<\/p>\n
Gaixotu zen Adan paradisua utzi eta aurreneko neguan,
\neta eztulka, buruko minez, hogeita hemeretziko sukarraz,
\nnegarrari eman zion Magdalenak gerora emango bezala,
\neta Evagana zuzenduz “hil egingo naiz” esan zion oihuka,
\n“gaizki nago, maite, hil-urren, ez dakit zer gertatzen zaidan”.<\/p>\n
<\/p>\n
Harritu egin zen Eva hitz haiekin, hil<\/em>, hil-urren<\/em>, gaizki<\/em>, maite<\/em>, <\/p>\n Paradisuaz geroko lehen gertaera hark segida luzea izan zuen , <\/p>\n Zahartu zen erabat Adan, sentitu zuen hurbil heriotzaren ordua, <\/p>\n Adanen hilobi atarian malko arruntak isuri ziren, gatz eta urezkoak, <\/p>\n Gaixotu zen Adan paradisua utzi eta aurreneko neguan, eta eztulka, buruko minez, hogeita hemeretziko sukarraz, negarrari eman zion Magdalenak gerora emango bezala, eta Evagana zuzenduz “hil egingo naiz” esan zion oihuka, “gaizki nago, maite, hil-urren, ez dakit zer gertatzen zaidan”. Harritu egin zen Eva hitz haiekin, hil, hil-urren, gaizki, maite, eta berriak iruditu… <\/p>\n
\neta berriak iruditu zitzaizkion, hizkuntza arrotz batekoak,
\neta ezpain artean ibili zituen maiz, hil<\/em>, hil-urren<\/em>, gaizki<\/em>, maite<\/em>,
\nharik eta zehazki ulertzen zituela iruditu zitzaion unera arte.
\nOrdurako sendatua zegoen Adan, eta poz-pozik zebilen.<\/p>\n
\neta lehengoez gain, hil<\/em>, hil-urren<\/em>, gaizki<\/em>, maite<\/em>, Adan zein Evak
\nhitz berriak ikasi behar izan zituzten, min<\/em>, lan<\/em>, bakardade<\/em>, poz<\/em>
\neta beste hamaika, denbora<\/em>, neke<\/em>, algara<\/em>, eder<\/em>, ikara<\/em>, kemen<\/em>;
\nhiztegia hazten zenarekin batera, zimurtuz joan zitzaien azala.<\/p>\n
\neta Evarekin elkarrizketa sakon bat izateko gogoa sortu zitzaion;
\n“Eva”, esan zion, “ez zen ezbehar bat izan paradisuaren galtzea;
\noinazeak oinaze, minak min, gure Abelen zoritxarra halako zoritxar,
\nbizi izan duguna izan da, zentzurik nobleenean esanda, bizitza”.<\/p>\n
\nlurrera erortzerakoan hiazinto edo arrosa alerik eman ez zutenak,
\neta Kain izan zen, paradoxaz, negarrez bortitzen puskatu zena;
\nGero Evak irribarre xamurrez gogoratu zuen Adanen lehen gripea
\neta halaxe, lasai, etxera joan eta salda beroa hartu zuten, eta txokolatea.<\/p>\nBernardo Atxaga<\/h5>\n
Irudia: Ainara Lasa<\/h5>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"