Syriza sindromea

Syriza sindromea

Bixente Serrano Izko @bixentesi

2019ko azaroaren 11

Ez da harritzekoa, kanpaina honetan, Syriza greziar alderdiaz eta Tsipras lehendakari ohiaz aipamen batere ikusi/entzun ez izana, nahiz eta pisu handia izan duen, nik uste, greziar eskarmentu hark. Nahita ahazturik jendearen aurrean, baina presenta, oso, kanpaina diseinuetan.

Oroitu Tsiprasek aurkeztu programaz eta irabaziriko hauteskundeez: nola jarri  ziren hala Europar Batasuna (EB) nola Nazioarteko Diru Funtsaren aditu ekonomiko ultraliberalak. Makurrarazi zioten Tsiprasi, ezin izan zien beronek aurre egin, Grezia eraman zuten hondamendira eta hurrengo hauteskundeetan hain justu herriaren zigortzaileak atera ziren irabazle. Bai, gehiegi estutu zutela Grezia aitortu zuten gero aditu haietako batzuek, baina ez zuten deus ere egin beraien neurriak arintzeko.

PSOEk, ezinean berriro ere bera bakarrik, hautu egin beharko du, hauteskunde berriak egin ezean, norekin elkartu: edo PPrekin CEOEk agindu bezala (…)
edo Syriza sindromeari
aurre egin

Zezen larru-ko geografian, ez estatu eremuko alderdiek ez iritzi emaileek ez dute gogora ekarri greziar kasua. Ulergarria da ez Unidas Podemosek (UP) ez Más País-ek (MP) ezer ez aipatu izana: bertze guztiak probestu ziratekeen, hain ziur, greziar eskarmentuaz ezkerreko aukerak hondamendira eramateko. Bertze arrazoiengatik utzi dute ahanzturan ere Syrizaren umiliazio hura bertze hautagaiek. Ultraliberalek, espainiar abertzalekerian oinarritu dutelako euren kanpainak eta ez zitzaiekeen ongi etorri Espainia Handiaren gaineko kanpo-botere horien kateak aipatzea. Berdintsu PSOEri dagokionez: behin bakarrik eta hanka galantki sartzen aipatu du Sanchezek horrelakorik, CEOEren beldurra jakinaraziz, ezkerreko gobernu bat UPekin osatuko balu.

Hedabide handietan ere aipurik agertu ez izanak mass-media horien apustua utzi du agerian: laugarren boterearen mitoak erreka joz, botere bakarraren (IBEXaren) laugarren besoa baizik ez dela agerian utziz.

Espero izatekoa hauteskundeetan: PSOEk, ezinean berriro ere bera bakarrik, hautu egin beharko du, hauteskunde berriak egin ezean, norekin elkartu. Edo PPrekin CEOEk agindu bezala, Koalizio Handia hauteskunde sistema aldatu, bipartidismoari habe gogorragoak jarri, PPren legeak beren horretan mantendu, ekonomia ultraliberala garatzen jarraitu, autonomien eskumenak hutsaren hurrengoa bihurtze aldera… Edo Syriza sindromeari aurre egin.

Sindrome horrek jotako Espainia Handia berrezarrita erreka jo arte, Sánchez historiara pasatu nahian. Eta lortzeko bidean dago, nahiz eta ez preseski bere hantustean amestu duen Historiara, sindromeari aurre egiten ausartzen ez bada. Bitartean, Nafarroa, oi, Nafarroa!, zer hautu egiten duen.

 

& & &

 

ARGIA aldizkarian, gaurko edizio digitalean, plazaraturikoa.

Neo paleo horiek

Ideietan ‘neo’ aurrizkidun guztiek zapore zaharmindua dute. ‘Neo’ek ez dituzte ideia zaharrak berriztatzen, ideia zaharrak trastelekutik berreskuratu eta, koskak hautsa eta guzti, birkokatzen dituzte euren garunetan. Neoliberalismoa dugu gaurko paradigmarik gaurkoena: XIX. mendeko liberalismoa du eredu eta xede. Aberatsek bakarrik bozka egin eta aberatsen gobernuek bakarrik agintzen zuteneko eredua amesten dute. Bai behintzat neoliberal lotsagabeenek, aho bilorik gabe eskaera hori ozen adieraztera iritsi baitira. Eta enpresariek langile sindikatuak onartzen ez zituzteneko eredua ere euren ametsetan. Praktikan dago jada enpresa erraldoi askotan sindikatuen debekua enpresarien eta langileen askatasunaren izenean. A zer pagotxa Frantziako neoliberalismoarena, herritarrek Errepublikaburu nor jartzeko Macron neoliberal eta Le Pen neofaxistaren artean hautatu behar izan zutenean! Hor dugu jada Macronen lan-erreforma, enpresari eta langileen  arteko kontratuetan sindikatuei parte hartzeko eskubidea kentzen diena. XIX mendeko lan eredu gordina en marche berriro XXI mendean.

 

Ez dirudi gaurko ezkerreko ideietan ‘neo’ aurrizkidun planteamendurik dagoenik, ez behintzat izenetan, nik dakidanez. Baina ez dago hain garbi mugimendu ezkertiarrak horrelako atzerapausoak ematen ari ez direnik, ‘neo’ aurrizkia jarri gabe ere euren ideologia eta estrategien izenetan. Hala ere, ideia ‘paleo’en aldera jotzen ari dira asko, en marche berauek ere XIX mende aldera. Adibidez, espainiar estatu eremuko indar politiko ezkertiarrak, Kataluniak gaur atakan jarri dituenean Estatu eta Nazio ereduak zurrunbiloaren erdian. Ezkerra tradizional  ofizialean (PSOE), baina baita ere, neurri nahasiago batean, urte gutxi duela loratu den bertze horretan (Podemos). Euren ereduari ez diote jarri honako izena, ‘neoengelsianismo’ alegia, baina neoengelsiano agertzen zaizkigu Engelsek formulaturiko historiarik gabeko herrien teoriaren inguruan: Historiaren zakarrontzira kondenaturiko herriena, euren ezinean. Erdialdeko Europako mapak zer dio gaur, ordea?

 

Entsalada mental ederra, gatzozpindua gainera nazionalismoak burgesien ideologia hutsak direlako ideia zaharkituarekin. Kataluniako gaurko mugimendua bertako burgesiaren amarru hutsa dela dioten aho beraietatik entzun ahal ditugu, alta, enpresari katalanek alde eginen dutela estatu berri horretatik, erreferenduma egin eta independentziaren aukerak irabaziz gero. Hori koherentzia hori, entsalada mental horrena! PSOEren lider ustez erregenerazionistak PPko zaldien apatxen azpian jarri du mugimendu katalana. Podemosen liderrak, atzo arre, gaur so, han so, hemen arre erraten dabiltza. Lekutan daude autodeterminazioaren aldeko aldarrikapenak PSOEn, Guadianako begiak bezala agertzen desagertzen dabil Podemosena bere ibilbidean. Neoengelsianismoa PSOEn, espainiar burgesia neoliberalaren bidaide… Nahaste-borraste argiezina Podemosen, izutuago, dirudienez, burgesia katalan isolatuaren aurrean estatu espainiarreko burgesia batu osoaren aurrean baino.

 

& & &

 

Atzo plazaraturik Diario de Noticias de Navarran.