Joanen xalotasuna (1)

Kontzilio hasierakoan, dena gertu beharreko zurrunbilo presakakoan, han agertu zitzaigun aitasantu Joan onaren bihotza ta umore graziotsua. Bere izaeraren berri damaigun eguneroko bikainean, Arimaren eguneroko horretan, badugu ale mamitsurik, pozez gogoratzen diren horietakorik. Baina berrikitan, Civiltt

3 thoughts on “Joanen xalotasuna (1)

  1. Gizon apala, langilea eta xaloa. Bazirudik batek gutxienez predikatzen zuena bere joeraz burutzen zuela. Garai hartan Francoren espainiar eremu ultraeskuindarreko eliza gizonak Joan XXIII.a haserretzen zuenaren eredu zituan: hanpurusak, herriarengandik urrunduak, serio demonioak… Zenbat gezur, zigor eta heriotza suertatu zen norabidea erakutsi behar omen zienari jaramonik ez egiteagatik. Mia Coutorentzat den zigorrik latzena paira dezatela: betiko purgatorioa.
    Egon bizkor.

  2. Egunon: arrazoi deritzot. Erroma ezagutzeko irrikia izan eta ezagutzeko aukera izan nuen, baita Batikanoa ere. Bi herrialde desberdin direla sumatu nuen nire bidaian. Baina, non, informatua izan nintzen garai haietako religiosoak Batikanoa eraikuntza osatu arren, Koliseoko marmol txuria kendu edo lapurtu eta, bere eginkuzunetarako erabili zutela. Nire harridura.

    Hala eta guztiz ere, elizak bere protokolo azpian mezuak ematen ditut eta gustokoak ditu. Baina, aldi berean gure etika, gure ezina,gure gogoak,… hor daude eta, garai berrietan egon bagaudenez, erabakiak hartzea behartuta gaudela diot ,kontsekuentzik barne, noski.

    Mezuak bai, baina, osotasunean bete beharrik ez . Bete beharrak bai, erabakiak ere, beti ere, zentzudunezkoak, bakoitzaren arabera .
    Hala bizi dut ba, eliza eta bere tramankulua. Betiko mezuak ongi ditugula…baina, gu ere hor gaude,ez bait dut gustokoa iraun aditza.
    EGON BIZKOR.

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude