Ahalkea

Orain egun batzuk Kanboko Xalbador Kolegioko gaztetxo batzuekin konpartitu nuen esperientzia hau. Taldeka eta Bilboko hiritarrekin euskaraz soilik komunikatuz, Mixel Labeguerie kaleraino iristea lortu behar zuten. Denetarik gertatu zitzaien. Ahoskerari eta hizkerari erreparaturik, espainoldun zenbaitek uste izan zuten frantsesez ari zirela. Ikasle haietako batek umorez laburbildu zuen: “Badirudi beste mundu batekoak girela”.

Gaur Hegoaldeko hainbat gazterekin elkartu naiz, nagusiagoak. Ikastolen Elkarteko ingelesa-udaleku batean ari dira Sopelan. Kanbokoekin bezalaxe, nire bizipenen albiste eman diet ingelesez. Eta haiekin ere egin moduan, geroago Mixel Labeguerie kalea bilatu dute taldeka. Oraingoan ez zaie ezer xelebrerik gertatu. Espainoldun elebakar askorekin topatu dira baina, salbuespenak salbuespen, ez dute erantzun txarrik jaso. Ingelesa erabiltzeko aukera ere eman diet eta talde batek hizkuntza horri esker aurkitu du kalea.

Baina afera arras aldatu da ezustean proposatu diedanean ginkanaren bigarren partea: beste kale bat topatu baina taldeka barik, banaka, nor bere kasa. Eta hor komeriak. Hiruk esku ez hartzea nahiago izan dute, eremu nagusiki espainoldun batean euskara hutsez bakarka jardutea tumatxa zelakoan. Gehienak, berriz, animatu egin dira. Eta emaitza espero nuena izan da: ia guztiek onartu dute bigarren saioan askoz gehiago kostatu zaiela ezezagunekin euskaraz egiten saiatzea.

Lehenengoan babesa eskaini die taldeak. Bigarrenean, ordea, eremu arrotz batean bakarrik aritzearen zama sentitu dute. Eta bat etorri dira denak: lotsa. “Hasieran erantzuna ez bada positiboa, zein aldartez ekin hurrengoari?”. Bakarka, ahalke izan dira zenbaitzuk.

Neroni ere halaxe nabil egun hauetan. Taldearen babesa izan ezean, gehiago kostatzen zait. Ez naiz lotsa edo beldur izaten, baina aldea dago, aldea dagoenez, bakarrik ibiltzetik taldeka ibiltzera.

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude