Herrialdearekin berradiskidetuta (II)

Ados, ados, ondo da. Mexiko Hiritik, datorrena datorrela blogeko aurreko sarrera 54 aldiz bertxiotu eta 13 aldiz partekatu duzuenez, jarraituko dut herrialde honen kontu onez hitz egiten. Nola nabaritzen den, bai, herrialdearekiko ia guztiak eginak dauzkadala… Goizean lanpetuta ibili naiz: kalimotxo bat edan dut eta urdaiazpiko pixkat jan terraza eguzkitsu batean. Beraz, lerro hauek idazten ari naizen unean, 16.24 dira hemen. 17:30etan gidoi ikastarora joan beharra daukadanez, gero, 22:30etatik aurrera, AITZINA, bukatuko dut sarrera hau. Eta, hain zuzen, gidoi ikastaroaz mintzatuko natzaizue gaurkoan.

Duela hiruzpalau hilabete, erabakia ia hartuta neukanean, izena eman edo ez eman dudatan ibili nintzen azken unera arte. Maite dut zinema, eta hemen zortzi-bederatzi-hamar orduko bulegoko lanik ez nuenez (eta ez dudanez), ikusten nuen banuela ikastaroren batean izena emateko aukera. Errealizazioa, gidoia… Bigarrena hautatu nuen, nire betiko egitekoarekin zerikusi gehiago zuelakoan, badakizue.

Baina duda-mudatan ibili nintzen. Batez ere, lagunok, kultur mundu establezituarekin maitasun-gorroto harreman bat bizi dudalako. Duda-mudatan, ez ote nuen topo egingo kultur munduan nabari dudan pedantekeriarekin eta nolabaiteko nagusitasun moralarekin. Zalantzak, pentsatzen bainuen noizbait nozitutako pedantekeri eta nolabaiteko nagusitasun moral horiek paralizatuko nindutela besteen aurrean. Dudak… Izan ere, ni batez ere futbolzalea nauzue lagunok; ez, ez, ez naiz hooligan bat, ez ezazue pentsa, zale bat baizik; zale, ejem, sasijakintsu bat nahi baldin baduzue. Tira, baina onartu beharra daukat nik ere pedantekeriz eta nagusitasun moralez jokatu izan dudala, jokatzen dudala, eta jokatuko dudala haien taldeen koloreekin itsutzen direnekin.

Eman nuen pausoa eta izena eman. A priori iruditzen zitzaidan itxura cool-a zuela eskolak, eta, hortaz, lehen egunean, haranzko bide urdurian, zera pentsatzen nuen: “Joder… Erridikulua egingo dut Truffautez galdetzen badidate… Kagoendios… Eta zer egin L’eclisse-ko emakumezko protagonista Monica Vitti zela ahazten baldin badut bat-batean? Masailak gorrituko zaizkit eta korrika batean eta oihuka alde egin beharko dut gelatik… Ene!!”. Konturatuko zineten, bai, fantasioso samarra naizela, egoera inposibleak imajinatzea maite dudala, eta aipatu ditudan bi erreferentziak egoera inposibleen zaku performanceetarako gordean sartu beharko ditut, gidoi ikastaroan ez baita inoiz ez Truffautez eta ezta Antonioniz ere hitz egin; eta ez da hitz egingo… Hori lasaitua hartu nuena, hartzen dudana klasera sartzen naizen aldiro… Tira, onartu beharra daukat, halere, maite dudala adituekin egotea, haiei entzutea, eta, tarteka, nik neuk erreferentzia faltsuak ematea parekoari… Bai, lagunok, bai, kontuari larritasuna kentzeagatik egiten dut, barre batzuk egitearren, Truffaut edo Bresson izan zen jakiteak ez baitu horrenbesteko garrantziarik. Edo bai? Beno, inork esango balit Realak 1987an Kopa irabazi zuenean golak Iturrinok eta Larrañagak sartu zituztela, ba aizu, zuzenduko nion…

Baina uste dut klasean ez dakitela Truffaut eta Bresson nor ziren. Agian badakite, ordea, Iturrino eta Larrañaga nor ziren… New Yorken Agustin Aranzabalen jarraitzailea zen turkiar bat ezagutu nuen…. Esan zidanean hunkitu eta dena egin nintzen. Izan ere, lagunok, Aranzabalek bazuen, bai, klasea, ezker hegalean baloia ukitzen zuenean… Barkatu, barkatu, joan naizela berriro adarretatik!

Klasean, nago ni, ez dakite nor ziren Frankenheimer eta Lumet. Zergatik dakit? Nire bost klasekideak eta irakaslea pelikulez hitz egiten hasten direnean haien erreferentziak oso bestelakoak direlako. Isilik egon beharra daukat A Nightmare on Elm Street-ez mintzatzen direnean, adibidez. Nik, ene jakintasun indie-tik, nahiko nieke hitz egin Claire Denis-ez, Jim Jarmusch-ez, baina, oh, ze pena, ezin.

Klasea hasi aurretik, irakasleak galdetzen digu ea zer pelikula ikusi ditugun asteburuan. Hasieran kontatzen nuen zer ikusi nuen, baina inork ez zion nik planteatutakoari tira egiten, inork ez zeukan-eta pelikula hori ikusita. Irakasleak eta besteek graziarekin barre egiten diote Cineteca-ri, han programatutakoari, eta, egia esan, ni neu Cineteca-ko ikusle fidela naizen arren, grazia egiten dit haien erreakzioak, kontuari, zinemari berari, ikusitakoari, larritasuna kentzen diotelako, ustezko gustu on hori ezbaian jartzen dutelako.

Victor, adibidez, gore-edo zalea da; beti istorio ene aburuan arraroa-k planteatzen ditu. Irakasleak, bestetik, zientzia-fikziozko pelikulen adibideak jartzen ditu ia beti. “Chale…”. Earwin ez litzateke Trueba zinemako ikusle finkoetako bat izango eta Jesus-en istorioek guztiz offside harrapatzen naute. Vladimirrek ez du etxeko lana egiten eta, beraz, ez dakit zehazki zein gustu dituen. Cuca-k Matrix-en aurreneko ordu laurdena jartzen omen die sei eta lau urteko haren semeei, eta Clara euskal jatorriko 70 urteko emakumezkoa oso elizkoia da, eta nabaritzen da idazten dituen kontuetan. HALA ETA GUZTIZ ERE, benetan diotsuet; oso ondo pasatzen dut klasean.

Eta gaur ere oso ondo pasatu dut. 22:38 dira dagoeneko hemen. Atsegin dudana da, eta gaurko klasean ere frogatu ahal izan dut, bakoitza modu jakin batekoa dela bai istorioak planteatzerakoan, bai idazterakoan, bai gustuetan, eta baita klasean hitz egiten dugunean ere. Eta irakasleak bidaltzen dizkigun ariketetan nire klasekideek kontatzen dituzten kontuak oso erakargarriak ez zaizkidan arren, oso estimatzekoa, eskertzekoa, iruditzen zait bakoitzak bere ikuspegia plazaratzea.

Gustuetan ez daukat zerikusirik haiekin; seguru asko haietako inorekin ez nintzateke ados jarriko pelikula bat edo bestea aukeratzerakoan. Izan ere, gu, gurean, arte-zinemaren, egile-zinemaren zaleak gara, noski, eta barre egiten diegu, are gutxietsi nahiz eta ez dugun onartu nahi, blockbuster-en jarraitzaileei. Gogoratzen dut duela urte batzuk Donostiako Zinemaldiko Zuzendari Berriak saileko epaimahaiburua elkarrizketatu zutela Zinemaldi garaian, eta zera esan zuela: “Niri zinema independentea gustatzen zait”. Ados. Baina baieztapen horrekin zer ari da ukatzen? Jakina… Gurean Tarkovski eta Kaurismakiren film guztiak ezagutzen ditugu, baina Cobra-z (1986) galdetzen zaigunean, telebistan hamaika aldiz ikusi dugun arren kapazak gara, oso kapazak, gainera, pedantekeriaz zera erantzuteko: “Zer? Barkatu, ez dut ezagutzen…”

Gaurko klasean, adibidez, irakasleak esan digu ez dela komeni eszenetan pertsonaiak bakarrizketan aritzea. Aipatu diot, ene pedantekerian, Smoke (1995) pelikulako azken sekuentzia, eta inork ez zuen haren berri. Lepoa jokatuko nuke Euskal Herrian gidoi ikastaro batera joaten den edo joateko asmoa duen edonork badakiela zer gertatzen den azkeneko sekuentzia horretan. Tira, herrialdeen araberakoa ere izan daiteke pelikula batzuen edo besteen ezagutza edukitzea…

Beste gauza batez ere konturatu naiz. Zenbat gauza!!! Ariketetarako gaiak aukeratzerakoan, nik beti, ez dakit zehazki zergatik, baina aspektu soziala lehenesten dut; edo ahalegintzen naiz, behintzat, ene inuxentekerian. Klasekideek beste kontu batzuk lehenesten dituzte, eta horrek harritzen nau apur bat… Ez dakit, ordea, zergatik den. Zazpi gara klasean…

Zazpi ez, beste sei sarrera geratzen dira blog honen pertsiana beheraino jaitsi aurretik. Ahaleginduko naiz horietan ere onbera izaten.

Apuntetxoa (I): Zer iruditzen zaizue kaleko dendatxo batek duen iragarki hau?

Apuntetxoa (II): Gure etxeko pareko farola batek ia astebete darama erreta. Egia esan, asko pozten naiz. Niregatik, ez dezatela konpondi.

Kantua: Done ezer ez da ezinezkoa, ni neu Mexikorekin berradiskidetzea ere ez. Maisuaren kantua zuzeneko bertsioan, ez baitut Youtube-n diskokoa topatu. “Bixar arte, ondoloin”.

2 thoughts on “Herrialdearekin berradiskidetuta (II)

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude