Paradisu galduaren arkeologia

Futurismoaren antipodetan dugu Luis Garderen poema bilduma hau, hona gaur dakardan poema adibide bat gehiago da. Makinetan-eta ikusi nahi zuen Marinettik etorkizuneko paradisua, arte, poesia eta musika berriarena, gizaki berriarena, indarrak aurrera eramana. Marinettik gurtu zituen mugimendu politikoek ekarri zuten XX mendeko hondamendirik handiena, makinen indar hutsarekiko konfiantzak eta makinen mekanizismoa gizarteratu nahiak hara eraman zuten gizaki zaharra, gizaki berriaren ametsa Holokaustoko labeetan aireratuz.

Gero, mundu berria ez, lehengo mundua berreraikitzeari ekin behar izan zioten makinek, luze kostata baina bai gaina hartuz hondamendiari ez ezik, lehenagoko munduari ere, harik eta berriro hasi ziren arte munduaren jabe berriak paradisu berri baten inguruan espekulatzen, hain burbuilatsu espekulatzen ere, non makinen produkzio ahalmenari ere gaina hartu baitzioten eta burbuilen produkzioari ekin, munduak behar zituen ondasunen produkzioari baino gehiago. Gaur, mundua suntsitzeko makinek bakarrik jarraitzen dute beren indarra garatzen, eta poema honetan bezala ikus ditzakegu ondasunak produzitzeko diseinatuak:

“Begira itzazu indusmakina horiek.

Heriotzarako
zehazki lerrokaturiko antxeta erraldoi garaituak,
haizearen oxidoak euren hegaldian geldiarazi
eta metalezko hilerrian isilduta utzi zituen.
Haitzak baztertu,
lurra berrrordenatu,
Paradisu Berria eraiki behar zuten hondeagailu abandonatuek.

Mezu itxaropentsuen eramaile ziren.
Gure neurrirako etxeetarako hilobiak hondeatu zituzten
arduratsu.
Besoak eta eskuak luzaturik
zeruari begira izoztu dira,
jainko ezezagun bati amoina eske”.

[Luis Garde: “Hondeagailuen hondakindegia”, in: Eremuen birkalifikatzea, Pamiela, (Iruñea, 2014)].

Paradisuko hondakinak, paradisutik homo sapiens sapiens lur neurtzailea, agrimentsorea, botata suertatu zenetik, bere antzeko Jainkoak egotzia. Gizakiaren antzeko jainkoa: gizakiak berak bere antza sorturiko jainkoa. Erran nahi baita, gizakiak berak bota zuen bere burua paradisutik, paradisuaren sorgintzea deseginez, desliluratuz, deuseztatuz.

Eta hor gelditu dira paradisu zaharraren atezain mehatxagarri gisa, besoak/hegalak zabalik, hondeamakinen arabesko desitxuratuak. Hondeagailuen hondakindegiak, haien txatartegiak, ditugu gaur paradisu galduaren arkeologia.

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude