Felix handiaren kamiseta edukita ere, ezin

Lehengo larunbatean Casa Galerian, Aitor Etxeberria margolari mendarotarraren Gravitaciones erakusketaren irekieran, une batean jada aspalditxotik ezagutzen dudan morroi batekin hizketan hasi nintzen. Bizikletarekin mugitzen da, eta duela gutxi, bizikletatik erori eta kolpe handi samarra hartu zuen begian, lapur batzuen jazarpenetik ihes egiteko ahaleginean zebilenean. Antza, kontatu zidanagatik, bizikleta estimatua da berea, fixie horietako bat, horregatik ostu nahi zioten. Horrek ez du inporta, ordea.

Jarraitu genuen hitz eta pitz, eta jakinarazi zidan Calzada Tlalpan-eko zuzenguneetan orduko 60 kilometroko abiaduran ibiltzen dela. Lagunok, ez nion galdetu, baina jakin ezazue bere txirrinduak ez duela motorrik… Tira, hori esan zidanean, harekin gehiegizko konfiantzarik ez dudanez eta zurietan zuriena izaten ikasten ari naizenez, ondokoa esan nion: “60, e???Jeje. Joe….”. Gorkak dio morroi horrek hanka onak dauzkala… Zer esan, ezta? Baina aizu, etetet! Norekin ari zela pentsatzen zuen? Txirrindularitzaz sekula idatzi ez duen batekin? Jubenil batekin? Uste dut adierazi niola, edo aurretik besteren batean adierazia niola ni neu zikloturista naizela Euskal Herrian, globero bat nahi baldin baduzue, tira, egiten ditudala nire kilometroak, baina hori jakinda ere ez zen, ez, atzera gelditu esajeratzerako orduan. Kilometro kontagailua trukatuta dauka edo zer demontre? Fantasma bat da? Auskalo… Halere, ondo irakurri jarraian datorren hau: “Nire asmoa Tlalpanen orduko 80 kilometroko abiaduran ibiltzea da”. Eitza frenatu gabe jaisten ere ez nuke abiadura hori EGUNDO harrapatuko, txotxo. Hortaz, zer? Adarra jotzen ari ote zitzaidan? Ba ez, okerrena da ezetz, benetan ari zitzaidala. Aho zabalik kontatu nion beste mexikar bati morroi horrek esandakoa, eta zera erantzun zidan: “Badakizu, Mexikon esajeraziorako joera dago….”. Hala beharko du, bestela… Indurainen bataz besteko orduko abiadura 1992ko Luxenburgoko erlojupeko ahaztezinean 49 kilometrokoa izan zen; eta iazko Tourreko esprintetan orduko 79 kilometrokoa izan zen esprint batean harrapatutako abiadura maximoa. Bai, John Degenkolb alemaniarrak jarri zuen bere bizitza arriskuan. Zer uste zenuten, lagunok? Bai, bai, blogen hau txorakeriz josita dago, baina tarteka kazetaritza ere egiten dugu.

Jatorra iruditzen zait morroi hori, baina adarra jo zidan. Mintzagaiak arte garaikidea, Tamil Tigreak edo, nik zer dakit, kimika izango balira, ba bai, onartuko nukeen adar jotzea, baina txirrinduez ari ginen, abiaduraz… Tira, zer ari naiz esaten: berdin-berdin onartu nuen adar jotzea.

Baina adar jotzeak eta adar jotzeak daude, lagunok. Imajinatzen dut jakingo duzuela Mexiko Hirian erreminta pilotaleku bat berriro zabaldu dutela 20 urteren ondoren, eta zesta-punta partidak jokatuko direla bertan. (Bestela, hona hemen horri buruz BERRIAn argitaratu ditugu bi testuak). Ba, duela hilabete-edo, pilotalekuko intendenteari galdetu nion ea inaugurazio egunerako pare bat sarrera eman, gorde, dena delakoa, eman ziezazkidakeen. “Claro, sin problemas“, erantzun zidan. Konforme. Pilotalekua pasa den ostiralean ireki zuten berriro, eta astehenean idatzi nion intendenteari. “Aizu Romualdo!! sdhfljsdhfjhgsdfjkhgsdkjhfg”. Eta erantzun zidan ez zegoela bere esku, gonbidapen bidez zela, hau eta bestea. “Prentsa kontuak” daramatzan pertsonaren kontaktua pasatu zidan, eta, bai, lagunok, asmatu duzue: BERRIA izan da, baita Mexikoko egunkariak kontuan hartuta ere, gaia zabalen landu duena, baina gaia hainbat traba gaindituz landu zuen kazetaria, pertsona, kasu honetan ni neu, gonbidapenik gabe geratu zen, prentsakoarekin eta prentsakoaren ondokoarekin edo auskalo norekin hitz egin ondoren. Baina gero azalduko dizuet zergatik ez zidan penarik eman han ez egoteak.

Orain, lehengoan morroiak nirekin egin bezala, niri dagokit exajeratzea.

Ni gonbidapenik gabe?? Ni???Nola da posible!! Txikitan, aitarekin, partidak ikustera joaten nintzen-eta Markinako Unibertsitatera!

Ez nauzuela zeuen ikuskizunera gonbidatzen? Mekabenzotz, ez dakite, ez, norekin ari diren hizketan. 2006ko Zesta-Puntako Munduko Txapelketako finala ikusi nuen-eta bertatik bertara! Gernikako pilotaleku ederrean izan zen, urria hasieran, eta han geunden Pini eta Intxausti lagun minak eta hirurok. A zer igande ederra… Lekeitiora joan eta txikiteatu, Aulestin, aittitte-ren herrian, bazkaldu, eta, ondoren, Intxausti taxistarekin autoan siestatxoa, Gernikara bide sigi-sagatsuetan barrena iritsi ondoren.

Ez dakizue, ez, nor naizen, joder…Egun hartan Juan Ramon Rementeria Remen puntista mitikoa eseri zen gure atzean. Goikoetxea-Enbil vs Egiguren II.a-Lopez zen finala. Ba aurreratu ziren Egiguren II-Lopez 15-21, eta Remen hasi zen esaten egina zeukatela. Piniri eta Intxaustiri esan nien ezetz, Goikoetxea-Enbilek irabaziko zutela, ziur nengoela. Eta, bai, azkenean 35-25 garaile bi zumaiarrak. Ni gonbidapenik gabe?

Nolatan ez nauzue gonbidatu!! Bai, jendeak badauzka Irujoren, Olaizola II.aren, Titin III.aren, Goñi II.aren, Bengoetxea VI.aren edo, nik, zer dakit, Xalaren kamisetak. Baina nork dauka puntista baten kamiseta??? Ba nik daukat, nik! Felix Espilla berriatuar mitikoaren kamiseta gorri bat daukat etxean. A zer tipoa, a zer atzelaria Felix! Politika kontuak medio lortu nuen kamiseta hori, eta Andonik lisatuta eraman zidan erredakzioko nire mahaira. Sekulako ilusioa egin zidan.

Iñaki Osa Goikoetxea inoizko puntistarik onena fitxatu nahi dute Mexikoko pilotalekuko kudeatzaileek… Ba Goikoetxea elkarrizketatutakoa naiz ba! 2002an! Ez baldin banauzue gonbidatzen epaitegietara eramango zaituztet! Zer ari naiz esaten, ordea…

Ejem, irakurle, barka iezadazu bat-bateko jario sumindu hau, bat-batean barrenak erre, are kiskaldu dizkidan bulkada deabruzko hau.

Ahalegindu nintzen ba hasieran lau eta gero pare bat gonbidapen lortzen… Prentsakoarekin hitz egin nuen astearte goizean, emakumezko fresa, hau da, pija batekin. Esan zidan, gidatzen ari zen bitartean, idazteko email bat eta bertan jartzeko zeintzuk ginen, izen eta bi abizen, irekiera eguneko partidak ikustera joan nahi genuenak. “Pero va a estar difícil“. Ordurako usain txarra hartua nion…

Astearte arratsaldean ez nuen haren berririk eduki; ezta astekeazkenean ere. Ostegunean guasap bat nik; beste bat pare bat ordu geroago. Hemen hala jokatu behar dela esan didate, eta oso esanekoa naizenez, ba hori. Jakinarazi nion BERRIAn hiru orrialde eskaini genizkiola, blablabla. Dedio, inuzente hutsa naiz… 18:00etan bere guasap bat: “Emailean duzu erantzuna”. Malo, malo, pentsatu nuen neure artean… Eta bai, malo: “Prentsaurrekorako bi toki gorde dizkizut. Hitz egin ezazu Pedro nire lankidearekin, idatzi dizu jada email bat”. Zer prentsaurreko eta zer ostia!! Sarrerak, gonbidapenak edo dena delakoak eskatu nizkion ba. Pedro horrek, emailean, jakinarazi zidan, nire esanetara zegoela, nola ez ba. Ba esaneko ni elkartuz gero, malo… Pedrori emaila: “Nire asmoa ez da prentsaurrekora joatea; lau sarrera lortzea posible ez bada, partidak ikusteko bi gonbidapen nahiko nituzke. Eskerrik asko”. Ostegun gauean izan zen hori. Ba, gaur arte, Pedro horrek ez du erantzun. Eta horrela…

Beraz, gaur goizean, email bidezko engantxadatxo bat eduki dut arduradunarekin, emakumezko pijarekin. Jakinarazi diot inork ez didala ezer esan, blablabla… Eta berak, minduta, ba gonbidatuta nengoela prentsaurrekora, ez duela ulertzen ni “molesto” egotea, komunikabideak “prioritatea” direla haientzako. Eta, noski, bukaeran gehitu du gure esanetara daudela. Berriro errepikatu diot nik gonbidapenak nahi nituela, “para el partido“, ez nuela prentsaurrekora joateko asmorik. Eta zirku honen oso adierazgarri den zerbait erantzun dit. Ba hori, ordutegiak eman zizkidala telefonoz, eta “balitz”-ez eta “balego”-ez baino, nahiago duela “irtenbideez” hitz egin. Benetan, histrionikoki barre egin nahi izan dut, baina ez, aho bete enpaste erreakzionatu dut. Eta gauza oso mexikar bat idatzi du agurtzeko: “Si te puedo ayudar en algo más con gusto quedo al pendiente“. Dei horretan ez zidan deus esan ordutegiez edo dena delakoaz…  Ez dut ironiarik erabili azken mezua idazterakoan. “¿Soluciones? El haber sido concreta a la hora de facilitar la información, cosa que no sucedió“. Benetan diotsuet: eraginkortasuna ez da, oro har, gizarte honen indarguneetako bat. Bi gonbidapen, lagunok, bi gonbidapen, besterik ez… Badakit, bai, 1.800 gonbidapen zirela, baina…. Bai edo ez, kito.

Baina klasismoa bada indarguneetako bat, bai. Kontu arraro samarra da, berez, pilotaleku honena. Jabeak, informazio ofizialen arabera, 35 milioi dolar inbertitu ditu. Antonio Cosio Ariño da ugazaba; Mexikoko, zer Mexikoko, munduko pertsonarik aberatsenetako bat. Hortaz, lehengoan, irekiera ekitaldira gonbidatu zituzten Miguel Angel Mancera Mexiko Hiriko Gobernuko nagusia, hemengo idazkaria, hango presidentea, haruntzagoko delegatua, Guerrero estatuko PRIko gobernuburuaren lehengusinaren semearen edo alabaren amorantea, eta baita Carlos Slim izeneko tipo jator, langile eta eaintzaile bat ere. Herritik eta herriarentzat, lagunok. Hori guztia kontuan hartuta, ez daukat penarik.

Zesta-punta, kirola bera, gutxienekoa da inbertitu duenarentzat. Tira, badakigu, baina, hori ez dela hemen bakarrik gertatzen. Halere, zorte onena opa diet astean zehar egingo diren lau jaialdietan jokatuko duten puntistei, lagundu didaten horiei.

Baina pilotalekuaren, edo, hobeto esanda, negozioaren kontzeptua, ez dut atsegin. Duela gutxi, gainera, kirol arloaz arduratzen den batek zera esan zidan. “Los viernes, lo más seguro, será gratis para las viejas“. Badakizue, emakumezkoentzat doan, gizon goseti, mozkorti eta apustuzaleak erakartzeko intentzioarekin. Eta zer esan… Ba dena esanda dagoela halako zerbait esaten dizutenean, alferrik dela eztabaidatzea; Casa Galerian bezala, isilik. Badakizue, gizonon arteko gauzak dira gisa horretako komentarioak.

Tira, igual, nik neuk ere, Casa Galeriako morroiak bezala, gehiegi esajeratu dut…

Apuntetxoa (I): Halere, joan nahi dut partida onen bat ikustera.

Apuntetxoa (II): Kontatu nizuen ba gure atariko neska motodunaren etxean lapurtu zutela? Hirugarren pisuko musikariaren arabera, larunbat gauean lapurtu zioten. Ba larunbatean neska motodunak berak geratu ninduen atarian, gertatutakoa kontatzeko. Berak jo zuen nigana eta esan zidan lapurketa larunbat eguerdian gertatu zela. Zer esan, lagunok…

Kantua: Dena ez dela posible… Baina badatozela udaberria eta uda.

 

 

 

 

 

 

 

2 thoughts on “Felix handiaren kamiseta edukita ere, ezin

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude