Kariñoa bizitzaren gordinari gailentzen

Mommy (Perlak)

Pelikula hasi eta berehala, gauza batek deitzen du atentzioa. Irudiak ez dauka zinemaren ohiko forma panoramiko-horizontala, bertikala baizik. Horrek Xavier Dolan 25 urteko zuzendari kanadarraren bosgarren film luzearen protagonista, Steve, hartzen du estu, baina baita ikuslea eta egilea bera ere. Giro itogarri horretan garatzen da filmak kontatzen duen istorio triste eta gogorra. Hiru protagonisten arteko harremanaren zintzotasuna, haien arteko adiskidetasuna (sekulako sesio eskandalagarriak gorabahera), elkarri ematen diote kariñoa eta umorea, kontatzen denaren gordinari gailentzen zaizkio, eta pelikula indartsu eta emotibo bat eskaintzen du Kanadako zinemaren enfant terrible-ak.

Ia pelikula osoan, bost bat minutu eskasetan izan ezik, irudiak itxura bertikal hori du. Formatu panoramikoa hartzen du Steve 15 urteko gazteak arazo guztiak atzean utzi dituela pentsatzen duenean. Hori, ordea, ez da inoiz egiazki gertatzen.

Balizko Montreal bateko  gazteentzako atxilotze zentro batean dago Steve. Buru nahasmendua dauka eta hiperaktiboa da. Zerbait gertatuko da han dagoen bitartean, eta kaleratu egingo dute. Diane amak jasoko du eta etxera eraman. Hura ere kanporatu egingo dute, baina lanetik. Duela hiru urte galdu zuten aita-senarra, film osoan zehar azaltzen ez den arrazoiren batengatik.

Zaila da bien arteko harremana. Onean, Steve mutil maitagarria, talentuduna eta karismatikoa da; txarrean, aldiz, Hermano Mayor telebista saiorako profila ematen du zehatz-mehatz: lotsagabea, jeloskorra, txera minimoena ere adierazteko gaitasunik gabea… Hiriaren aldirietan bizi dira, eta pareko etxean emakumezko misteriotsu bat bizi. Kaylak bizitza aspergarria darama senar lanpetuarekin eta alaba txikiarekin. Behar du pizgarri bat, eta ahaleginduko da Steve hezten, hari eskolak ematen. Horri esker Dianek etxetik kanpo lan egin ahal izango du.

Iraganak, ordea, ez ditu bakean utziko. Sistema, XXI. mendean Mendebaldean gizartea eta gizakiaren zereginak antolatzeko nagusitutako sistema deshumanizatuak kinka larrian jarriko du Stevek, Dianek eta Kaylak haien artean sortutakoa. Hain zuzen, horri kritika egiten dio Dolanek.

Istorio lineala bezain oparoa narratu du, nahiz eta horretarako, agian, eta ustezko epikotasun baten mesedetan, gehiegizko baliabide narratibo-estilistikoak (Lana del Rey, Oasis, Dido eta Daft Punken abestiekin nahastuta, esaterako) erabiltzen dituen.

Maiatzean Cannesko Zinemaldiko Sail Ofizialean lehiatu zen, eta epaimahaiaren saria irabazi.

Mommy

 

Leave a Comment.