Kontrakantxatik

Juan Ignazio Zulaika

Tag: Altuna II.a

Ezkurdia eta Zabaleta

Donostia, martxoak 19

Egutegiaren arabera udaberrian sartzera goaz, baina leihotik begira jarrita, bestelako itxura dauka. Euri langarra eta haize hotza. Aiako Harriak ditut begi-bistan eta zuri-zuri ageri dira. Bitartean zuek,  Floridan, goxo-goxo, urteko sasoi onenean. Bero handirik gabe; benetako hotza, ezagutu gabe. Gozatu ahal den bitartean!

Gozamena joan den igandean Eibarko Astelena pilotalekura hurbildu zirenak, baita etxetik, EITBtik, jarraitu  genuenona. Etxeko sala kontrakantxa paregabea bihurtzen da halakoetan, kanpoaldean giro makurra egiten duenean batik bat.

Ez dakit partida jarraitzeko aukera izan zenuen, bost orduko aldia daukagu zuekin, aste-bukaerarako berriro seikoa izango dugu; arratsalde luzeak izango ditugu laster. Igandekoa partida motza egin zitzaidan. Ezkurdiak eta Zabaletak, nahi eta nahi ez, irabazi  behar zuten, bestela aukerarik gabe geratzen ziren finalean sartzeko. Aurten esku-pilotako Binakako Txapelketa oso orekatua gertatzen ari da. Astelenan (Eibar) ere oreka horren isla izango zelakoan, berdintasuna espero nuen markagailuan. Bi bikoteek dena ematera etorriak. Altuna III.ak eta Martijak, ordea, Zabaletarekin egin zuten topo.

Fernando Goñiri (eskuzko pilotari ohia) irakurri diodan twitter batean, zera dio, “Ez dela berdina jotzea eta dominatzea”. Ados nator berarekin. Zabaletak biak egin zituen Eibarren: jo eta dominatu. Konbinazio ezin hobea.

Bitxia da, Jon. Jotzaileek normalean pilota dezente galtzen dituzte. Zabaletaren kasua da. Txapelketa barruan, Astelenan bertan, desastre ibili zen duela aste gutxi. Horregatik igandean dirua Altuna III. eta Martijaren alde aterako zen. Apustularia banintz Ezkurdia eta Zabaletak jokatzen dutenean mendi buelta bat ematera joango nintzateke. Asma ezak horiekin!

Haizearen norabidea aldatzen den bezala, hala aldatzen da bikote horren errendimendua. Bi zaldi basatiak dira Ezkurdia eta Zabaleta, purasangreak. Aspeko teknikari den Etxanizek nahikoak lanak izaten ditu bi zaldiak otzantzen.

Igandean lortu zuen. Etxaniz ikusi omen zuten bi zaldien belarrietara zerbait xuxurlatzen.

Zabaletak frontisaren erdira bidaltzen ditu pilotakada gehienak eta pilotak abiadura handiz ateratzen da; seko ematen baitio nafarrak. Naiz eta ez asko atzeratu, aurkariarentzat gaiztoak, kolokatzeko astirik eman gabe. Eta pilotaria, hain ondo dakizun bezala, ez bada egoki kolokatzen, hanka bakar batekin jotzea bezalakoa da.

Zabaleta jotzen ikusten ari nintzela… frontisaren harlauza bat gorago bilatuko balu, eskumuturrarekin eta gerriarekin pitin bat lagunduz, noraino botako luke pilota, etortzen zitzaidan burura. Gustura galdetuko nioke Etxaniz botileroari ea zergatik ez dion altura gehio ematen.

Arrisku handiko bikotea osatzen dute Ezkurdiak eta Zabaletak; galdetu bestela Altuna III.ari eta Martijari, ia-ia agur esan diotenek aurtengo Txapelketari. Luzatu galdera bera apustulariei, bekozkoa zimurtuko dute.

Ezkurdia eta Zabaletaren errendimendua da pairatzen ari garan eguraldiaren antzerakoa. Aldakorra. Haizeak ipar-mendebaletik astintzen duela-eta, derrepente, hegotik hasten da jotzen. Hogei graduko berotik, bostetara, hotzak akabatzen… Erotzeko modukoa.

Datorren asteburuan zer espero da? Eguraldi nahasia seguruenik. Joxe Landaren pronostikoei adi-adi egon behar. Ezkurdia eta Zabaleta neurtuko dira Olaizola II.a eta Imazekin. Apustulariak dar-dar jartzeko modukoa.

Mexikon berriz, D. F. hiriburuan, Nazioarteko Zesta-punta Txapelketaren finala jokatu zuten joan den larunbatean. 30-28. Goikoetxea nagusi Inza hendaiarrarekin batera. Olharan eta Ekhi gasteiztarra, aurrez aurre. Ez dut aukera izan finala ikusteko baina badirudi ona atera zela. Ikusi al duzu zuk? Giro apartekoa omen zen, harmailak mukuru, Labriten larunbatean eta Astelenan igandean bezala. Goi mailako neurketetan eta txapelak jokoan daudenean, jendeak erantzun egiten du.

Aste on!

Bi urnietar eta bi azkoitiar elkarren kontra

Donostia, 2018ko martxoak 15. Kaixo Jon. Joan den igandean esku-pilota partida telebistaz ikusten arin nintzela, halako batean, ume denborako pilotari bat etorri zitzaidan gogora. Arroyo zuen abizena, Panaderito de Oyón bezala oso ezaguna. Nik Tolosako (Gipuzkoa) Beotibar pilotalekuan ikusi nuen jokatzen. Ikusi egin behar sinesteko! Nolako abiadura ematen zion pilotari, atxiki eginez! Harrika botatzen zuela zirudien. Berebiziko trebetasuna zuen horretarako. Bularraren pare edo gorago harrapatzen bazuen pilota, misil bat balitz bezala jaurtitzen zituen bote-boleak. Bestela, behetik jo behar zuenean, ez zuen pilota mugitzen, ustelak  ziren Panaderitoren pilotakadak.

Aurkariek —Oreja III.a etortzen zait gogora—  txapa-gainean, behetik jokatzen zioten, atxikiaren beldur-kalteak saihesteko.

Taktikak, izan ere, zuk hain ondo dakizun bezala, garrantzi handia du pilota jokoan, eskuz, palaz edo xisteraz. Goi mailan batik bat, aurrelariei pilota ez bazaizue kentzen, sekulako mina egiten dezue. Eskuz bada, zer esanik, ez. Barrura goxo-goxo uzten dutela, edo ezker-gantxoz zabalera. Altuna III.ari edo Olaizola II.ari ez bazaie pilota kentzen, larrutik ordaintzen da. Usotarako postuetan bezala egoten dira, eskopetak prest, dinbi-danba, bata besteari tiroa botatzeko. Goi samar etortzen bazaie, ordea, orduan komediak. Bi azkoitiarri gertatu zitzaien moduan.

Ezagutzen nauzu, Jon. Zalea naiz istorio zaharrak irakurtzen eta horretarako non hobetoago Auspoa bilduman baino. Bada liburu bat: Gerrateko ibillerak, Iñaki Alkainen ahotik, Antonio Zavalak jaso eta argitara eraman zuena. Pazientzia pixka bat hartzen baduzu esango dizut altxor bat dela liburu hau. Espainiako Gerra zibilean kokatuta dago. Iñaki Alkain urnietarra Eusko Gudarostearen gudaria zen, Bizkaia aldean eman zuen denbora gehiena, faxisten aurka borrokan.

Atal batean pilota partida baten berri ematen du. Bi urnietar, bi azkoitiarren kontra. Taktikaren garrantzia nabarmen geratzen da, ez goi mailan, baita lagun arteko neurketa batean ere. Horrexen arabera egin liteke partida galdu edo irabazi.

“Egun batez, Bermeotik Orduñara joan behar izan genuen, zerbaiten zalantzarengatik. Bitartean, batailoia komentu huts batean gelditu zen. Bi gau egin eta hurrengo egunean, Garagorrik eta biok Azkoitiko Urzelai eta bere herritar Soduperi jokatu genien pilotan eskuz, han zegoen pilota-lekuan.

Sodupek aurretik jokatzen zuen, eta Urzelaik atzetik. Bi azkoitiar eta bi urnietar elkarren kontra, beraz, laurok ere pilotan aspaldian ibili gabeak.

Hasi gara jo eta ke. Azkoitiarrak, urnietarrak pilotan ezer jokatzen ez zutela uste zuten, eta gero izan ziren istiluak.

Denbora pasatzearren hasi ginen. Eta, eguraldi hotz samarra baitzen, berotzearren ere ba, elkartasun ederrean. Bai ederki asko berotu ere, alajainetan. Alde egin zuten laister asko atzapar eta gorputzeko otzak.

Lehendabizitik, erraz samar aurreratu ziren azkoitiarrak. Sodupek berez bolea zuelako eta gorputzez luzea zelako, niri pilota asko harrapatzen zizkidan. Eta, Garagorrik zuen jenio gizatxar harekin, niretzat ziren errieta guztiak, boleatik Sodupek tanto egiten zionean.

Honela, gero eta amorru gehiagorekin ari ginen, bainan beti gu lau edo bost tanto atzetik; eta azkoitiarrak irripar guri eginez, amorruan gehiago jartzearren.

Bainan, halako batez, Garagorriri hor etorri zaio buruzbide bat, eta honela dit: “Hi, Zarpa, hik atze hortatik zertarako altzatzen duk horrenbeste? Arrapatzen deken guztia jo ezak txapa gainera, eta ikusiko duk horren bolea nora joango den. Egin ezak hori eta laister izkutuko dituk hauen irrifar txoro horiek.

Garagorrik arrazoi guztiak izan zituen. Berak esan bezala hasi naiz, eta, hemezortzi eta hamabi gaudela, uste gabean, hor berdindu ditugu hogeiean, hogei eta bira. Orduan bai alde egin zutela irrifar haiek.

Berak partida berritu egin nahi eta guk ez, han ziren eztabaidak eta komeriak. Nolabait, behintzat Garagorri poliki hartu eta berriz hamabi tantora jokatu genuen, bake-bakean, eta hamabi eta zazpi guk irabazi.

Joan den igandean dirua Altuna III.a eta Martijaren alde atera zen, faborito garbiak katedrarentzat. Orduñan azkoitiarrak ziren faboritoak. “Azkoitiarrak, azkoitiar zirelako, gure aldean pilotan askozaz ere hobeak zirela uste zuten. Nik hori banekien hasterako ere. Baina nire lagun Garagorri, haien irrifar hura ikusirik, sutu egin zen; eta sutu egin zenean, orduan bururatu zitzaion joko berria”, kontatu zuen Alkainek.

Olaizola II.a eta Imaz sutu, ez dakit sutu ote ziren. Garagorrik egin zuen bezala, bai asmatu zutela joko berri bat, partida aurrera ateratzeko. Alkainen esanetan: “uste ez den lekutik ateratzen dela erbia”. Galdetu bestela Olaizola II.a bezalako ehiztari amorratu bati.

© 2019 Kontrakantxatik

Theme by Anders NorenUp ↑

Featuring WPMU Bloglist Widget by YD WordPress Developer