Isiltasun kodea

Kristina Martin

Izenburua: For those who can tell no tales
Saila: Ofiziala

Bosnia-Hertzegovinan izandako gerra krimenez hitz egiten du Jasmila Zbanic zuzendariak, baina ez ditu biktimen ikuspegia islatzen, bertara turismo egitera doan australiar emakume batena baizik. Ez zait oso sinesgarria iruditu turista baten bizitza erabat aztoratu dezakeela bisitatu duen herrialdean bortxaketak eta hilketak gertatu direla jakiteak.

Inozoegia da, are gutxiago 90eko hamarkadan Bosnian gertatutako sarraskia aski ezaguna dela aintzat hartuta. Ez da Afrikako edota Kaukasoko errepubliketako gatazka ahaztu horietako bat, inori axola ez diona. Balkaneetan NATOk parte hartu zuen, eta horrek nazioarteko prentsaren ikusmiran jarri zuen gerra. Handik iristen zitzaizkigun informazioa eta interpretazioa eztabaidagarriak diren arren, krimenen berri eman ziguten.

Pelikulak, ordea, oso ondo islatzen du Bosniako gizarteak, oro har, sarraski haien inguruan duen “isiltasun kodea”, zuzendariaren hitzetan. Protagonista, Kym Vercoe, Visagrad herrira doa, eta zubi zaharra monumentu ederra eta hotel erromantiko bat bisitatzen ditu, besteak beste. Inon ez dago han gertatutakoaren oroigarririk. Gero jakiten dugu zubi horretatik ehunka pertsona jaurti eta hil zituztela eta hotel hartan dozenaka emakume bortxatu eta hil zituztela.

Bidaia-liburuetan ere krimenen aipamenik ez. Dena ahaztuta. Gerra gertatu ez balitz bezala. Eta bertako herritarrei han gertatu zenari buruzko aipamena egiten dienean, urduritasuna nagusitzen da, galderek lurperatutako mamuak esnaraziko balitu bezala.

Beharbada, gehiago espero nuen film honetaz, gatazka sakonago jorratuko zuela, hango jendearen ikuspegia islatuko zuela, baina ikuspegi ezohiko horrek ere berezi egiten du.

Puntuazioa: 6

Leave a Comment.