Ordularia

Eguzkia bera ere lehertu balitz bezalako oroitzapenak berritzen ditu gaurko egunak. Gaurko egunak eta baita Atotxako geltokira eramaten gaituen aldian behingo bidaiaren batek ere. Giza abaraska, atzera eta aurrera. Ordulariak markatzen duena bat dator trenetara doan, trenetatik irteten den jendearen erritmoarekin —errealitateak uneoro hartzen duen noranahiko norabideen zorabioarekin—. Nire trenaren nasara iritsi naiz. Daramadan maletatxoa lurrean utzi, bi hanken artean estutu, eta begiak itxi ditut. Nire baitako ordularia beste ordu bat markatzen hasi da, tik eta tak, oroitzapenak errebobinatzeko eginak balitu bezala geziak. Zer izan zen, zer pasatu zitzaidan burutik, nola errakzionatu zuten nire erraiek. Atentatuaren sekulakoa, manipulazioaren handia, nire baitako korromioaren garratza.

Hartan, dardara hanketan. Nasan sartu da espero nuen trena, ni sartu naiz bertan, laster aterako nau handik.

Permalink-a 2 erantzun

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude