Naoufalekin

Naoufal-ek Iturribide kaleko pizzeria txiki batean lan egiten du. Egunero ikusten dugu elkar, eta ohikoa izaten da gure artean “kaixo”, “salaam” eta “gero arte” esatea batak besteari. Hala ere, orain arteko solasaldietan espainolez mintzatu izan gara. Beti.

Rabat ondoan dagoen Kenitra hirikoa da Naoufal. Inoiz kontatu dit Kenitrak eta Bilbaok badituztela hainbat antzekotasun: bizilagun kopurua, hondartza hamar kilometrora dago eta futbol taldea Athletic Club deitzen da, gurea bezala. Kenitrako marokiarrek sortu zuten 1938an kiroletan nagusi ziren frantsesei aurre egiteko (baita la francophonie-ri ere, diot nik!).

Performanceari ekin nion arratsaldean bertan kebab bat jan nuen pizzerian. Hizkuntz-galtzeak hainbat kontu argitu zizkidan, ezezagunak guztiak ordura arte: baga, nik uste baino gehiago ulertzen zidan Naoufalek euskaraz; biga, bolada batez ikasi zuen euskara Iturribideko EPAn baina lanagatik utzi behar izan zuen; higa, izugarri maite du jendeari euskaraz entzutea eta nahiko luke ikasi; eta laga, ederto batean daki ingelesez.

Ramadamak baraualdia ekarri berri dio hilabetez Naoufali. Barre egin dugu, nirea hizkuntz-ramadama ez ote den, baraualdi orok dakarren garbitzea. Edozein delarik ere, hamabost egunean gure hizkuntz-ohiturak erabat aldatu dira. Orain euskaraz eta ingelesez eraikitzen ditugu solasaldiak. Eta horrek adierazi nahi du lehen, agurrak gorabehera, ukatzen niola euskara. Eta hari ramadamak baraualdia nola, hala gorpuzten eta sendotzen ari zait ohartzea performancean, Bilbon noraino, zer dela-eta, noiz, nola eta nori ukatzen diodan euskara.

Kenitrak “zubi ttikia” esan nahi du arabieraz. Zubi ttiki bezain hauskor hori zeharkatzen ari gara lehendabizikoz egunotan Naoufal eta biok.