Miseriekin dibertituz

P’tit Quinquin (Zabaltegi)

09:00etan ematen dute pelikula, eta badakizu 200 minutu irauten duela. “Kontatuko du zerbait… edukiko du zerbait…”, pentsatzen duzu, zeure artean, filmaren lehen planoak ikustean, Quinquin nerabezaroaren ateetan dagoen mutil ilehori bihurriari eta Eve haren laztanari erreparatzean. Susmo hori daukazu, edo eduki nahi duzu; horretan ahalegintzen zara, behintzat.

Eta kontatzen ditu gauzak Bruno Dumonten azkeneko lanak. Lau kapitulu dauzkan telesail bat da, baina bai aurtengo Cannesko Zinemaldiko Zuzendarien Hamabostaldia sailean eta baita Zabaltegi Donostiakoan ere, osorik, jarraian, proiektatu dute (atzo emititu zuten lehen kapitulua Arte katean, Frantzian, eta datorren ostegunean azkena).

Udako hilabeteak heldu dira Frantzia iparraldeko kostaldeko herri txiki batera, eta Quinquinek bihurrikerietan jarraitzeko intentzioa dauka. Pare bat hilketa estrainio gertatuko dira, ordea. Gizakien arrastoak agertuko dira behin batzuen barnean… Horiek ikertzen hasiko dira Van der Weyden komandantea eta Carpentier  tenientea. Baina hilketak argituko dituzten hari muturrak lotzen beharrean, eztabaida filosofiko antzuetan igarotzen du denbora bikote parodikoak. Hain zuzen, ukitu absurdu bikaina ematen diote bi pertsonaia horiek pelikulari.

Hilketa gehiago gertatuko dira herrian. Horretarako zioak pasionalak direla dirudi. Auskalo… Fatalitateaz mintzo da Van der Weyden jakintsua  Bien bitartean, uztailaren 14ko festa ospatuko dute; psikiatrikotik ateratako Quinquinen aitaren anaia agertuko da; abeslari hasiberrientzako lehiaketa patetiko eta dekandente bat egingo da, eta, agian, lozorroan zegoen xenofobia zantzuak eta inbidia azaleratuko da  ezer gertatzen ez den tokian, eguraldi onerakin Ingalaterrako kostaldea bera ikus daitekeen herrixka anodinoan.

Erdi aztoratuta daude herritarrak… Quinquinek zer gertatzen den badakiela dirudi, ordea; baita haren aita hitz gutxikoak ere, zaldien lehiaketetara joaten denak.

Tragikomedia zirikatzaile eta dibertigarria osatu du Dumontek, eta 200 minutuak, etengabeko postura aldaketak gorabehera, ez dira astunak egiten.

 

tit.jpeg

 

 

Leave a Comment.