Bisitaria

Zahar etxeko egongela nagusian, pertsona batzuk telebistari begira, arreta handirik gabe. Albistegia gerra urrutikoren baten irudiak ematen hasi da. Agure batek pelikula bat al den galdetu du. Ondoan daukan lagunak erretxin erantzun dio:

6 thoughts on “Bisitaria

  1. Gaur eguneko agureek gerla izugarri asko ikusi dituztela, zaharetxeko lasaitasunera sartuta, eta zoritxarrez asko Alzheimer eritasunak jota izanik ezin dute pentsatu beste gerlarik gerta daitekeenik munduan.

  2. Zaharrak egungo bizimodu zoroak eraginik, zokoraturik geratzen ari dituk. Bizitzan bizitakoa berezko bizitasunez konta lezaketenak bazter utziak izan dituk. Gaztetan ezagututako gerraz gain, ondorengo urte latzak ere ezinago garbi azal litzaketen arren, nehor guti joanen zaiek, beharbada nehortxo ere ez, lapitz eta guzti bertan egon zirenen bertsioa jasotzerat. Zahar-jakintza gutxiesten duen herria ezjakin izaiterat kondenaturik zegok.

    Gaur egun zahar etxeak, anitz kasutan bederen, ezinbertzekoak ditiagu zaharrak ongi artaturik egonen badira, ez bekizkigu bihur penitentzia halakoetarat egin beharreko bisitak. Gutaz arduratu direnek gure laguntza behar ditek.

    Egon bizkor.

  3. Txapela hartuta, gizon zaharra herriko zahar etxera abiatu zen. Ez zuen bere adiskide zenaren alarguntsa ikusten aspalditik eta kezkatzen hasia zen herriko ezagun batek zahar egoitzan zegoela argitu zion arte. Emakume eder askoa zen Libe. Beti dotore jantzia, bere burua herriko ile-apaindegirik onenaren erakustea izaten zen beti. Eta erabiltzen zituen bitxiez zer esanik ez! Bizitza osoko lanaren emaitzek eta familiengandik jasotako herentziek bikotearen etxeko ekonomia ondu zuten nabarmenki zahartzaroari aurpegi emateko beldur handirik gabe. Gainera, seme-alabarik ez.
    Baina bizitza puta horrek beti izorratzen ditu zerurik oskarbienak ere. Jubilatu eta urte batzuk pasatuta gero senarra hil egin zen minbizi batek jota. Tristeziak abaildu zuen alarguntsa, eta, handik gutxira, Alzheimer eta Parkinsona sartu ziren bere bizitzan.
    Aizu, Libe A… ikusi nahi nuke. Senitarteko al zara? Ez, haren adiskide zaharra. Han duzu, hango leihoaren ondoan.
    Aretoko arduradunak seinalatutako leihorantz abiatu zen eta, begiak arranpalo, emakume zahar eta tximatsu bat ikusi zuen herriko txiroenak ere erabiliko ez zituen jertse eta gona zaharrez jantzita. Kosta ala kosta, emakumearen arreta bereganatzea lortu zuen eta, ordu batez, atso gajoaren oroimena freskatzea erdietsi zuen. Baina, deseroso zegoen emakumearen aurrean. Halako batean, alarguntsaren begiak argitu ziren: hara, nire ilobak datoz!
    Gizon zaharrak begiak altxatu zituen eta, Liberen larruzko berokiez eta bere bitxiez apainduta, eserita zeudenerantz zetozen bi emakume gazte ikusi zituen.
    Haietariko batek hirugarren bati esaten zion: No te creas chica, nuestros buenos dineros nos cuesta tener a la t

  4. Jaime miretsia: hire istorio horrek den-dena dik, zahar etxean dagoenaren iragan ona, jubilatu ondorengo ezbehar sorta suntsigarria, andere zaharraren ustea ongi bizi zelarik, hondamendiaren ondorengo beheititze etengabe bezain ankerra, egundaino hutsik egiten ez duen adixkidea, dena lapurtuko dioten senideak eta, honekin benetan erdietsi duk unerik gorenena, senide horien hizkuntza.

    Ederra zinez gaurkoa, Jaime. Bikaina. Ez diat etsiko… noizko bloga?

    Egon bizkor.

    Hondar oharra:

    Oker ez banaiz Parisen ibilia haiz, ezta? Bada, hango hizkuntzan erranen diat: J’aime Jaime.

  5. Eskerrik asko Txantrea adiskide on hori. Ez diat inolako meriturik, istorio hau egia hutsa duk, niri gertutakoa hain zuzen ere.

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude