Pertsonaiak, elkarrizketak eta irudiak

Zinemaldiko bosgarren egunean sartu garen honetan, ezin esan gure bizitzako pelikula ikusi dugunik. Baina ikusitakoen artean, pertsonaia batek liluratu gaitu: ‘Gloria’ filmekoak. Paulina Garcia aktore txiletarrak hezurmamitzen duen emakumeak askatasun haizeak bidali dizkigu garunera. Egunerokotasuneko gorabeherekin aurrera egiten du zintak, primeran funtzionatuz. Istorioak ez ditu mila jirabira beharrik, pertsonaia ikuslearen barneraino sartzeko.

Elkarrizketen artean, Bertrand Tavernierren ‘Quai d’Orsay’ filmekoak barrez lehertzeko modukoak dira. Ez genuen imaginatzen hainbeste barre egin behar genuenik zinema aretora sartu garenean. Frantziako atzerri ministroak bere ahotik botatzen dituenak ez dira ahuntzaren gauerdiko eztula. Zaila ikusten dut datozen egunetako filmetan hainbeste barre egitea, Sail Ofizialeko lan horretako bi orduetan bezala.

Eta irudi batzuekin gelditu behar badugu ‘Gravity’ filmekoekin gelditzen gara. 3D teknologiari esker, espazioan bidaiatzen egongo bagina bezala egon gara. Alfonso Cuaron zuzendariak prentsaurrekoan jaso zuen txalo zaparrada sekulakoa izan zen. Batzuk esan dezakete istorio ahula dela. Baina biziraupenaren ahalegin horretan berehala sartuz gero, zinema areto batean gutxitan izandako bizipenak eskaintzen ditu ‘Gravity’-k. Plano sekuentzia luzeak dira, aztertzeko modukoak. Eta soinuaren erabilerak ere ez du parekorik. Susmoa dut asko hitz egingo dela film honetaz etorkizunean. Sandra Bullock ere ez zitzaigun hain aktore txarra iruditu, pentsa.Urriaren 4an estreinatuko dute areto komertzialetan. Eta berriro ikustera joango naiz ziur aski, berriro espazioan bidaiatzera.

Urtzi Urkizu

Familiarekin deseroso

Igor Susaeta

Filma: Family Tour
Saila: Zabaltegi

Lilik 30 bat urte dauzka, zazpi-zortzi urte daramatza Mexikon zinemagintzan lanean, eta aste batzuk pasatzera etorriko da familiarengana, Vic (Katalunia) inguruko herrixka batera. Ia-ia behartuta, baina egongo da gurasoekin, ahizparekin, aiton-amonekin, lehengusuekin, osaba-izebekin… Eta baita lagun min musikariarekin ere. Ezin du, ordea, haietako ia inorekin bat egin, Lilik sentitzen baitu elkarrengandik oso urrun daudele. Espeziala denez, ez dutela ulertzen pentsatuko du, deseroso sentituko da eta deseroso sentiaraziko ditu ingurukoak. Pixkanaka, ordea, bizitzak, eguneroko gauza txiki baina esanahi handikoek, bere lekuan jarriko dute.

Bere bizitza kontatu du, finean, Liliana Torres (Sant Bartomeu del Grau, 1980) zinemagile kataluniarrak, ausardiaz jokatuz. Lilirena egiten duena da (Nuria Gago) pelikulako aktore bakarra, eta besteak bere familiako kideak eta bere lagunak dira bere gordinean.

Fikzionatutako dokumental baten modukoa osatu du zinemagile kataluniarrak, eta sinpletasunez, naturaltasunez, nabarmekeriarik gabe, ariketa estilistiko hutsal eta apaintzaileak alboratuz, lortzen du tentsio bat sortzea, deserosotasun hori transmititzea, eta ikusleak istorioarekin bat egitea.

Puntuazioa: 7

Ministroa eta bere segizioa

Mikel Lizarralde
Filma: Quai d’Orsay
Saila: Sail Ofiziala

In the electric mist AEBetan girotutako film beltzarekin pixka bat apaldua zegoela leporatu ziotenei emandako belarrondokoa ematen du Bertrand Tavernierren azkenak; Quai d’Orsay. Erritmo bizi-bizian filmatutako satira politiko irrigarria.

Arthur Frantziako Atzerri Ministerioan hasiko da lanean, eta hasieratik adieraziko diote zein den bere zeregina: hizkuntza. Alegia, Alexandre Taillard de Vormsen hitzaldiak idaztea. Arthurrek ministerioko barrunbeetan egosten dena ezagutuko du: korrika eta presaka pasiloetan gora eta berera korrika ari diren kontseilariak, ministroa bideratzen saiatuko diren gabinete buruak… eta koadrila horrekin guztiarekin batera, ministroa. Heraklitoren aipuak ahoan dituen tipo energiko bat, irakurri gabe ere hitzaldiak atzera botatzen dituena, Literaturako Nobel sariarekin elkartu eta hitz egiten ere uzten ez diona. Alexandre Taillard de Vorms ergel bat da, bere harrokerian irrigarri bilakatzen den ergel bat.

Istorioak ez du mami handirik. Gerrak pizten dira batean edo bestean, tentsioa dago Espainiarekin antxoa dela-eta, herrialde urrun batean arma nuklerrak egon daitezkeela uste dute…. Gertaerak badira, baina denak off-ean. Ministerio barruko kaosa erretratatzeko aitzakiak baino ez dira. Eta kaos hori errimo bizian filmatu du Tavernierrek. Hitzari, elkarrizketei, emanez, narrazioaren pisua. Baina eszenaratzea ahaztu gabe; kamera intentzioz mugituz.