Paper-muturrak

Ehun urte Julio Cortazar jaio zela, hogeita hamar hil zela. Ordutik, ez da sekula jenderik falta Montparnassen, haren hilobi aurrean, eta Cortazar zaleek zigarro piztuak uzten dituzte, bertan erre daitezen idazlearen ezpain artean ahitzen ziren bezala. Che-ren irudiak ere uzten dituzte; kronopioen marrazkiak; txingotan jolasteko laukiei han-hemengo plazetan ateratako argazkiak, Rayuela gogoan. Uzten dituzte paper-mutur idatzi batzuk ere. “Maite haugu, kronopio zaharra, mate bat hire ondran!”.

Iraultzan sinesten baitzuen mundu hobe bat amets, imajinatzekoa da irakurleen paper-mutur askok ordutik gaur bitartean galdutako gerra askoren nostalgia jasoko duela. Kubako iraultzaz, Errusiaren bilakabideaz, Berlineko harresiaz… “Zer giro egiten du kosmopistan? Autonauta horrek ba al duk hemengo berririk? Tokitan zagok amesten huen sozialismoa! Hemengo paraderoa! Ez huke sinetsiko kapitalismoak aspaldi darabilen txulo-airea!”

OHARRAK (Post scriptum)

Berripaperean “Ehun urte Julio Cortazar hil zela, hogeita hamar hil zela” atera da nik hala bidali nuelako. Bada Cortazar imitatzen ari nintzela pentsatu duenik, baina huts egin dut, ez naiz kronopio bat, nire errealismoari magia apurrik balerio ere, ez da hainbesteraino ematen.

Permalink-a Erantzun 1

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude