Ama

Jakin aldizkariak eta UEUk antolatutako ‘Euskara, estatugintza eta naziogintzaren erdian’ jardunaldietan BERRIAk egin streaming-i esker, adi ari nintzaion entzuten Idurre Eskisabeli feminismoaz eta euskalgintzaz: “…Oso umetan konturatu nintzen nire inguruan bazegoela zerbait ez zidana uzten beste batzuk bezalakoa izaten neska nintzelako. Adibidez, ezin nintzen klaseko graziosoena izan, txiste barregarrienak kontatzen zituena”. Argiagorik eta argigarriagorik ezin.

 

Une horretantxe jaso dut lagun baten WhatsApp mezua: “Txarto ari haiz kontu batean: ez duk jakin eszepzionala izaten, alegia ez diok hire buruari eszepzio bat (bakarra) egiten utzi, eta horrek heroi infalible moduko bat bilakatu hau. Uste diat rektifikazio bat egin behar duala, bakarra, bidearen erdira iritsitakoan. Eta salbuespen bakar hori duk: deitu egiok amari, joan hadi amarengana musu handi bat ematera, eta kontatu egiok zer moduz habilen eta galdetu egiok amari zer moduz dagoen… baina amaren hizkuntzan, kopon!”.

 

Hiru anai-arrebak kanpoan bizi dira. Urteak dira ama eta biok bakarrik gelditu garela Bilbon. Ez dit kargurik hartu egunotako ulertu ezinagatik. Are gehiago, ezin ulertuzkoaren azpian ulertze bat ere badago. Bion arteko komunikazioa, zertarako ukatu, oso hurbil dago hutsaren hurrengoa izatetik, baina orain arte behin ere ez dit espainolez egiteko eskatu.

 

Idurreren gogoetak inoren tokian jartzen lagundu dit. Horixe da azken beltzean ekintza honen helburuetako bat: inoren tokian kokatzea eta ikasten ahalegintzea. Lagunaren mezuak ere lagundu dit helburu berean, izugarri. Lehenik amaren azalera sartu naiz. Geroago, neurera. Datorren astean hura Lisboara joango da. Bide erdia eginda, performanceak darrai. Gauez ari naiz idazten sukaldean.