Gidabaimena (II)

Blogeko iruzkin batean Etor Salazarrek jakinarazi digu 2006an Manchán Magan irlandarrak antzeko esperientzia jarri zuela martxan. The Guardian egunkariaren artikulu baten web-lotura ere atxiki du. Eta ezinbestean neure burua ikusi dut hartan, areago kontuan hartuta 1998an urtebete inguru eman nuela Dublinen.

Dublingo turismo-bulego batera sartu da Magan. Bertako langile batek ez dio ulertzen. Maganek, aurreko egunetan beste dublindar batzuen aurpegietan ikusitako izua eta frustazioa ere ikusi ditu haren bisajean (fear and frustration spread across their faces). Baina zera onartzen du: They were just trying to get through the day, after all. They did not need to be confronted by an unbending foot soldier of the Irish Taliban (Azken beltzean, lan-eguna bururatzen baino ez ziren saiatzen ari. Ez zuten zertan borrokatu gaelikodun talibanen armadako soldadu makurrezin baten kontra).

Ironia gorabehera, Maganek ez du inondik inora ahazten uneoro non dagoen. Dublinek eta Bilbok ez dute antzik elkarrekin, baina, hala ere, gogoeta ekartzeko modukoa da. Badu zerikusia atzo idatzitakoarekin (ikus “Gidabaimena I”): ezin dezaket ondorioztatu zentroko medikuak euskararen kontrako jarrera duenik. Are gehiago, aldeko jarrera ere izan lezake. Ez dagokit niri irakurketa hori egitea. Baliteke zakar jokatu izana izaera zakar xamarra baitu edo, ostiral arratsaldea izanik, nekatuta baitzegoen. Ezohiko egoerak gaindi egin zion.

Mediku baten kasuan bederen, egun deus ere ez ulertzeak jarrera aktibo baten albiste ematen digu. Aldean ukatze bat daroan hautu (inkontziente) fermua. Dena den, erdaldunen begiratu ugari garbi uzten ari zait neurea dela ukoan eraikitako jarrera.