Gidabaimena (I)

Kasualitateak zer diren, performanceak eta nire gidabaimenak bukatze-egun bera dute: uztailaren 11. Zentro mediko eta psikotekniko batek gogorarazi zidan postaz lehengo astean. Eta gaitzerdi, zeharo ahaztuta negoen eta. Premiaturik, bada, lagun batekin joan naiz arratsaldean, aurrezkuzjuen soka luzean korapilaturik, “ikusiko duk frogak egitean ulertzen ez badidate”.

Sarreran langile bik egin digute harrera. Euskaraz berba egiten ausartu ez arren, zelan edo halan, batak besteari lagunduz, nire azalpenak ulertu eta itxaron-gela batera sartzeko gonbidatu naute. Laguna, berriz, harrera-lekuan geratu da, eszenatik kanpo, aurretiaz adostu bezala. Luze gabe zentroko mediku bat agertu da. “Ekarri duzu zure medikuaren txostena?”, galdetu dit espainolez. “Kaka zaharra! Horrekin ere ahaztuta! Eta ezin dut lehenago…?”. “Ez dizut ulertzen”. “Lasai, astiro hitz…”. “Ez didazu aditu? Ez dizut konprenitzen!”.

Ostera ere ahalegindu naiz, baina “ederto” esateko aukerarik ere ez dut izan. “Nola adierazi behar dizut ez dizudala ulertzen?!!!”. Orduan, estrategiaz beste egitea erabaki dut. Lasai bezain serio, harrera-mahaiko langileengana zuzendu naiz zubi-lana egin dezaketelakoan. Harreragileak prest agertu dira. Medikuak, aldiz, haserre antzean galdegin dit berarekin euskaraz ez egiteko. Kitto.

Ikaratan kaleratu gara. Sano bortitza begitandu zait medikuaren jarrera, ahaztu gabe hari neurea temosoa, zentzubakoa, probokatzailea edo biolentoa ere gertatu ahal izan zaiola. Lagunak, berriz, eszenatik kanpo geratzeak ematen duen soseguaz, zakar hitza hobetsi du, “bortitza bainoago zakar”. Metrorako bidean gogoeta egin dugu. Baina hori ezinbestean blogeko hurrengo sarrerara ekarri beharko dut.