak dituzten 375 audimetro gezurtiek diote 2018an soilik ikusleen %0,3k ikusi zutela ETB3 hiru probintzia horietan. Aldiz, audientziaren %1,3k aukeratu zuen Clan, eta audientziaren %1,2k, Boing.

Errana dut nik ez dudala audimetro bideratu horien datuetan sinesten. Baina egia balira ere, ez dut uste datu eskas horiek ETB3ren kalitate eskasari egozterik dauden. ETB3ren kalitatea ez baita eskasa, ez bederen Clan edo Boing kateena baino eskasagoa.

Clan, Boing eta ETB3ko atzoko (maiatzak 13) programazioa aztertu dut, 24 ordukoa. Eta azterketa arin batek datu hauek eman dizkit.

  • Clan kateak 38 saio ezberdin eman zituen 24 ordu horietan. Boing kateak 18, eta ETB3k, 46.
  • Boing kateak 4 orduz eman zuen Doraemon eta 3 orduz Mr. Bean. Clan kateak bi ordu eta erdiz eman zuen Bob Esponja eta ia hiru orduz, Henry Danger. Aitzitik, ETB3n bakarrik ordu erdikoa izan zen Doraemon-en emanaldia; berez, izan ziren egun osoan hura baino saio luzeagoak.
  • Bakarrik ETB3n egon zen atzo fikziozko saio propio bat: 3txulo.

Jakin dezazuen, bertzerik ez, eta ETB3ri buruzko mitoak desmuntatzen has zaitezen.


[Euskalerria Irratiko Metropoli Forala saiorako ‘Minutu bateko manifestua’, 2019ko maiatzaren 14koa] bannerra-EHI

POST SCRIPTUM: azterketa konparatibo on bat egiteko egun bat baino gehiagoko programazioak aztertu beharko lirateke, noski. Baina nik uste dut egun bakarreko lagin txiki horrek nahikoa oinarri ematen digula ETB3ri buruz erran ohi direnak baztertzen hasteko.

POST SCRIPTUM 2: atzoko programazioaren azterketa aldez aurretik ezarritako programazio eta ordutegien gainean egin nuen. Alegia, ez nituen kronometroarekin 24 ordu eman hiru kateetako emankizunak erregistratzen.

Esplotazioaren jaialdiak

Gutxitan egon naiz ni musika makro jaialdiren batean, hainbat egun irauten duten horietakoren batean. Berez, Euskal Herritik kanpo, erranen nuke bakarrean egon naizela, Viña Rock izenekoan, Albaceteko (Espainia) Villarobledo herrian.

Uste dut 2008 urtea zela*. Garai hartan Berria egunkarian egiten nuen lan, eta lagun taldearekin egitekoa nuen bidaia aprobetxatu nuen zentsurari buruzko erreportaje bat egiteko. Izan ere, urte haietan, Su Ta Gar, Soziedad Alkoholika eta Berri Txarrak taldeek zailtasun handiak zituzten Espainian jotzeko, PP eta terrorismoaren aurkako elkarteek eskura zituzten baliabide guztiak erabiltzen baitzituzten hiru talde horien kontzertuak debekatzeko edo bertan behera uzteko.

Bada, urte hartako Viña Rock jaialdiaren edizioan, Su Ta Gar, Soziedad Alkoholika eta Berri Txarrak taldeek jo zuten, eta niri iruditu zitzaidan horren berri eman behar nuela. Eta egin nuen. Oso lan baldintza txarretan, baina egin nuen. Ortziraleko bestondoarekin, Su Ta Garren kontzertua ikusi eta argazkiak egin, korrika eta presaka nire autora joan, Su Ta Gar eta Soziedad Alkoholikakoak telefonoz elkarrizketatu -nire inkonpetentzian, ez bainuen akreditaziorik eskatu-, internet mantso baino mantsoagoa baliatu, bero zapa izugarri pean erreportajea idatzi eta, hala eta guztiz ere, lortu nuen igandeko egunkarian zentsuraren aurkako garaipentxo horren berri ematea azalean eta barneko bi orrialdetan.

Balentria haren oso oroitzapen ona dut. Lagunekin, gainera, ikarragarrizko parranda egin nuen.

Baina atzo oroitzapen horiek lausotu zitzaizkidan. Viña Rocken lan egin izan duen langile batek langileen lan baldintza kaskarrak salatu baititu: 12-14 orduko lanaldiak egiten dituzte, ia gelditu gabe, aparteko orduak edo gaueko plusa kobratu gabe, kirol pabiloi batean halako moduan lo eginda, gaizki elikatuta, kaleratzeko etengabeko mehatxuak jasoz, Lan Ikuskaritza etorriz gero gezurra erran behar dutela abisatuta… Eta abar, eta abar.

Ni ez nintzen horretaz guztiaz jabetu, hara eraman nituen betaurrekoak bertze zerbait ikustekoak baitziren. Baina bistan da herri guztietan dabiltzala zakurrak oinutsik eta halakoei edonon erreparatu behar diegula, baita musika jaialdi ustez alternatiboetan ere.

 

(*) 2005. urtean izan zela ohartarazi didate.


[Euskalerria Irratiko Metropoli Forala saiorako ‘Minutu bateko manifestua’, 2019ko maiatzaren 7koa] bannerra-EHI

200.000 ere ez

Ez ditut matematikak bereziki gustuko, baina batzuetan estatistikekin jostatzea gustatzen zait, errealitatea interpretatzeko gakoak ematen baitizkigute.

Konparazio batera, atzo berean, batek daki zergatik, buruan ideia bat izan nuen bueltaka, Iruñeko biztanle kopuruaren ingurukoa. Iruditzen baitzait Iruñea ez dela azkenaldian iruindarrez bete, beti gaudela berdinak toki berdinetan. Pentsamendu ergela da, badakit. Baina erroldako datu zehatzekin babestu ahal izan dut ergelkeria. Egia da azken 20 urteetan 28.000 biztanle irabazi dituela Iruñeak, baina kontua da azken hamar urteetan kopurua ez dela batere mugitu: 200.000 biztanlera ailegatzear, baina ailegatu ezinik.

Iruñerriko 28 udalerritan, ordea, azken 20 urteetan 90.000 biztanle gehiago kokatu dira. Horrek erran nahi du Iruñerriko hazkundea Iruñea ez bertze hiri eta herrietan gertatu dela, batez ere Eguesibarko Sarriguren hiri berrian. Iruñerriak, dagoeneko, gainditua du 350.000 biztanleen langa eta Nafarroa osoko populazioaren erdia baino gehiago hartzen du. Eta martxa honetan, hemendik urte batzuetara Iruñerriko biztanle gehienak Iruñetik kanpo biziko dira.

Eta hona paradoxa Iruñeari dagokionez. Iruñean milaka etxebizitza berri eraiki dituzte azken 20 urteetan: Mendillorrin, Arrotxapean eta Sanduzelain, Buztintxurin, Erripagañan eta Lezkairun. Eta hala eta guztiz ere, bere populazioa apenas handitu den. Eta horrek guztiak galdera bat egitera bulkatzen nau: Iruñeko zenbat etxebizitza daude hutsik? Zuek badakizue?


[Euskalerria Irratiko Metropoli Forala saiorako ‘Minutu bateko manifestua’, 2019ko apirilaren 9koa] bannerra-EHI

Euskararen Geroa

Ez nauzue ni 2015eko aldaketa instituzionalak Nafarroa Garaian abiatu zuen Aldaketari osoko zuzenketa egiten dien horietakoa. Horretan ez nauzue aurkituko. UPNk egiten zuena eta Geroa Bairen Gobernuak -bertze hiru alderdien babesarekin-egiten duena konparatuta, gai naiz ikusteko ez direla gauza bera. Baina, noski, denok baditugu gure intereseko kontuak eta neureetan, bederen, badira arantza batzuk min egiten didatenak.

Euskara da horietako bat, jakina.

Eta, zera, gaurko manifestu honetan etengabe lehen pertsona erabiltzen ari naizenez, utz iezadazue neure burua berriz aipatzen eta 2015eko ekainean idatzi nuen artikulu bat honera ekartzen. Ordu hartan, Gobernu berriari eskatu nion 2000. urtean UPNk euskararen kontra abiaturiko erasoa gogoratzea. Nola dekretuz dekretu, euskarak administrazioan zuen presentzia txikia zokoratzen joan zen UPN, paria euskaldunak are ikusezinago bilakatzeko asmoz.

Eta Uxue Barkosen Gobernuari eskatu nion gutxien-gutxienik, oldarraldi haren aurreko egoerara itzultzea nafar administrazioa. Eta hortik gora.

Bada, normala denez, ez didate kasurik egin, eta dekretu haiei buelta emateko ezer gutxi egin dute.

Geroa Bairendako euskara gaztelaniaren gibelean baitago, bigarren edo hirugarren maila batean, eta ez du batere arazorik jarrera hori erakusteko. Konparazio batera, aurrekoan Espainiako bozetara aurkeztuko dituen hautagaiekin agerraldia egin zuen Geroa Baik, hauteskunde kanpainaren leloak zituen atril bat erabilita. Atrilean “NAVARRA NO SE TOCA”, gaztelaniaz; goi-goian eta hizki larritan idatzita. Eta azpian, “Nik, Nafarroa!” euskaraz, hizki hagitzez txikiagoetan, hizki etzanetan, eta kolore intentsitate baxuagoan; alegia, euskaldun miopeok nekez ikusteko moduan.

Bistan da UPNk umezurtz utzi duen erregionalismoa bereganatu nahi duela Geroa Baik, eta batzuen ustez hori gauza ona da Aldaketarako. Baina asmo horretan euskara eta, beraz, euskaldunak, baztertzeak niri neuri min egiten dit.


[Euskalerria Irratiko Metropoli Forala saiorako ‘Minutu bateko manifestua’, 2019ko apirilaren 2koa] bannerra-EHI

Nafarroako deabrua

Nafarroa Garaian eskela gehien saltzen dituen egunkariak bere maltzurkeriaren bi adibide argigarri eman dizkigu azkenaldian. Hondarrekoa atzo berean izan zen, Altsasuko manifestazio erraldoiaren karietara. Nafarroan inoiz egin den manifestazio jendetsuenetarikoa izan zen; Iruñetik kanpo egin den handiena ezbairik gabe. Eta, hala ere, Nafarroako egunkari dekano eta hegemonikoari ez zitzaion sobera garrantzitsu iruditu. Haren argazkiaren ordez, pintxo asteari buruzko bat sartu baitzuen; taberna giroko irudi bat, alegia.

Baina ezin erran Altsasuko manifestazioaren tamainaren berri eman ez zuenik. Barruan, orrialde oso bat eman baitzion gaiari, argazki panoramiko bat barne.

Nire ustez, aurreko asteko bertze adibide batek hobeki azaltzen du Nafarroako kazeta zaharrenak errealitatea desitxuratzeko duen joera eta trebetasuna. Iruñeko Labrit aldapan bada burdinazko zubi handi bat, UPNren aginduz 2010ean ireki zutena. Legealdi honetan, zubia itxi behar izan dute, oso egoera kaskarrean dagoelako, herdoilduta arras. Bada, hainbat txosten tekniko oinarri hartuta, Udalak orain erabaki du zubia desmuntatzea, erortzeko arrisku handia dago eta.

Iragan astean hasi ziren desmuntatze lanekin, eta hedabide zintzoek erakutsi zituzten argazkietan argi eta garbi ikusi zen herdoilak erabat txikituak zituela barneko xafla meharrenak. Eta zein argazki mota aukeratu zuen UPNren gertuko kazetak? Urrutiko argazki bat, noski.

Eta hau guztia kontatzen dizuet Diablo de Navarra izeneko ekimena martxan jarri dutelako duela ez asko. Gipuzkoan El Diario Fatxok egiten duena Nafarroara ekarria, Nafarroako deabruzko berripaperaren gezur guztiak mahaiagaineratzeko asmoa duena.

Eta hau guztia kontatzen dizuet kontu honek zalantza asko sortzen dizkidalako. Zer da hobea?, gezurretan ari dena agerian utzi ala zuk zure informazio zintzoa zabaldu? Geure baliabideak bideratu beharko genituzke etsaiaren hedabideen aurka ala geure hedabideak indartzearen alde? Arreta guztia duenari arreta handiagoa eman beharko genioke ala arreta ez duenari kasu egin? Nik ez daukat argi.

Zuek zer uste duzue?


[Euskalerria Irratiko Metropoli Forala saiorako ‘Minutu bateko manifestua’, 2019ko martxoaren 26koa] bannerra-EHI

 

Featuring WPMU Bloglist Widget by YD WordPress Developer