En euskera, por favor

Ez nabil eremu publikoan ziurtasun bila. Ez nabil bulegoz bulego funtzionario erdaldun triperrea non topatuko. Errazkeria litzateke.

Bilboko Udalaren baimenari esker, ni neu sartu naiz hiriko udaltegi bateko harrera-lekura. Bedelen niki zuria jantzi eta lehen hiritarraren esperoan gelditu naiz. Ez nago urduri, balirudike bizitza osoa eman dudala zeregin honetan. “Buenos días. Vengo a hacer un certificado del padrón”. “Egun on. En euskera por favor, eskerrik asko”. “¿Perdón?”. “Bulego honetan euskaraz hobeto” “No te entiendo, majo. No se euskera”. “Neuk ere ez espainolez. Mesedez eskumara jo edo, bestela, nire kideak lagunduko dizu”. Eta herritarra konforme geratu da. Ez diot bestelako azalpenik eman behar izan.

Goizean zehar jende askorik ez. Dena den, harrera-lekutik iragan diren guztiak harri eta zur gelditu dira ez lehenengoan, ez bigarrenean ez eta enegarrenean ere espainolezko hitzik ez entzutean. Eta gehienek uste baino hobeto hartu dute harrera zeharo ezohikoa. Bedel bi ikusi dituzte. Baliteke sumatu izana nire kideak noizbait espainolez erantzutea. Baina, nahiz eta barne-boz batek hori adierazi, ezin zezaketen jakin noiz arte eta noraino tenkatuko nuen euskararen soka. Eta zenbait kasutan euskarazko azalpenak eta ezin ulertuak luze xamar joan dira.

Hiritar bakarra asaldatu da. Bere burua euskarak estuturik ikusi eta gora-goraka hasi zait: “¿Pero es que aquí no se habla castellano?”. Lanjerra. Bedelak atoan azaldu dio performance bat egiten ari naizela. Ulertutakoan, barre eta guzti egin du. Gaitzerdi! Administrazioko lehen eta azken egunean, ez dute erregistro bidez nire kontrako kexarik helarazi.

Zain nauka hurrengo lan eskaintza publikoak.