Jokaerak

 

“Hizkuntza-praktika aldatzea ez da soilik kode bat aldatzea, jokaera aldatzea eta horrekin batera kasu askotan ‘pertsonaren disposizioak’ aldatzea ere bada” irakurri nion aspaldi Eduardo Apodakari. Hizkuntz-tipologia batetik besterako jauziak jokaera aldaketa batzuk ekarri dizkit niri ere. Inoren tema, kasketaldi edo, are, berealdiko haserretzearen aurrean asaldatu barik erantzuten dut. Adiskidetuago nabil munduarekin, ezin gusturago.

Espainolaren eta euskararen artean etengabe aukeratu beharrak sortzen duen estresa arindu dut. Bukatu egin da estres linguistikoa. Espainola ahaztu zaidanez, ez dut zirt edo zart zertan egin. Egia da han-hemen komunikazioan galtzeak nire helburuen eta beharrizanen kaltetan jokatzen duela, eta horrek bizi-kalitate kaxkarragoa ematen didala. Baina lehengo estresa desagertu da hein handi batean. Are gehiago, hasia naiz beste batzuei sumatzen estres hori. Solaskide erdaldun gehienek ez dakite nola jokatu euskara bakarrik ematen zaienean. Ezustean harrapatzea nire alde. Kasu gehienetan estres-adierazle ttikiak izaten dira: barre urduriak, sorpresa-begiradak… Baina tratamendu latzagoko erantzunak ere badaude. Gizonen bati sumatu diot ulzera sortuko zitzaiola euskaraz egiteagatik (ustez espainola ukatzeagatik). Eta laketzen naiz, gozatu, zamaren banatzeak dakarren asetzea da.

Azken astean sartu naiz. Gero eta duda handiagoak ditut, gero eta zailago zait pertsona eta pertsonaia bereiztea. Irudipena dut honezkero ekintza artistikotik irten naizela, performancetik kanpo nabilela, ni neu naizela, bestelako jokaera batzuekin armaturik. Ez, ez naiz irten, irudipen hutsa da. Baina beldurra sortu zait, beldur herabe bat, antzemanezina kasik, hilaren hamaikaz geroztik ez ote diren lehenagoko jarrera eta portaera negatibo batzuk bueltatuko.

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude