<![CDATA[Ainara Arratibel Gascon | Berria.eus]]> https://www.berria.eus Bere azken artikuluak eu Mon, 20 May 2019 00:56:12 +0200 hourly 1 <![CDATA[Ainara Arratibel Gascon | Berria.eus]]> https://www.berria.eus/irudiak/berriaB.png https://www.berria.eus <![CDATA[Seigarrena, oso erraz]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1960/028/001/2019-05-19/seigarrena_oso_erraz.htm Sun, 19 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/1960/028/001/2019-05-19/seigarrena_oso_erraz.htm
Bartzelona. Paños; Torrejon, Pereira, (Van der Gragt, 81. min.), Maria Leon, Ouahabi; Losada, Bonmati (Alves, 69. min.), Alexia Putellas, Caldentey; Martens eta Duggan (Oshoala, 69. min.).

Golak. 1-0. Marozsanek (5. min.); 2-0. Hegerbergek (14. min.). 3-0. Hegerbergek (20. min.). 4-0. Hegerbergek (30. min.). 4-1. Oshoalak (89. min.)

Epailea. Anastasia Pustovoitova (Errusia). Txartel horiak: Olympique Lyoneko Hegerbergik eta Renardi.

Bestelakoak. 19.487 ikusle bildu dira Budapesteko Ferencvaros estadioan.

Europako talderik onena dela berretsi du beste sasoi batez Olympique Lyonek; Ada Hegerbergek, berriz, aurrelari onena dela. Frantziako taldeak laugarrenez erreskadan irabazi du Txapeldunen Liga, seigarrenez bere historian. Hala, bere nagusitasuna areagotu du, atzo Bartzelonari 4-1 irabazi eta gero.

Partidako izarra Hegerberg izan da, hiru gol sartu baitzituen hamabost minutuan, arean parekorik ez duela erakutsiz. Norvegiako aurrelariak uko egin dio hemendik hiru astera Frantzian jokatuko den Munduko Kopan parte hartzeari, gizonezkoen soldatak askoz handiagoak direla salatzeko, eta, Txapeldunen Ligako finalaren agertokian, urrezko baloiak ez zuen aukera galdu nahi izan duen maila erakusteko.

Aurreko hiru finalak sufrituz irabazi zituen Frantziako taldeak: 2016koa eta 2017koa, penaltietan, eta iazkoa, luzapenean. Oraingo honetan, ordea, ezusterako aukerarik ez zuen eman. Lehen ordu erdian lau gol sartu zituen, eta guztiz erabakita utzi zuen finala.

Historia gutxi izan zuen partidak. Bartzelonak lehen finala jokatzeko ilusioa zuen, baina esperientzia falta ordaindu zuen. Lehia hasi eta berehala, aurretik jartzear egon zen, baina Dugganek gurutzatuegi errematatu zuen Caldenteyk bidalitako pase sakona, laugarren minutuan.

Lyonen aurrean barkatzen duenak ordaindu egin ohi du, eta Bartzelonak ederki egiaztatu zuen, hurrengo jokaldian kolpea jasotzen baitzuen. Van de Sande ondo sartu zen eskuinetik, eta Marozsanek ederki aprobetxatu zuen haren erdiraketa (5. min).

Hortik aurrera, Lyonek, azeleragailua zapaldu, eta arrabola jarri zuen martxan. Aukera bat bestearen antzetik sortzen hasi zen, bere abiadura eta nagusitasun fiskoa baliatuz. Bartzelona erabat gaindituta egon zen. Marozsan eta Van de Sanden behin eta berriz sartu ziren hegaletatik, eta haiek egindako erdiraketak ederki baliatu zituen Hegerbergek. 15. eta 30. minutuen artean sartu zuen hat trick-a. Partidan egin zituen lehen lau jaurtiketetatik hiru sarera joan ziren. Frantziarren lau golak oso antzekoak izan ziren. Bartzelonak lehen zatian egin zuen beste aukera bakarra korner batean izan zen; Putellasek, ordea, gora bidali zuen burukada.

Bartzelonaren gola

Bigarren zatian, Bartzelona ahalegindu zen gutxienez gol bat sartzen. Baina atzean ere talde ahaltsua dela erakutsi zuen Lyonek. Renard eta M'Bock erdiko bi atzelariak gaindiezinak izan ziren Martensentzat eta Dugganentzat. Gainera, lortu zutenean ez ziren fin aritu Bouhhadi atezainaren aurrean. Hala gertatu zitzaion Martensi. 68. minutuan, aukerako baloia izan zuen arean, baina errematea kanpora bidali zuen.

Oshoala zelairatu zuen orduan Lluis Cortesek, eta hark lortu zuen kataluniarren ohorezko gola, partidaren hondarrean. Merezita, bigarren zati horretan Lyonek apenas sortu baitzuen aukerarik, Le Sommerren eta Cascarinoren pare bat ahalegin izan ezik.]]>
<![CDATA[Lyon, nagusitasunez]]> https://www.berria.eus/albisteak/166535/lyon_nagusitasunez.htm Sat, 18 May 2019 21:39:05 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/albisteak/166535/lyon_nagusitasunez.htm <![CDATA[Etxekoei erakutsi diete kopa]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1898/023/001/2019-05-17/etxekoei_erakutsi_diete_kopa.htm Fri, 17 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/1898/023/001/2019-05-17/etxekoei_erakutsi_diete_kopa.htm
Ordurako beteta zegoen plaza. Trikitilarien doinuekin alaitu zuten itxaronaldia. Udaletxeko balkoiaren azpian zeuden bi pankartek garbi uzten zuten nor zen herriko kuttuna. Segi ezazu gozatzen eta gozarazten, zioen ezkerrekoak; eskuinekoak, aldiz, Beti egongo gara zurekin, Nahikari.

Taldea iristen ari zela zabaldu zenean, trikitilariek Realaren ereserkia jo zuten. Orduan hasi zen zoramena. Gidariaren alboan, koparekin, Nahikari zetorren. Queen taldearen We are the champions doinuarekin igo ziren oholtzara, eta, han, banan-banan aurkeztu zituzten jokalariak eta teknikariak. Gero, Nahikarik hartu zuen hitza, eta hark amaitu eta gero bizi izan ziren une hunkigarrienak. Txikienak «Nahikari, geratu zaitez! Nahikari, geratu zaitez!» oihukatzen hasi ziren, oraindik ez baitago argi aurrelariak datorren denboraldian taldean segituko duen ala ez. Gainera, Egape dantza taldeko bi kidek aurreskua dantzatu zuten, eta Mikel Pagola alkateak oroigarri bat eman zion Nahikariri. Taldekideek airean hartu zuten. Handik, udaletxeko arkupeetara abiatu ziren guztiak, txikienei sinadurak ematera.

Plazan zen Izarne Moreno. «Neskek merezi dute halako omenaldi bat. Nahikari hemengoa izanda, gainera. ezin genuen huts egin. Espero dugu Realean segitzea», adierazi zuen. Larunbateko garaipena «gogoangarria» izan zela onartu du. «Ni ez naiz futbolzalea, baina adi segitu nuen partida. Xanpainarekin ospatu genuen garaipena».

Aloña de Torresek Urnietako taldean jokatzen du. «Lagunekin etorri naiz, gozatzera eta garaipena ospatzera. Nire ametsetako bat da egunen batean Realean jokatzea». Urduri bizi izan zuen lehia: «Nahikarik gola sartu zuenean, eromena izan zen».

Antzeko zerbait pasatu zitzaion Ernesto Montesi. «Oso harro gaude neskez. Handia egin dute». Emakumeen futbola bultzatzeko beharra nabarmendu zuen. «Baliabide gutxiago izan arren, emaitza izugarriak lortu dituzte. Babes handiagoa eman behar diegu».

Jokalariek esker hitzak baino ez zituzten zaleentzat, eta irribarrea ezpainetan. «Izugarria da jendeak nola bizi duen Reala; oso eskertuta gaude», zioen Bea Beltranek. Lortu dutena barneratzeko denbora beharko dutela nabarmendu zuen, berriz, Iraia Iparragirrek. «Niretzat, behintzat, sekulakoa izan da herri guztietan hainbeste zale ikustea. Orain, gainera, Lasartera goaz, nire herrira, eta desiratzen nago hau haiekin partekatzeko».

Eguna «sinestezina» izaten ari zela esan zuen Mariasun Quiñonesek. «Zaleek merezi zuten halako ospakizun bat». Hainbeste ume ikusteak hunkitu zuen atezaina: «Neskato asko daude; balio dezala emakumeen futbolari ikusgarritasuna emateko». ]]>
<![CDATA[Mitcheltoni begira]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1877/019/001/2019-05-15/mitcheltoni_begira.htm Wed, 15 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/1877/019/001/2019-05-15/mitcheltoni_begira.htm
Ibilbideari erreparatuta, iazkoa baino proba irekiagoa espero da, ez baita erlojupekorik izango. Baina horretan zerikusia izango du Mitchelton-Scottek lasterketan izango duen jarrerak. Azken etapan erakustaldia emanda irabazi zuen iaz Bira, Amanda Spratten eskutik. Gainera, taldeko beste bi txirrindularik lehen lauren artean amaitu zuten proba. Annemiek van Vleuten bigarren eta Georgia Williams bosgarren. Aurten ere, behin-behineko parte hartzearen zerrendari begira, Australiako taldea ageri da tropeleko seikoterik indartsuena. Ezusterik ezean, hark izango du lasterketaren kontrola.

UCI World Tourreko taldekako zerrendako lehen sailkatua da Mitchelton, eta bigarrena eta hirugarrena ere Iurretako irteeran izango dira, besteak beste: Boels Dolmans eta Trek Segafredo. Euskal Herriko hiru daude tartean: Bizkaia-Durango, Sopela eta Movistar. Guztira, 20 taldek osatuko dute tropela.



Txirrindulariei dagokienez, UCIko sailkapeneko lehen 25 sailkatuetik zortzik hartuko dute parte: Van Vleutenek, Sprattek, Cecilie Ludwigek (Bigla), Amy Pietersek (Boels Dolmans) Elena Cechinik (Canyon), Elissa Longo Borghinik (Trek), Christine Majurusek (Boels Dolmans) eta Jasinska Magorzatak (Movistar). Hutsuneen artean bi nabarmendu behar dira: duela bi urteko irabazle Ashleigh Moolman Pasio (CCC Liv) eta Anna van der Breggen (Boels Dolmans). Euskal txirrindulariak, berriz, sei izango dira: Ane Santesteban (WNT), Eider Merino (Movistar), Aroa Gorostiza (Bizkaia Durango), Andere Basterra eta Amaia Malatsetxebarria (Sopela) eta Ziortza Isasi (Eneicat Pecafer).

Proba irabazteko hautagai nagusiak Spratt eta Van Vleuten dira. Sasoi honetan, Sprattek bigarren egin du Australiako errepideko txapelketan, eta, Santos Women's Itzulian, etapa bat irabazi zuen. Baina ibilbidea gorabeheratsua izanda, aproposagoa da harentzat. Van Vleutenek bi klasiko garrantzitsu irabazi ditu: Strade Bianche eta Lieja-Bastogne-Lieja. Baina erlojupekoa ez egoteak kalte egiten dio, hor markatzen baititu aldeak.

Ane Santesteban talde berriarekin ariko da, WNT. Denboraldia espero baino «okerxeago» doala onartu du. Baina Bira denboraldiko helbururik garrantzitsuenen artean dauka, eta iazko hamaikagarren postua hobetzen ahaleginduko da, etaparen batean ezustea ematearekin batera. Eider Merinok ere azken xede hori izango du, eta, eskalatzaile petoa izanda, azken etapa izango du begiz jota.

Ibilbidea egiterakoan «probaren nortasuna eta esentzia» mantentzen ahalegindu direla adierazi zuen Ruizek. 5.550 metroko desniblela dauka. Etaparik lauena lehendabizikoa da. Ohi bezala, Iurretan hasi eta bukatuko da, eta aproposa izango da esprinter eta etapa ehiztarientzat. 101 kilometro ditu.

Ibilbidea bigarrengoan hasiko da gora egiten. Txirrindulariak Tolosaldean ibiliko dira, Adunan hasi eta Villabonan amaituko da etapa, eta tropelak 112 kilometro osatu beharko ditu. Tartean, bi mendate igo beharko dituzte txirrindulariek, Altzokoa (2,4 kilometro eta %6,1eko batez besteko pendiza) eta Alkizakoa (4,4 kilometro eta %6,1).

Aguraingo Santa Teodosia ermitan amaituko da hirugarren etapa, eta faboritoek hor lortu ahal izango dituzte lehen aldeak lasterketako aldaparik gogorrena izango baita: (2,7 kilometro eta %9,4), aurretik, gainera, Opakua (7,4 kilometro eta %5,7) igo beharko dute. Etapa Zuiatik abiatuko da, eta 98 kilometro ditu.

Etaparik gogorrena, dena den, azkena izango da. Oñatin hasi eta amaituko da, eta aurtengo etapa luzeena izango da: 156 kilometro Udana (4,8 kilometro, eta %4,6), Atagoiti (8 kilometro, eta 5%), Untzilla (3,5 kilometro, eta 2,8%) eta San Asentzio (8,7 km eta 4,9%) igo beharko dituzte.]]>
<![CDATA[Inoiz baino irekiagoa]]> https://www.berria.eus/albisteak/166333/inoiz_baino_irekiagoa.htm Tue, 14 May 2019 07:23:58 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/albisteak/166333/inoiz_baino_irekiagoa.htm Ibilbideari dagokionez, lau etapa izango ditu probak, eta gogortasuna handituz joango da. Iaz ez bezala, ez da erlojupekorik izango. Lehen etapa ohikoa izango da, Iurretan hasi eta bukatuko dena. 118 kilometroko etapa izango da. Bigarren etapak 112 kilometro izango ditu, eta Adunatik abitu, eta Villabonan amaituko da. Txirrindulariak Tolosaldeko eskualdetik ibiliko dira, eta bi mendate igo beharko dituzte: Altzokoa (2,4 kilometro, %6,1eko batez besteko pendiza) eta Alkizakoa (4,4 kilometro, %6,1). Aguraingo Santa Teodosia ermitan amaituko da etapa, eta faboritoek hor lortu ahal izango dituzten lehen aldeak 2,7 kilometro eta %9,4), lasterketako aldaparik gogorrena izango baita. Aurretik, gainera, Opakua (7,4 kilometro eta %5,7) igo beharko dute. Etapa Zuiatik abiatuko da, eta 100 kilometro izango ditu. Etaparik gogorrena, dena den, azken izango da. Berriro ere Gipuzkoara itzuliko dira txirrindulariak. Oñatin hasi eta amaituko da, eta tropelak 156 kilometro egingo ditu. Udana (4,8 kilometro, %4,6), Atagoiti (8 kilometro, 5%), Untzilla (3,5 kilometro, 2,8%) eta San Asentzio (8,7 km / 4,9%) igo beharko dituzte.]]> <![CDATA[«Aukera polita da gure baldintzak hobetzeko eta amesten segitzeko»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2043/020/001/2019-05-14/aukera_polita_da_gure_baldintzak_hobetzeko_eta_amesten_segitzeko.htm Tue, 14 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/2043/020/001/2019-05-14/aukera_polita_da_gure_baldintzak_hobetzeko_eta_amesten_segitzeko.htm
Sandra Ramajok ondoeza izan zuen igandean. Zer moduz dago?

Susto handia izan zen. Emozio handiko egunak bizi izan ditugu; are gehiago berak, taldea utziko duela kontuan hartuta. Atseden hartu gabe geunden, eta horren guztiaren ondorio izan zen. Baina ondo dago.

Hasi al zarete barneratzen txapeldunak zaretela?

Larunbatean, partida amaitzean, jada nahikoa sinetsi nuen. Izan ere, nahiz eta faborito argiak haiek izan, taldeak garaipena lor zezakeela uste zuen aste osoan, eta lortu egingo zuela. Dena den, Euskal Herrira iritsi eta harrera ekitaldietara bildu zen jendea ikustean hasi ginen konturatzen lortutakoa handia zela. Autobusa hartu, eta Antiguatik aldundirako bidean hainbeste jende gu agurtzen ikustea oso polita eta hunkigarria izan zen.

Atzo, etxera iristean, zer pentsatu zenuen?

Oso berandu iritsi nintzen, eta nekatuta. Atseden hartzeko beharra nuen. Gurasoak besarkatu nituen, haiek baitira egunerokoan zure momentu onak eta txarrak bizi izaten dituztenak. Haien babesa funtsezkoa da niretzat, beti sinetsi baitute nigan. Ondoren neure buruari esan nion: «Lortu dut, Espainiako Kopako txapeldun naiz».

Egun hauetan bizi izandako momentuetatik zerekin geratzen zara?

Batekin geratzea zaila da, asko esango nituzke: epaileak amaiera adierazi zuen unea, Nahikariren gola, Zubietara iritsiera, atzo ikastolan egin zidaten omenaldia... Denak izan dira oso bereziak niretzat.

Zer egin zenuen epaileak bukaera adierazitakoan?

Korrika hasi nintzen. Zaleak eta senideak zeuden lekuan elkartu ginen taldekide guztiak, eta saltoka hasi ginen. Besarkatu nuen aurreneko taldekidea Iraia [Iparragirre] izan zela uste dut, eta gero Itsaso [Uriarte] eta Nerea [Eizagirre]. Buruan nuen gauza bakarra ospatzea zen, bai zaleekin baita ere Los Carmenenes nituen senide eta lagunekin.

Egun osoa izan zen ahaztezina, ezta?

Izugarria izan zen autobusean zelaira iristean hainbeste zale ikustea, bufandak gora gu animatzen; baita ere partidan zehar jasotako babesa... Denbora guztian egon ziren animatzen. Oso eskertuta gaude.

Finala heldutasun handiarekin jokatu zenuten. Hori izan zen gakoetako bat?

Bai, aste osoan lan handia egin genuen horretarako, eta final batek eragiten dituen emozioak eta urduritasunak behar bezala kudeatzen jakiteko. Lanketa hori bai taldean eta bai banaka ere egin genuen. Gugan sinetsi behar genuela garbi genuen, eta hala eginez gero aukera izango genuela irabazteko.

Partida hasieran, hala ere, asko sufritu zenuten. Nola bizi izan zenuen hori zelaian?

Hala da. Pixka bat lotuta jokatu genuen minutu horietan, eta haiek asmatu egin zuten nola eta nondik eraso egin. Baina bagenekien irabazteko sufritu egin beharko genuela. Izan ere, Atletico Madril oso talde ona da, eta zelai erditik aurrera maila handiko jokalariak ditu. Horrek lagundu egin zigun gola jasotzean besoak ez jaisteko, eta ez pentsatzeko amaiera zela. Berdin jarraitu genuen lanean.

Kiana Palaciosek berdinketa hain azkar lortzeak lagundu egin al zizuen horretan?

Dudarik gabe. Oker ez geundela, eta irabaztea posible zela konturatzeko balio izan zigun. Gainera, gola atezainaren huts batetik etorri zen. Horrek ezustean harrapatu gintuen, Lola [Gallardo] ligako atezainik onenetakoa eta ziurrenetakoa baita, eta ikusi genuen hortik ere min egin genezakeela.

Zelaian sumatu zenuen zuek haiek baino irrika handiagoa zenutela irabazteko?

Egia esan, nik ez nien haiei erreparatu. Buruan nuen bakarra gure taldea zen, eta nahi nuen bakarra zen denek ematen ari ginen mailari eustea, eta egurrean jarraitzea. Izan ere, behin Nahikarik gola sartu eta gero, argi nuen finalak ezin zigula ihes egin. Nola edo hala eutsi behar genion. Talde oso batua gara, elkartasun handia dugu gure artean, eta azken minutuetan erakutsi genuen, gure artean ez baikenion utzi elkar animatzeari, eta bata iristen ez zen lekura bestea ailegatzen zen. Azken minutuetan haiek gola sartzeko aukerak izan arren, lotuago ikusi nituen. Guk egindako lan onari esker ere izan zen hori. Gonzalok [Arkonada entrenatzailea] oso ondo prestatu zuen partida, eta guk gauzak oso argi genituen. Zelaian hori erakusten asmatu genuen.

Fisikoki, Atletico Madril talde oso indartsua da, baina finalean zuek erakustaldia eman zenuten. Espero zenuen hain ondo jardutea?

Egia da denboraldi amaiera honetan partida asko jokatu ditugula nekatuta, baina larunbatean oso ondo egon ginen esparru horretan. Buruak zeresan handia du arlo fisikoan, eta uste dut egin genuen lan psikologiko hori oso garrantzitsua izan zela. Defentsan ondo egoteak ere asko lagundu zigun.

Hau mugarri izan daiteke zuen baldintzak hobetzeko garaian?

Pentsatu nahi dut baietz. Aukera polita da horretarako; izan beharko luke, behintzat. Denboraldi honetan zale asko erakarri ditugu Realaren proiektura. Anoetan jokatutako bi partidak hor daude, eta Zubietara ere gero eta zale gehiago ari dira etortzen. Realak hori kontuan hartuko duela uste dut. Izan ere, gure baldintzak hobetuta, are aukera gehiago izango ditugu amesten segitzeko.

Emaitza aldetik, behintzat, denboraldia aitzakiarik gabekoa izan da, ezta?

Hala da. Urri-azaroetan bolada zailen bat bizi izan genuen, baina horri buelta ematen jakin genuen. Hortik aurrera, batez ere bigarren itzulian, taldeak salto handia eman du esparru guztietan, eta maila oso onean lehiatu da. Ligan gero eta lehiakortasun eta parekotasun handiagoa dagoela kontuan hartuta, meritu handia du horrek. Ginga Kopa irabazita jarri diogu.

Zuk ere salto handia egin duzula sentitzen duzu?

Zalantzarik gabe. Disfrutatu ez ezik, denboraldi honetan ikasi ere asko egin dut. Beste jokalari bat naiz, ez bakarrik tekniko-taktikoki, baita psikologikoki ere. Sasoi honetan bizi izandako esperientzia guztiek lagundu didate horretan. Taldearekin batera heldutasun bat lortu dut, eta uste dut horrek lagundu zigula, bai niri, bai eta taldeari ere partidako une zailak ondo kudeatzen.

Oporrak hartzeko irrikaz egongo zarete, ezta?

Oraindik Euskal Herria Kopako finalerdia jokatzea falta zaigu igandean, Alavesen aurka. Hortik aurrera, oporrak iritsiko dira.]]>
<![CDATA[Ametsa egia bihurtuta]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1950/028/001/2019-05-12/ametsa_egia_bihurtuta.htm Sun, 12 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/1950/028/001/2019-05-12/ametsa_egia_bihurtuta.htm
Reala Espainiako Kopako txapeldun da. Gonzalo Arkonadaren jokalariek euren eta zale askoren ilusioa eta ametsa egia bihurtu zuten atzo Granadan (Espainia), Los Carmenes futbol zelaian, eta hizki larriz idatzi dute beren izena taldearen historian, Atletico Madril ahaltsua mendean hartuta: 1-2. Emaitzan ez ezik, jokoan ere. Izan ere, lehen minutuetatik harago, partida izugarria jokatu zuen talde txuri-urdinak. Fisikoki sekulako ahalegina eginez, talde bat izanez, eta erasoan denboraldian erakutsi duen ausardia berretsiz. Eta jokaldi eder batean Nahikarik biribildu zuen ametsa 60. minutuan, boleaz. Litekeena da talde txuri-urdinarekin jokatuko duen azken partida izatea.

Ondo lehiatzea eta Atletico Madril estu hartzea zen txuri-urdinen helburua, eta lehen minutuetan salbu, hala egin zuten.Une erabakigarrietan, gainera, zortea alde izan zuten, eta behar zenean agertu zen Mariasun Quiñones atezaina. Hala, amestutako omenaldia egin zioten Sandra Ramajo kapitainari. Taldea utziko du, emakumezkoen taldearen lehen titulua jaso berritan.

Granada are gehiago jantzi zen txuri urdinez, eta zaleek Txoria Txori abestuz hasi ziren titulua ospatzen. Gaua luze joan da haientzat, eta gaur itzulera gozoa izango dute. Gipuzkoara iritsi arteko bidea motz egingo zaie. Historia bizi izan baitzuten atzo. 1987tik Realak ez baitzuen titulurik irabazi, Romaredan, Zaragozan (Espainia). Orain, Los Carmenesek hartuko du lekukoa Realaren historian.

Historia partidako lehen unetik hasi zen idazten Reala. Izan ere, jakina zen Atletico Madrilen aurka sufritu egin beharko zuela. Ludmila da Silvaren abiadura baliatzen hasi zen Espainiako taldea. Reala, berriz, baloiaren atzetik korrika, eta lerroak batuta izaten ahalegintzen. Erasoan, berriz, ahal zuenean irteten zen kontraerasoan Nahikariren eta Nerea Eizagirren bidez, baina Lola Gallardoren atean aparteko arriskurik sortu gabe.

Atletico Madril nagusi zen, eta ekinaldi horietako batean ailegatu zen lehen gola. Kenti Roblesek erdiratu, eta Estherrek egin zuen gola. Aurreko igandean hiru egin zituen aurrelariak Zubietan, eta atzo harena izan zen lehena, 16. minutuan.

Abantaila horrekin bazirudien Atletico Madrilek are patxada handiagoarekin jokatu ahal izango zuela. Gertu izan zuen 2-0ekoa Amanda Sampedroren urrutiko jaurtiketa batean. Baina Realaren gola iritsi zen orduan, Kiana Palaciosek egin zuen berdinketa, urrutitik jaurti eta Lola Gallardoren huts baten ostean (19. min).

Baloiak ozta-ozta gainditu zuen gol arrastoa. Baina Realak behar zuen hauspoa izan zen, eta irabaztea posible zela ikusteko arrazoia. Aldatu egin zen hortik aurrera partida.

Reala denboraldi osoan zehar erakutsi zuen joko bizia egiten hasi zen. Aske sentitu zen zelaian. Hala, 1-2koa ez zuen urruti izan Nerea Eizagirrek, berriro ere Lola Gallardok huts bat egin eta gero. Atezainak gaizki aldendu zuen baloia, eta Eizagirrek gertu izan zuen gola.

Lehen zatian bezala, Atletico Madril estutzen hasi zen, baina Realak sufritzen jakin zuen, eta bere aukera baliatu zuen. Nahikarik gol ederra sartu zuen, Palaciosek erdiratu eta Bañosek buruz ukitutako baloia bikain errematatuta. Hortik aurrera, berriro ere hortzak estutu zituzten txuri-urdinek. Eta horretan ere txapeldun izan ziren, Atletico Madrilek aukerak izan arren, titula etxera ekarri baitute. Historia egin dute.]]>
<![CDATA[Txuri-urdin bihurtu dute Granada]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1943/030/001/2019-05-12/txuri_urdin_bihurtu_dute_granada.htm Sun, 12 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/1943/030/001/2019-05-12/txuri_urdin_bihurtu_dute_granada.htm
Lagun taldeak eta, batez ere, familiak ikus zitezkeen; tartean, jokalarienak. Besteak beste, Iraia Iparragirrerenak eta Leire Bañosenak. Eguerdi partean, zelai inguruan izan zen giroa, eta, arratsaldetik aurrera, Los Carmenes zelai aldean. Han tentsio une bat egon zen, Frente Atleticoko ultrek eraginda, baina, oro har, giro ona izan zen nagusi.



Senarrarekin eta alabarekin zegoen Garazi Madera. Mutrikutik (Gipuzkoa) autoz egin zuten bidaia: «Ostegunetik daramagu hemen. Lehen bi egunak turismo pixka bat egiteko aprobetxatu ditugu, eta, gaur [atzo], bete-betean biziko dugu finala. Kopa etxera eramateko ilusioarekin etorri gara. Baikor naiz». Gaur berriz autoa hartu eta arratsaldean Anoetan egoteko asmoa zuten, gizonezkoen taldeak Real Madrilen aurka jokatu behar duen partidan: «Bazkideak gara, eta han egoteko asmoa dugu, neskei ere merezitako aitorpena egiten».

Gorka Bengoetxea alabarengatik zen hara joana. «Bera futbolzalea da, eta Errenteriako Touring taldean jokatzen du. Hasieratik esan zidan etorri egin behar genuela. Bada, hementxe gaude». Alabak argi zuen: «Galdu edo irabazi, esperientzia izugarria izaten ari da».

Argazkilaritza eta Reala dira Sandra Aiala iruindarraren bi pasioak, eta atzo biez disfrutatzen ari zen. «Lehenbizi, lagunekin disfrutatuko dut giroaz, eta, ondoren, zelaian egongo naiz, argazkiak ateratzen». Realak Zubietan jokatzen duenean ia beti joaten da, argazkiak ateratzera. «Bost denboraldi daramatzat, eta izugarria da». Jokalariengan uste osoa zuen: «Oihanarekin [Aldai atezaina] hitz egin nuen, eta oso animatuak zeuden».

Zaleen artean ziren Realeko hainbat kide ohi; tartean, Maialen Zelaia jokalari ohia. «Hunkituta» zegoen. «Niretzat, hau bizi izatea ikaragarria da; are gehiago, taldekide izan nituenekin egitea». Goiza erdigunetik pasatu eta gero, eguerdian elkarrekin bazkaldu zuten. «Finalaz egon gara hitz egiten, baina ez futbol ikuspegitik, emozioen aldetik baizik». Berak onartu du zale moduan «lasaiago» bizi izan duela finala. «Zelaian egon banintz, urduriago egongo nintzen. Baina gaur dena da gozamena».

Euskal Herritik ez ezik, Bartzelonatik ere joan ziren Reala animatzera. Horietako bat zen Jose Luis Arbas. Peña Donostiarras Bartzelona zale taldeko kidea. Familiarekin zen: «Txikitatik naiz Realaren zalea. Nire adineko asko gara horrela. Realaren garairik loriatsuenak ziren. Arkonada, Zamora, Gorriz, Satrustegi... Horiekin hasi zitzaidan futbola gustatzen, eta Reala barru-barruan daramat. Sentimendu bat da niretzat. Pena da ezin dudala gertuago bizi». Ezin zuen galdu atzokoa: «Ea neskek gizonek 1987an eman ziguten poza ematen diguten». Izan ere, Aitor semea emakumezkoen taldearen zalea da batez ere. «Nik nahiago dut nesken futbola». Goizean jokalariak zelaia ikusten egon zirenean hantxe egon ziren taldeari hauspoa ematen. «Harremana dugu haietako batzuekin: Anerekin [Etxezarreta], Mariasun [Quiñones], Chini.... Oso gertukoak dira».

Nork esango zien Oscar Perez eta Carlo Claramunti Valentziaren aurkako final-zortzirenetako partida ikustera joan zirenean, atzo finalean izango zirenik. Valentziakoak (Herrialde Katalanak) dira biak, eta Realaren zaleak. Finala «zail» ikusten zuten. «Baina ez da ezinezkoa. Nahikari ondo badago, aukera dugu».

Zaleekin egon zen Jokin Aperribai presidentea, eta argi zuen zertarako zen eguna:«Gozatzeko eguna da, eta, batez ere, Reala zer den erakustekoa».]]>
<![CDATA[Ametsa errealitate bihurtzera]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1877/026/001/2019-05-11/ametsa_errealitate_bihurtzera.htm Sat, 11 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/1877/026/001/2019-05-11/ametsa_errealitate_bihurtzera.htm
Ez harentzat bakarrik, baita 2011n Realarekin Kopako finalerdia jokatu zutenentzat ere : Maialen Zelaia, Larraitz Lucas, Ane Manterola, Maite Lizaso, Marina Agoues, Ane Bergara, Aintzane Encinas... Horietako asko Granadan daude, finalaz zale moduan disfrutatzeko asmoz. Haiek guztiak izan zituen gogoan atzo Jokin Aperribai presidenteak. «Klub askoren ekarpenari eta pertsona askoren ahaleginari esker sortu zen Reala. Haientzat aitortza da hau, eta saria Gipuzkoako futbolarentzat».

Irabaziz gero, Realaren emakumezko taldearen lehen titulua litzateke, eta euskal talde batek lortuko lukeen seigarren Espainiako Kopa. Izan ere, aurretik Añorgak hiru irabazi zituen, eta Oiartzunek bi. Duela 26 urte izan zen azkena, Añorgak irabazitakoa.

Txuri-urdinek, gainera, ginga jarri nahi diote denboraldi oso on bati. Halaber, sasoi osoan zehar Gonzalo Arkonada taldeko entrenatzaileak goraipatu duen «taldearen heldutasuna» erakutsi nahi dute halako neurketa garrantzitsu batean. Hala berretsi zuen atzo Garbiñe Etxeberria kirol zuzendariak, Granadara abiatu aurretik: «Sasoi osoan izan garen taldea izan behar dugu finalean ere, eta gure ezaugarriei eutsi: talde lehiakorra izan, baloiarekin gauzak ondo egin, kontzentrazio handia izan, eta, gauzak maldan gora jarriz gero, lanean berdin jarraitu». Nabarmendu zuen bi zatien hasieran egon litekeela gakoa: «Hor ondo eutsi behar diegu, eta, ahal bada, beldur apur bat sartu».

Badira Realaren denboraldia ona dela agerian uzten datuak. Hala, urrian eta azaroan izandako txakalaldia eta gero, abendutik bi partida baino ez ditu galdu: Bartzelonaren aurka eta, hain zuzen, Atletico Madrilen kontra, joan den igandean. Espainiarrek 1-3 irabazi zuten, eta hirugarrenez jarraian liga irabazi.

Gaurko aurkariak baino sei koska beherago amaitu du liga Realak, zazpigarren postuan, aurreko sasoian bezala, baina bederatzi puntu gehiagorekin: 47. Horri esker, laugarren izateko lehian egon da azken txanpara arte.

Kopan, berriz, sufrituta utzi zuen kanpoan Valentzia final-zortzirenetan: 1-2 irabazi zion luzapenean. Final-laurdenetan eta finalerdietan, ordea, erakustaldia emanda utzi zituen bidean Rayo (4-0) eta Sevilla (3-1).

Gaurko aurkaria, ordea, askoz gaiztoagoa da. Azken hiru sasoietan liga irabazteaz gain, Kopako txapeldunorde izan da azken bi aldietan. Bietan galdu du Bartzelonaren aurka, eta, gaur, arantza hori atera nahi du.

Golak egiteko makina da Espainiako taldea, denboraldi osoan 104 gol sartu baititu, 33 partidatan; ia Realak halako bi. Zelai erditik aurrera kalitate handiko jokalariak ditu: Jennifer Hermoso, Ludmila da Silva, Amanda Sampedro, Olga Garcia... Baina atzean ere talde oso sendoa da; aurkariek 21 aldiz baino ez dute zulatu espainiarren atea.

Hori hala izanda ere, Nerea Eizagirre baikor da: «Atletico Madril da faboritoa, baina aste guztia daramagu partida prestatzen. Irabazteko asmoz zelairatuko gara».

Gaurko finalerako, jokalari guztiak deitu nahi izan ditu Arkonadak. Hala ere, Itxaso Uriarte ez da osatu; bai, ordea, Marta Cardona. Atletico Madrilen, berriz, guztiz osatu da Jennifer Hermoso.

]]>
<![CDATA[«Neskek merezi dute»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1979/027/001/2019-05-11/neskek_merezi_dute.htm Sat, 11 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/1979/027/001/2019-05-11/neskek_merezi_dute.htm
Atzo iritsi zen horietako bat da Xabier Letamendia zumaiarra. Malagako (Espainia) aireportuan zen beste sei lagunekin, kamiseta txuri-urdina jantzita. «Auto bat alokatu dugu Malagako aireportuan, eta hemendik Granadara joango gara». Sevillaren aurkako finalerdia amaitu bezain laster erabaki zuten Granadara etorriko zirela. «Mutilen taldearekin Manchesterren egon ginen, Txapeldunen Ligako finalean, eta neskek merezi zuten hona etortzea».

Onartu dute denboraldi honetan hasi direla zertxobait gehiago emakumezkoen futbola jarraitzen. «Anoetan jokatutako bi partidetan egongo ginen, eta, egia esan, giro oso ona zegoen, eta oso partida txukunak ikusi genituen. Polita da Reala hor ikustea».

Atletico Madril aurkari gogorra dela badaki, baina «itxaropentsu» dago. «Ziur nago jokalariek dena emango dutela. Guk festa honetaz disfrutatu nahi dugu, eta ahalik eta babesik handiena eman taldeari».

Pozik zegoen Maria Ezeiza donostiarra ere, Granadara iritsi berritan. «Emakumezkoen futbola jarraitzen dugun guztiontzat asteburu oso polita da hau, izugarria». Nahiz eta jakitun dagoen aurkariaren maila handiaz, itxaropentsu da, eta uste du Koparekin itzul daitezkeela. Argi du zertara etorri den. «Ondo pasatzera etorri gara, eta aukera eder hau gertutik bizitzera. Ea taldeak finala irabazten duen, eta Koparekin itzultzen garen».

Hainbat zale taldek deia egin dute gaur goizean Granadako alde zaharretik ibili ondoren estadiora joateko kalejiran, eta taldea iristen denerako bertan egoteko, babesa emateko.

Partida arrisku handiko izendatu du Indarkeriaren Aurkako Espainiako Batzordeak, Frente Atletico zale taldeko kideak espero baitituzte Granadan. Espainiako Polizia arduratuko da segurtasunaz. Realeko zaleekin, berriz, lau ertzain izango dira.

Festa Trinitate plazan

Granadan ez ezik, Donostian ere festa izango da gaur. Izan ere, Realak zaleentzako gune bat prestatu du Trinitate plazan. 17:00etan irekiko dute, eta askotariko jarduerak izango dira finalerako giroa berotuz joateko: tailerrak, pailazoak, musika, jolasak... 20:30etik aurrera, finala ikusi ahal izango da han, eta, horretarako, hamazazpi metro koadroko pantaila erraldoi bat jarri dute.]]>
<![CDATA[Zalerik leialenak dira]]> https://www.berria.eus/paperekoa/3058/004/001/2019-05-10/zalerik_leialenak_dira.htm Fri, 10 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/3058/004/001/2019-05-10/zalerik_leialenak_dira.htm
Atzotik Granadan dira Iparragirre eta Argandoña: «Astelehen arte geratu gara, hura ezagutu eta egun hauetan disfrutatzeko», azaldu du Argandoñak. Eizagirre bihar iritsiko da hara, eta hark ere astelehen arte luzatuko du egonaldia: «Hiru egunak ahalik eta gehien disfrutatuko ditugu».

Arganadoñak onartu du alaba «ilusioz eta zertxobait urduri» antzeman duela azken egunetan. «Normala da. Haren kezka edo zalantza beti izaten da hasierako hamaikakoan aterako den edo ez. Baina garrantzitsuena da arreta osoa finalean duela, eta talde gisa garbi dutela zer egin egin behar duten». Sevillaren aurkako finalerdia ezin izan zuen jokatu, etxean izandako istripu inozo baten erruz, eta Iparragirrek azaldu du «irrikaz» dagoela halako neurketa bat jokatzeko. «Aulkian geratzen bada, hala ere, dena emango du. Gertatu izan zaio partida ez jokatu, eta etxera ahotsik gabe bueltatzea, taldekideak animatzeagatik».

Eizagirreri ere «arantza txiki bat» geratu zitzaion Sevillaren aurkako finalerdian, ez baitzen hasierako hamaikakoan atera. «Kolpea izan zen beretzat; min eman zion. Zelaira iritsi zenean antzeman nion amorratuta zegoela, eta berehala mezu bat bidali zidan esanez ez zuela jokatzen. Hamaikakoaren berri jakin bezain laster, beti egiten du». Finala bat jokatzeak eragiten duen «zirrararekin» ikusi du: «Baina partida hastean hori guztia alde batera uzten du. Izan ere, pixkanaka ohitzen ari da halako partidak jokatzera. Iazko udan, adibidez, Europako txapeldun izan zen. Gaztea izan arren, badu eskarmentu apur bat».

Alabak lasaitzen ahalegindu dira batez ere egun hauetan. «Askotan, hitzak baino keinuak izaten dira lagungarriagoak. Normala da barruan duen emozio hori gurekin kanporatu nahi izatea. Guk beti esaten diogu baikor izateko», dio Argandoñak. Eizagirreren kasuan, lortu dutenaren garrantzia ikusarazten ahalegindu da. «Disfrutatu egin behar dute».

Atletico Madril talde «oso indartsua» dela onartu arren, baikor dira hirurak. «Realak oso talde batua dauka, eta denboraldi osoan erakutsi du. Horri eusten badio, irabazteko aukera izan dezake, nahiz eta Atletico Madrilek buruz buruko jokaldietan oso jokalari onak izan. Gonzalok [Arkonada entrenatzailea], gainera, oso ondo prestatzen ditu partidak, eskarmentu handia dauka, eta gaitasuna da neurketetan ere eskema aldatzeko. Alde horretatik badut itxaropena, finaletan hori ere garrantzitsua izaten baita».

Uste bera dute Iparragirrek eta Argandoñak. «Datuak ikusita, Atletico Madril faborito argia da. Baina final batean edozer gerta daiteke. Zaila da irabaztea, baina ez ezinezkoa. Ea beraiek ligarekin konformatzen diren».

Iritsi zenetik Gonzalo Arkonadak egiten ari den lana goraipatu dute hirurek. «Oso profesionala da, eta jokalari bakoitzarengandik onena ateratzen duena», dio Argandoñak. Eizagirrek azaldu du bere alabari asko eskatzen diola. «Beharbada gazteena delako izango da. Bera oso gustura dago, eta asko ikasten. Bai Gonzalo, baita bera ere nortasun handiko pertsonak dira, eta elkar ondo ulertzen dute». Taldea egiten ari den denboraldi onaren gakoa hor dagoela uste dute: «Hasieratik oso txukun aritu dira, ziurtasun handia erakutsiz», dio Eizagirrek, eta ondorengoa gaineratu du Iparragirrek. «Teknikoki eta taktikoki urrats bat egin dute».

Pauso hori ematea «erabakigarria» iruditu zaio Iparragirreri. «Parekotasuna eta lehiakortasuna gero eta handiagoa da ligan, eta emakumeen futbola gora ari da». Horri ere erreparatu diote. «Iraia hasi zenetik asko aldatu da, bai kirol mailan, baita hortik kanpo ere: jarraipena, ikusgarritasuna...», berretsi du Argandoñak. Hori hala izanda ere, nabarmendu dute jokalarien egunerokoa ez dela aldatu. «Niretzat, harrigarriena da jendeak kaletik ezagutu egiten duela alaba. Aurrekoan, esaterako, jatetxe batera joan ginen, eta zerbitzarietako batek sinadura eta argazkia eskatu zituen. Natural hartzen du berak hori, eta hori da inportanteena», azaldu du Eizagirrek.

Gainontzean, berdin jarraitzen dutela dio Iparragirrek. «Lagunak, ingurua, ikasketak... ez ditu aldatu. Guk beti esan diogu garrantzitsuena hori dela. Futbolak beti izaten baitu amaiera bat, eta gero datorrenerako prestatuta egon behar du. Oinak lurrean izan behar ditu».

Etorkizun horretarako «funtsezkoak» dira ikasketa, eta, hain zuzen ere, onartu dute alabei «gogorra» egiten zaiela kirola eta ikasketak uztartzea. «Tratu handia hartzen dute, asteburuetan beti kanpoan daudelako, eta astean entrenamenduak ikasketekin uztartu behar dituztelako», esan du Argandoñak. «Korapilatsuagoa» da Eizagirreren egoera. «Duela gutxi, adibidez, Espainiako selekzioarekin hamar egun igaro zituen, eta ondoren atzeratutako lanak egin behar izan zituen. Hor urduri jartzen da, dena egokitu behar izaten baitu. Azterketa garaia ere oso gogorra izaten da». Egun luzea izaten da alabarena. «Arratsaldetan entrenatzen dutenean, adibidez, lauak baino lehenago Zubietan dago, eta askotan ez da 20:30 arte itzultzen. Izan ere, lan saioaren ostean beti izaten dute beste egitekoren bat: errekuperazioa, hitzaldiren bat, elkarrizketaren bat... Etorri, afaldu eta unibertsitateko lanak egiten jartzen da. Beraz, ohera joateko gauerdia pasatxo izaten da, eta hala izaten da egun askotan zehar».

Jokalariek beren egunerokoari eusteko Realak egin duen lana eskertu du Eizagirrek. «Horrek Nereari oinak lurrean izaten laguntzen dio». Gauzak zertxobait aldatzen dira Espainiako selekzioarekin joaten denean. «Han Atletico Madril edo Bartzelonako jokalariekin elkartzen da, eta itzultzean ahizpak eta nik beti gogorarazten diogu nor den, eta bere lekuan jartzen dugu».

Une gozoak bizi dituzte orain bi jokalariek, baina izan dute gazitik ere. Iraiak, esaterako, bi lesio larri izan zituen. Gurasoentzat gogorra izan zen. «Berak ahalik eta azkarren itzuli nahi zuen, eta guk esaten genion garrantzitsuena ondo osatzea zela, eta epe luzera hura ikasgai bat izango zela», gogorarazi du Iparragirrek. Lehen lesioa, gainera, Realak fitxatu eta gutxira izan zuen. «Itzuli zenean, gainera, entrenatzaileak ez zizkion aukera asko eman, eta horrek bere buruan zalantzak sortu zizkion. Baina baikorra da eta borrokalaria da».

Txikitatik kirolari

Bi urte eman zituen ia jokatu gabe. Baina ez zion Realarekin jokatzearen ametsari uko egin nahi, txikitatik gustuko baitzuen futbola: «Umeen aulkiarekin kalera atera, eta bertan panpina bat eraman beharrean baloia eramaten zuen», gogorarazi du Argandoñak. Pilota eskolan aritu arren, Ostadarren hasi zen futbolean jokatzen, eta Iparragirrek oso gogoan du kadeteetan gertatutakoa. «Taldea osatzeko estu zebiltzan, eta apustua egin zuen bost lagunekin. Berak bakarrik besteen aurka jokatuko zuen, eta irabazten zuenak erabakiko zuen taldearekin jarraitu edo ez. Irabazi egin zuen, eta taldeak jarraitu egin zuen».Gero Añorgara joan zen, eta futbola uztekotan zela jaso zuen Realaren eskaintza. «Zalantzak izan zituen, baina guk esan genion probatzeko sasoi bat, eta lau denboraldi daramatza jada. Oso harro gaude».

Antzera hasi zen Eizagirre. «Kirol guztiak zituen gustuko: pilota, igeriketa, futbola... Astero zapatilla batzuk apurtzen zituen. Mikel Aranburu iloba dut, eta harekin ere aritzen zen, tarteka». Familia bazkarietan maiz elkartzen dira. «Beti esaten dio lan egiteko, eta umila izateko». Sufrimendutik gozamenera Ohien itxaropena ]]>
<![CDATA[«Irabazteko, ausartak izan behar dugu»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2361/018/001/2019-05-08/irabazteko_ausartak_izan_behar_dugu.htm Wed, 08 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/2361/018/001/2019-05-08/irabazteko_ausartak_izan_behar_dugu.htm
Igandean Atletico Madrilen aurka jokatu zenuten Ligako azken partida. Zer aho zapore geratu zitzaizun?

Galdu arren, ona. Partidaren dinamika kontuan hartuta, pozik nago taldeak erakutsitako jarrerarekin, bigarren zatian ni neu ere finalean pentsatzen hasi nintzelako. Jokalariren batek zertxobait lotuta jokatu arren, taldea bikain lehiatu zen oro har. Horrekin geratzen naiz. Amaieran, ondo ikusi nituen jokalariak, ongi sentitzen ziren, eta hori da inportanteena.

Norgehiagoka nola joan zen ikusita, finalerako buruan zenuen planteamendua asko aldatuko al da? Haiena alda daitekeela uste duzu?

Gure kasuan, ez. Buruz buruko lehiak kontuan hartuta, aldaketa txikiren bat egin dezakegu, baina oro har ez. Haien kasuan, aldaketaren bat izan dezakete, Jennifer Hermoso hasieratik jokatzeko moduan badago.

Partidako berririk txarrena Itxaso Uriarteren lesioa izan zen. Nola dago?

Minez dago, horregatik eskatu zuen aldaketa. Pazientzia izan behar dugu, eta astea nola doan ikusi. Bere aldetik dena emango du finalean egoteko. Partida amaitzean argi esan zidan ez zuela finala galdu nahi.

Eta gainontzean, nola helduko dio taldeak larunbateko finalari?

Ilusioarekin eta aurrean duen erronkak dakartzan ardurak hartzeko gogoz.

Taldeak bi partida baino ez ditu galdu abendutik: Bartzelonaren eta Atletico Madrilen kontra. Kontuan hartzeko moduko datua da, ezta?

Hala da, eta horrek lehiatzeko orduan taldeak lortu duen heldutasuna erakusten du, batez ere bigarren itzulian. Izan ere, lehen itzulian baino 11 puntu gehiago lortu ditugu, bost gol gehiago sartu, eta 11 gutxiago jaso. Oreka eta egonkortasuna lortu ditugu erasoko eta defentsako jokoaren artean, eta hori funtsezkoa da. Bigarren itzulian taldea sendoagoa izan da defentsan. Horrek ahalbidetu digu puntu gehiago batzea, erasoan bikain aritu baikara sasoi osoan. Gol gehien sartu dituztenen taldeetan laugarrena gara, eta hor ondo egon gara sasoi osoan.

Nolako finala espero duzu?

Zaila eta gogorra, Atletico Madril oso talde indartsua delako. Baina guk ilusio handienarekin helduko diogu neurketari. Partida batera edozer gerta daiteke, ñabardura eta gertaera txiki askok baldintza dezakete finala. Gu saiatuko gara ondo lehiatzen, eta gauzak oso zail jartzen. Betiere, jakinda haiek direla faborito argiak.

Hasieratik estu hartzen ahaleginduko zarete?

Ardura handien dutenak haiek izango dira, faboritoak direlako, daramaten ibilbideagatik eta bikain jokatzen aritzeagatik. Baina guk gure partida egitera joan behar dugu. Denboraldi osoan zehar erakutsi dugun ausardiarekin eta heldutasunarekin jarraitu behar dugu. Horrek ahalbidetu digu goiko taldeekin nor baino nor gehiago lehiatzea. Taldera iritsi nintzenetik jokalariei argi esan nien garrantzitsuena hori zela, eta ez edukitzeko beldurrik huts egiteari. Denboraldi honetan, oso ondo barneratu dute mezu hori.

Final batek eragiten duen zirrara kontuan hartuta, zailagoa da taldeak ezaugarri horiek erakustea? Lan bereziren bat egingo duzue horretarako?

Horretan ari gara lanean. Motibazioa badute, eta emozio aldetik lasai eta patxadaz egotea lortu behar dugu. Hala, finalari diren moduan heltzeko, urduritasunak eta beldurrak gain hartu gabe. Hori lortzeko, egunerokotasunari eusten saiatzen ari gara, batez ere entrenamenduetan. Horrekin batera, psikologoarekin lanean ari gara haien konfiantza eta autoestimua indartzeko, finalari naturaltasunez heltzeko. Atletico Madril ohituago dago halako norgehiagokak jokatzera, baina guk ere baditugu nazioarte mailako partidak jokatu dituzten jokalariak: Nahikari, Mariasun, Nerea, Chini, Carla, Nuria, Paola, Leire… Jokalari horien ekarpena funtsezkoa da, elkarren artean laguntzeko eta babesteko. Final batek eskatzen duen tentsioarekin eta intentsitatearekin jokatu behar dugu, hori beharrezkoa baita lehiatzeko; baina inolaz ere ez lotuta.

Taldeak lortu duen heldutasuna aipatu duzu, baina nahikoa al da final bati heltzeko?

Heldutasuna ez da sekula nahikoa izaten, beti jarraitzen baita eskuratzen. Baina denboraldi honetan lortu dugun heldutasuna funtsezkoa izan da finalera iristeko, eta, aipatu bezala, gu baino gorago zeuden taldeekin nor baino nor gehiago lehiatzeko. Lehen partida horiek ihes egiten ziguten, galdu egiten genituen. Orain, ordea, zailagoa da gu mendean hartzea. Atletico Madrilen eta Bartzelonaren aurka urrats hori egitea falta zaigu, koska bat gorago daudelako. Baina haien aurka jokatzen dugun partida bakoitza beste ikasgai eta aurrerapauso bat da, haiek ere mendean hartzeko.

Nola atera diezaiokezue etekina haiek faboritoak izateagatik izan dezaketen presioari?

Gu geu izanda, eta ausarta jokatuta. Finala irabazteko ausartak izan behar dugu, eta gure ahalmenen gainetik jokatu.

Zer nabarmenduko zenuke haien jokoaz?

Talde oso lehiakorra da, eta taktikoki eta estrategikoki oso ondo prestatua dago. Partidetan nabaritzen da. Arlo horretan ligako entrenatzailerik onenetakoa dute: Jose Luis Sanchez Vera. Atletico Madrilek asmatu egin zuen hura fitxatuta. Gainera, aurrealdean bi jokalari erabakigarri ditu: Ludmila eta Jennifer Hermoso. Talde lan on bat egin beharko dugu haiek geratzeko, baina horren gainetik Atletico Madril talde jokoagatik nabarmendu behar da. Buruz buruko jokaldietan, ziurrenik, Bartzelona hobea da. Baina talde gisa Atletico Madrilek denboraldi osoan zehar erakutsi du sendoena eta erregularrena dela.

Haien defentsako jokoaz zer iritzi duzu?

Egiten duten presioa azpimarratuko nuke, bai defentsako lanean ari direnean, bai eta baloia galdu bezain laster egiten dutena ere. Horrek baloia erraz samar berreskuratzea ahalbidetzen die, eta zelai erditik aurrera duten jokalarien abiadura baliatzea.

Nola bizi duzu zuk finala?

Orain arte nahiko lasai nagoela uste dut. Hori da gure egitekoa, esperientziatik eta lasaitasunetik partida ondo prestatzea. Egunerokoari eusteak lasaitasuna ematen dit, nahiz eta ez den erraza, partida berezia delako, eta ikusmin handia dagoelako. Nire arnasbidea familiarekin egotea da, batez ere bilobekin.

Zure anaiak, Luisek, Espainiako Kopako bi final jokatu zituen, eta 1987an txapeldun izan zen. Hitz egin duzu harekin halako final bat jokatzeak zer esan nahi duen?

Egun hauetan ez, baina behin baino gehiagotan izan dugu hizpide gai hori. Berak beti aipatu dit finaletan erabakigarriena emozioak kontrolatzea dela. Oreka bat lortzea. Ez da erraza izango, baina hori lortzen saiatuko gara. Oroitzapen asko datozkit final haietaz, beste zale baten moduan bizi izan nituelako. Baina, batez ere, Zaragozan egiten zuen beroaz akordatzen naiz, eta, noski, titulua irabazi genuela.

Realaren historiako denboraldirik onena da hau?

Nik ezin dut halako balorazio bat egin. Errespetu falta bat izango litzateke. Baina oso ongi altu bat jarriko nioke sasoiari. Denboraldi hasierako gure errendimendua eta oraingoa aztertuta, alde handia dago. Oso gainetik gaude. Gainera, onena da taldea oso gaztea dela, eta hazten, ikasten eta hobetzen segitzeko tarte handia daukala. Kluba hasi da kontratu luzatzeen berri ematen, gure apustua jarraitutasunaren aldekoa baita. Aurrena etxekoena, eta, horrekin batera, kanpotik etorri baina taldearentzat garrantzitsuenak direna jokalariena. Hortik aurrera, ikusiko dugun zein jokalari fitxatu.

Denboraldiko lehen entrenamenduan espero zenuen halako salto bat ematea?

Ilusio hori genuen, baina ziurtasunik ez. Horretan, asko lagundu digu entrenatzaile talde osoa profesionala izateak. Izan ere, orain arte, batzuek beste lan batzuekin partekatzen zuten hemengo jarduna. Hala, orain, arreta osoa hemen jarri dute. Lan hori ez da ikusten, baina funtsezkoa da, bai teknikoki eta bai fisikoki. Adibidez, denboraldi guztian zehar izandako lesio kopurua oso txikia izan da. Zaila da hortik behera egotea. Denen artean landu ditugu entrenatzeko eta lan egiteko irizpideak. Ziurrenik, hobeto egin zitekeen, baina egin duguna ondo egin da. Jokalariek ziurtasun handiagoa dute beren buruan, ahalduntze bat izan dute.

Hazkunde horretan zein urrats egin nahiko zenuke datorren denboraldian?

Ligan gorago egotea nahiko nuke. Gertu izan dugu lehen lauren artean egoteko sailkatzeko aukera. Pena izan zen Espanyolen eta Huelvaren aurka berdindu izana. Hor egin zigun ihes aukera horrek. Aurreko sasoian urrutiago geunden postu horietatik, eta posible den hurrengoan urrats hori egitea.

Eta eguneroko lan eta baliabideetan?

Uste dut sasoi honetan pauso garrantzitsuak eman ditugula horretan ere. Adibidez, ia egunero zelai oso bat dugu entrenatzeko guretzat. Lehen, hori ez zen posible. Bestalde, asteazkenetan ere goizez entrenatzen hasi gara, eta bide horretatik jarraitu nahi dugu. Izan ere, talde gaztea gara, eta ez dugu nahi jokalariek ikasketak uztea. Goizez entrenatzea ez zaitu profesionalago egiten, baizik eta lan saio horien kalitateak. Alde horretatik, datorren sasoiari begira, gure erronka da entrenamendu orduren bat gehiago egitea.

Nola ikusten duzu liga eredu berria?

Kezkaz, ez dakigulako zer pasatuko den. Botere borroka bat dago Futbol Liga Profesionalaren eta Espainiako Federazioaren artean telebista eskubideen inguruan, eta penagarria izango litzateke horrek emakumezkoen futbolean eragina izatea. Are gehiago, hazten ari den momentu honetan. Nik ez nuke nahi Bigarren B mailak bezala amaitzea, klub gehienen egoera ekonomikoa oso txarra baita, eta azkenerako desagertu egiten baitira. Hori saihestu behar dugu, eta akordiotik abiatuta elkar ulertu.

Mezuren bat emango zenieke zaleei?

Mezu bat baino, eskerrak emango nizkieke, denboraldi osoan zehar eman diguten babesarengatik. Anoetako bizi izan zena, batez ere Sevillaren aurkako finalerdian, jokalariek ez dute sekula ahaztuko. Athleticen aurkako derbia ere mugarria izan zela uste dut, denboraldia amaitu dugun bezala amaitzeko. Konfiantza handia eman zigun partida hark. Oso eskertuta gaude, Zubietara ere zale dezente etorri direlako, eta denboraldiko unerik zailenetan asko lagunduko digutelako. Granadan ere han izango dira laguntzen. Finala Reala zer den erakusteko beste aukera bat da: guretzat, klubarentzat, zaleentzat... Egin duen denboraldia kontuan hartuta, talde honek merezi du titulua irabaztea.]]>
<![CDATA[Gozatu... eta irabazi]]> https://www.berria.eus/paperekoa/3014/022/001/2019-05-07/gozatu_eta_irabazi.htm Tue, 07 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/3014/022/001/2019-05-07/gozatu_eta_irabazi.htm
Larrañaga ados dago horrekin. Realak 1987an irabazi zuen azken titulua, Zaragozan (Espainia); hain zuzen ere, Atletico Madrilen aurka. Larrañaga funtsezko jokalaria zen talde txuri-urdinean. Partida 2-2 amaitu zen. Reala bi aldiz jarri zen aurretik, Roberto Lopez Ufartek eta Aitor Begiristain Txiki-k sartutako golei esker. Baina Espainiako taldeak berdindu egin zuen norgehiagoka. Da Silvak eta Rubiok sartu zituzten Atletico Madrilen golak. Azkenean, penaltietan erabaki zen lehia, eta hor beste behin Luis Arkonada atezaina nabarmendu zen. Bi penalti geratu zituen, eta Realeko jokalariek jaurtitako lauetan asmatu zutenez, txapeldun izan ziren. Penalti horietako bat jaurti zuen Larrañagak.

32 urte igaro dira ordutik. Torre bera jaio gabe zegoen. Hamarkada bat geroago egin zuen. «Gauza asko entzun ditut final hartaz, baina ez dut irudirik ikusi», azaldu du. Larunbateko finala aztertzen hasita, Larrañagak antzekotasunak ikusten dizkio beraiek jokatutakoarekin.«Kasu hartan ere gehiago hitz egiten zen Atletico Madrilez gutaz baino. Jesus Gil iritsi berria zen presidente kargura. Fitxaketa handiak zituen lotuta, eta haientzat aukera ona zen sasoia ondo amaitu eta proiektu berria indarrez hasteko. Presio hori zuten». Beraiek, haatik, «apal-apal» joan ziren. «Isilean aritu ginen lanean, ikusmin eta presiorik gabe, eguneroko ohiko lanarekin jarraituz. Finalak prestaketa horretan irabazten dira maiz. Hurrengo sasoian berriro ere finalera iritsi ginen, irabazteko hautagai nagusiak ginen, eta galdu egin genuen».

Faborito ez izateak mesede egiten diela uste du Torrek. «Haiek irabazteko presioa eta zama dute, daramaten ibilbideagatik [igandean hirugarrenez lortu zuten liga titulua].Guk, ordea, gauzak ondo egiteko erantzukizuna eta ardura dauzkagu». Hala, beraiek egin zuten moduan, ezustekoa emateko prest ikusten ditu Larrañagak, nahiz eta igandean haien aurka 1-3 galdu zuten Ligako azken partidan. «Realak denboraldi osoan zehar erakutsi duen lehiakortasunari, seriotasunari eta sendotasunari eusten badio, aukerak izango ditu. Ez dut uste Atletico Madril ero ero aterako denik norgehiagokaren bila, badakielako zelai erditik aurrera Realak ere jokalari erabakigarriak dituela». Hala ere, nabarmendu du Atletico Madril talde indartsua dela. «Ligan lortu dituen datuak ikustea besterik ez dago. 96 gol sartu ditu, eta 19 baino ez ditu jaso. Horrek erakusten du atzealdean ere talde sendoa dela, eta aurrelariak erabakigarriak izateko, funtsezkoa dela atzekoek egiten duten lana». Aurkariaren maila onartu arren, beldurrik ez die Torrek. «Argi dago aurrealdean goi mailako jokalariak dituela, bai fisikoki baita teknikoki ere. Baina ondo ezagutzen ditugu, eta gai gara haiek geratzeko».

1987ko final harekin beste antzekotasuna da orduko Realean harrobiko jokalariek baino ez zutela jokatzen, eta larunbatean zelairatuko den taldearen oinarria ere hori izango dela.«Horrek beti ematen dio zerbait gehiago talde bati, are gehiago final batean. Etxeko jokalariok ondo dakigu zein zaila den Realarekin zerbait irabaztea. Guk hori sentitzen genuen», azaldu du Larrañagak. Bat dator horrekin Torre. «Taldean bertako jokalari asko gaude, txikitatik Realzaleak garenak, eta hau bizitzeko aukera izatea izugarria da guretzat».

Baliabide aldetik ere orduko emakumezkoen futbolak antzekotasun gehiago zuen oraingo emakumezkoenarekin, bien esanetan. Askok diote benetako futbola hori dela. «Egia esan, niri ez zait alderaketa horiek egitea gustatzen. Oso asebeteta nago daramadan bizimoduarekin. Babes handia sentitzen dut inguruan, eta ez diot inbidiarik gizonezkoen futbolari», dio Torrek. Ondorengoa gehitu du Larrañagak: «Zelai barrukoak futbola izaten segitzen du, eta niri hori da gustatzen zaidana. Hortik kanpo dagoena da aldatu dena, eta hori ez dut hain ondo ikusten».

Hain zuzen ere, aldatu ez den gauza horietako bat da talde batek final baten atarian dituen sentipenak dira. Hala azaldu ditu beraiek izan zituztenak Larrañagak. «Gu bi liga irabaziak ginen, eta bagenuen esperientzia hori. Baina klubak berriro ere titulu bat irabazteko zirrara eta ilusio hori genuen, baita ere aukera gertu egoteak dakarren tentsioa». Torrek «ilusio eta tentsio» giro hori nabaritu du azken egunetan taldean:«Talde anbiziotsua gara, eta gogoz gaude larunbateko norgehiagoka iristeko».

Partidaz ez du asko gogoratzen Larrañagak:«Bakarrik irabazi egin genuela eta bero asko egin zuela». Onartu du zelai ateratzen zaren une horretan izaten dituzun sentipenak azaltzea «oso zaila» dela. «Gogoan dut Realzale asko joan zirela finala ikustera, Zaragoza gertu dagoelako. Zelaira atera, eta zaleek gugan uste osoa zutela ikustea hunkigarria izan zen». Berdegunera irten zenean egin zuen lehen gauza harmailetara begiratzea izan zen, familia eta lagunak agurtzeko. «Egun estadioak desberdinak dira. Baina orduan erraza zen hori egitea. Haien babesa bilatu genuen gehienok».

Torre desiatzen dago etxekoekin, lagunekin eta zaleekin hori bizitzeko: «Egia esan, azken egunetan zale asko ari zaizkit esaten denboraldiro bidaia bat egiten dutela Realarekin, eta oraingoan Granadara etorriko direla gu animatzera. Kaletik ere geratu naute argazkiak eskatu eta zorte ona opatzeko. Babes hori sentitzen dugu, eta Kopa irabaziz eskertu nahi diegu».

Psikologikoki «prest»

Behin partida hasita, «burua hotz» izatearen garrantzia berretsi dute biek. Horretarako, arlo psikologikoa lantzen ari direla onartu du Torrek. «Denboraldian zehar izan ditugu horretarako estimulu oso aproposak: Anoetan jokatutako bi partidak. Talde gaztea gara, baina psikologikoki ere prest gaude halako erronka bati heltzeko». Ikasgai ona dute 1987ko final hartan:«Atletico Madrilek bi aldiz lortu zuen partida berdintzea, baina ez genituen besoak jaitsi, eta berdin jarraitu genuen lanean. Hor egon zen gakoa. Zuk finala modu batera prestatzen duzu, baina mila gauza gerta daitezke, eta prest egon behar duzu. Luzapenean, adibidez, asko sufritu genuen, zegoen presioagatik eta beroagatik oso nekatuta genuelako. Gure helburu bakarra penaltietara iristea zen».

Behin partida amaituta iritsi ziren ospakizunak. «Nik bi liga nituen irabazita. Lehenbizikoa oso berezia izan zen. Hamar partida besterik ez nituen jokatu, baina taldean aurreko sasoian partida bakar bat ere ez galduta liga galdu zuten jokalariak zeuden. Haiek negarrez ikustea oso berezia izan zen. Baina Kopakoarekin gehiago disfrutatu nuen, orduan jokalari garrantzitsua nintzelako taldean».

Senideekin elkartu eta guztiek elkarrekin afaldu zuten Zaragozan. «Hori da gehien gogoratzen dudana, ospakizunetan beti egiten direlako tontakeriak. Ondoren, Donostiara bueltatu ginen eta zaleekin batera ospatu genuen». Finalerako sailkatu zenetik horrekin amets egin duela onartu du Torrek. «Baina nahiago dut orain horretan ez pentsatu. Irabaziz gero, erraz bururatuko zaigu nola ospatu. Gutxienekoa da hori». ]]>
<![CDATA[Bartzelonak gertu du finala, Liverpooli 3-0 irabazi eta gero]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2203/020/001/2019-05-02/bartzelonak_gertu_du_finala_liverpooli_3_0_irabazi_eta_gero.htm Thu, 02 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/2203/020/001/2019-05-02/bartzelonak_gertu_du_finala_liverpooli_3_0_irabazi_eta_gero.htm
Erritmo bizikoa izan zen lpartida, joan-etorrikoa. Bi taldeak eroso aritzen dira hala jokatzen, aurrean dituzten jokalarien abiadura eta kalitatea baliatuz. Biek izan zituzten beren aukerak aurrea hartzeko. Baina Luis Suarezek asmatu zuen, 26. minutuan. Jordi Albak pase neurtua eman zion, Liverpooleko atzelarien artean, eta atzetik indarrez sartuta, aurreratu zuen Bartzelona.

Aurretik egonda partidak patxada gehiago izatea nahi zuen Bartzelonak. Baina Liverpool ez zegoen horretarako prest. Jurgen Kloppen taldea ausarta da, eta atzo beste behin erakutsi zuen. Ohiko joko erasokorrarekin segitu zuen, eta gertu izan zuen berdinketa Manek. Salahk baloi gurutzatua bidali zuen, botea egiten utzi, eta Pique eta Sergi Roberto gaindituak zituenean, baloia gora bidali zuen. Jokoaren ekimena izan zuen Liverpoolek.

Bigarren zatia antzera hasi zen. Liverpoolek hiru aukera argi izan zituen. Baina hor agertu zen Ter Stegen. Salahri eta Milnerri bi gelditu oso on egin zizkien. Bartzelonak galdua zuen zelai erdia, eta hori aldatzeko asmoz,Valverdek Semedo zelairatu zuen Coutinhoren ordez. Hala, zelaiaren erdira pasatu zuen Sergi Roberto, eta hortik etorri zen hobekuntza. Asmoa argia zen: partida kontraerasora erabakitzea.

Baina erabaki zuena Messi izan zen. Bi gol sartu baitzituen, bat Suarezek langara bidalitako baloi baten aldaratzea baliatuz (75. min.), eta bestea falta jaurtiketa ikusgarri batekin (83. min.). Segidan Salah zutoinera bidali zuen baloia, eta azken jokaldian Dembelek 4-0eko sartzeko aukera huts egin zuen.]]>
<![CDATA[Hormonak hartzera behartuta]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1893/021/001/2019-05-02/hormonak_hartzera_behartuta.htm Thu, 02 May 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/1893/021/001/2019-05-02/hormonak_hartzera_behartuta.htm
Auzia TASeko hiru epailek epaitu dute: Australiako Annabelle Bennettek, Kanadako Hugh Fraserrek eta Suitzako Hans Nasterrek. Bik helegitea onartzearen aurka egin zuten, eta hirugarrenak, alde. Autoak 165 orri dauzka, baina konfidentzialtasunagatik, ez da ezagutarazi.

Erabakia argia izan arren, horren berri emateko argitaratutako prentsa agirian, TASek ontzat jotzen ditu Semenyaren argudioetako batzuk. Hala, ez dio atea ixten milia bateko eta 1.500 metroko probetan Semenyak hormonak hartu gabe lehiatzeari: «Ez dago azterketa argirik eta teorikorik erakusten duena testosterona langa hori gainditzen duten atletek abantaila dutenik proba horietan». Halaber, IAAFi galdegin dio proba horietan arau ez ezartzeko azterketa argigarriak izan arte. Bestalde, ohartarazi eta onartu du testosterona maila jaisteko hartu behar duen tratamenduak albo ondorioak dituela.

Erabakiaren berri izan bezain laster, Semenyak Twitter bidez eman zuen horren inguruko iritzia. Esaldi motz baten bidez egin zuen. «Batzuetan, ez erantzutea da erantzunik onena», idatzi zuen. Alboan, gainera, ezer ez zuela ulertzen adierazten zuen emotikono bat jarri zuen. Ondoren, argi mintzatu zen auziaz. «IAAFen arauak beti izan dira nire aurkakoak. Hamarkada bat daramate horrela, baina horrek indartu egin nau, eta mundu osoko emakume gazte eta atletentzat erreferente izaten segitu nahi dut». Hegoafrikako Gobernuak babes osoa eman zion Semenyari. «TASen erabakiak giza eskubideak urratzen ditu, eta Caster Semenyaren duintasuna».

IAAFek, berriz, pozik hartu zuen epaia. Iragarri zuen araua maiatzaren 8tik aurrera jarriko dela indarrean. TASek azaldutako zalantzei ere erantzun zien. «Dutee Chanden kasua aztertu zuenean, TASek berak onartu zuen zentzuz eta zuhurtziaz jokatu genuela, eta orain ere hala egingo dugu». Arauaren zilegitasuna defendatu zuen:«Ez du auzitan jartzen atleta horien genero identitatea».

Aspalditik datorren auzia

Semenyaren kasua 2009an eman zen argitara. Atletak uteroa du, baina baita gizonezko barne genitalak ere. Testosterona maila altu horien iturri dira horiek. Intersexuala da, azken batean. Lortzen ari zen emaitzak kontuan hartuta, IAAFek azterketa genetiko bat egin zion, testosterona maila horrek errendimenduan izan zezakeen eragina ikusteko. Azterketak iraun bitartean 11 hilabete lehiatu gabe egon zen Semenya. Azkenean, emakumeekin lehiatzen utzi zioten, baina IAAFek testosterona muga bat ezarri zien emakume atletei: 10 nanomol odol litro bakoitzeko. Federazioaren arabera, beharrezkoa zen langa hori jartzea, atleta «hiperandrogenikoen» jarduna mugatzeko. «Lehia legezkoa eta irekia izatea nahi dugu», argudiatu zuen Sebastian Coe presidenteak.

Lehiatzen segitzeko estrogeno partxeak erabili behar izan zituen Semenyak, testosterona neurriak jaisteko. Lehen urte haietan 800 metroko munduko (2011) eta olinpiar txapelduna (2012) izan zen. Baina tratamenduaren luzaroko ondorioen eta lesioen erruz haren emaitzak okertu egin ziren.

2015ean Dutee Chand Indiako atletak langa horren aurka helegitea jarri zuen TASen. Erakunde horrek bi urte eman zizkion IAAFi hiperandrogenia duten atletek probetan duten abantaila frogatzeko. British Journal of Medicine aldizkarian argitaratu zuen azterketaren emaitza, 2017an, eta langa odol litroko bost nanomolera jaitsi zuen.

Azterketa hark iraun bitartean langa ez zen indarrean egon, eta Semenyaren errendimenduak gora egin zuen: 2016an, olinpiar txapeldun izan zen, eta, 2017an, munduko titulua irabazi zuen.

Semenyaren arabera, testosterona neurriak jaisteko tratamenduak ondorio argiak ditu bere errendimenduan, eta horregatik erabaki zuen berak ere TASen helegitea jartzeko urratsa egitea, iaz. Atzo iritsi zen aurkako epaia.

Hizpidea. Testosterona]]>
<![CDATA[«Nire ilusioa ez zen profesionala izatea, saskibaloiarekin disfrutatzea baizik»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2944/022/001/2019-04-30/nire_ilusioa_ez_zen_profesionala_izatea_saskibaloiarekin_disfrutatzea_baizik.htm Tue, 30 Apr 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/2944/022/001/2019-04-30/nire_ilusioa_ez_zen_profesionala_izatea_saskibaloiarekin_disfrutatzea_baizik.htm
Zein da saskibaloiaz duzun lehen oroitzapena?

Ni Iruñeko Iturrama auzokoa naiz, eta bertako Larraona ikastetxean egin nituen ikasketak. Hango eskolako patioa datorkit gogora, han hasi bainintzen kirola egiten. Futbola eta saskibaloia ziren nire gustukoenak. Azkenean bat aukeratu behar izan nuen, eta, eskolako nesken artean saskibaloiak indar handiagoa zuenez, horren alde egin nuen.

Gaur egun, erreferente zarete saskibaloian jokatzen hasi diren neskatoentzat. Zuk bazenuen erreferenterik?

Garai hartan gauzak oso bestelakoak ziren. Orduan apenas ematen zituzten emakumeen saskibaloi partidak telebistan, eta Internet ere ez zegoen. Espainiako selekzioak txapelketa handietan jokatzen zituen neurketak baino ez zituzten ematen, eta Amaia Valdemoro eta Elisa Aguilar ziren nire jokalari gogokoenak.

Noiz hasi zinen konturatzen goi mailara iristeko aukera zenuela?

Nik sekula ez nuen pentsatu jokalari profesionala izango nintzenik, ezta iritsi naizen lekura ailegatuko nintzenik ere. Ez zen nire ilusioa. Ondo moldatzen nintzela jakin arren, nire helburu bakarra disfrutatzea zen. Oharkabean sortu zitzaidan goi mailan pentsatzeko aukera. Nafarroako Unibertsitate Publikoan ari nintzen ikasten, eta bertan Bigarren Mailan jokatzeko talde bat sortu zen. Maila galdu genuen, baina orduan sortu zitzaizkidan lehen aukerak, eta aprobetxatuz joan nintzen, baina inolako presiorik gabe.

Burgosekin egin zenuen debuta Espainiako Ohorezko Mailan, 2006-2007ko denboraldian. Nolakoa izan zen partida hura?

Egia esan, ez dut gogoan. Baina akordatzen naiz oso denboraldi polita eta berezia izan zela. Hirugarren amaitu genuen, eta Evaristo Perez entrenatzailearekin asko ikasi nuen.

Hurrengo bi esperientziak ez ziren hain onak izan, Extrugasan eta Conqueron goi mailako kirolaren alde gogorrenetako bat ezagutu izan zenuelako: ez kobratzearena. Nola kudeatzen du jokalari batek hori?

Larri, are gehiago etxetik kanpo egonda. Izan ere, familia eta lagunak urrutik dituzu kezkak partekatzeko, eta eguneroko gastuei aurre egin behar diezu. Conquerokoa batez ere oso gogorra izan zen. Bi sasoi egin nituen bertan, eta lehen sasoian jada atzerapenak izan genituen. Denboraldi amaieran bi hilabete zor zizkiguten. Baina oso sasoi ona egin genuen, eta taldearen inguruan oso giro polita sortu zen. Hurrengo denboraldi hasierarako zor zigutena pagatuko zigutela hitzeman ziguten, eta jokalari askok bertan jarraitzea erabaki genuen. Baina egoerak okerrera egin zuen, eta pixkanaka guztiek utzi genuen kluba.

Egoera horretan gai izan zineten, dena den, Espainiako Kopa irabazteko. Nola lortu zenuten?

Hori lortzeko gakoa gure artean zegoen kimika eta lotura izan zen. Egoera zail hark are gehiago batu gintuen. Pistatik kanpo ere ordu asko ematen genituen elkarrekin, eta argi genuen gure etorkizuna ziurtatzeko modu bakarra bertan geunden bitartean mailarik onenean jokatzea eta lehiatzea zela.

Zer erakutsi zizun esperientzia hark?

Pertsona gisa hazten lagundu zidan. Kirolari moduan, berriz, balio dizu jasotzen dituzun eskaintzak sakonago eta adiago aztertzeko, berriro ez gertatzeko.

Egoera zail guztiek dute alde on bat. Zure kasuan, orduan jaso zenuen Perfumerias Avenidaren eskaintza, ligako talderik indartsuenarena. Zer pentsatu zenuen deia jaso zenuenean?

Ezuste handia izan zen. Baina aurrean aukera erraldoi bat nuela pentsatu nuen, eta aprobetxatu egin behar nuela, Europan jokatzeko eta tituluak irabazteko aukera ematen zidalako. Oso berezia izan zen denboraldia, Conquerorekin Kopa irabazi nuelako, eta Perfumerias Avenidarekin liga. Zoritxarrez, ez zidaten kontratua berritu, eta Gernikara joan nintzen. Denboraldi bat eman nuen han, eta esperientzia oso ona izan zen Gernikakoa. Asko hobetu nuen, eta horrek eman zidan aurreko sasoian Perfumeriasera itzultzeko aukera.

Espero zenuen itzultzea?

Ni sentipen onekin joan nintzen taldetik, nire onena eman nuelako. Hortik aurrera ez nuen horretan pentsatu. Unean unekoa bizitzen duten horietako bat naiz, eta ez dut halakoetan pentsatzen.

Nolakoa da halako talde handi baten egunerokoa? Asko aldatzen da beste taldeekiko?

Bai, asko, batez ere Euroliga jokatzeak dakarren exijentzia handiagatik: entrenamenduak, bidaia luzeak, partidak... Hedabideen eta zaleen jarraipena ere oso handia da. Klub honetan, irabazteko presioa duzu egunero.

Hainbeste titulu irabazita, nola topatzen dituzue motibazioak?

Askok esaten dute hainbeste irabazten duten taldeak edo kirolariak nekatu egiten direla horretaz, eta orduan hasten dela haien gainbehera. Baina ni ez nago horrekin ados. Gure kasuan, behintzat, ez da horrela. Irabazteko dugun presio hori da egunerokoan dugun motibaziorik handiena. Presioa kudeatzeko modurik onena da gauzak horrela hartzea.

Goi mailako jokalariekin jokatzeko aukera izan duzu. Nork harritu zaitu gehien?

Asko daude, eta zaila da aukeratzea. Baina esango nuke denboraldi honetakoen artean Jewell Loyd: 2015ean lehena izan zen WNBAko draft-ean, munduko txapelduna da, eta aurreko udan WNBA irabazi zuen Seattlerekin, batez beste 15 puntu sartuta. Urtarrilean iritsi zen, eta sekulako maila du. Ikaragarria da .

33 urte dituzu. Noiz arte segitzeko asmoa duzu?

Uste dut fisikoki eta mentalki nire kirol ibilbideko garairik onenean nagoela. Gainera, asko jokatzen ari naiz. Beraz, ez dut horretan pentsatzen. Sasoiz sasoi joatea gustatzen zait. Saskibaloiaz disfrutatu nahi dut. Sufritzen hasiz gero edo fisikoki ondo ez nagoenean utziko dut.

Perfumerias Avenidan jarraitu nahiko al zenuke?

Ni oso gustura nago taldean, eta jarraitu nahiko nuke. Baina orain arreta osoa finalean dugu, eta egongo da horretaz hitz egiteko aukera sasoia amaitzen. Lehen aldi hartako esperientzia dut. Talde hauek ahalmen ekonomikoa dute, eta helburu handiak; beraz, sekula ezin da jakin. Ondo lan egitea dago nire esku.

Europako beste ligaren batean jokatzea gustatuko litzaizuke?

Beti aipatu izan diet gertukoei hori falta zaidala nire kirol ibilbidean. Pare bat alditan izan dut aukera horretarako, baina etxetik gertu geratzea lehenetsi dut. Etorkizunari begira ez dut aukera hori baztertzen, aberasgarria izan daitekeelako.

Eta saskibaloia uztean, non ikusten duzu zeure burua?

Enpresa gradua daukat, eta master bat dut kirol kudeaketan. Neure burua kirolari lotuta ikusten dut, ziurrenik bulegoetan. Dena den, entrenatzaile titulua ateratzeko ikastaroa ere hasita daukat. Orain ez dut neure burua hor ikusten, baina ikastaroa amaitu nahi dut. Izan ere, etorkizunean ez dakit zer pasatuko den. Argi dago zoriontsuen egiten nauen zerbait egingo dudala, eta erakartzen nauena.

Asko aldatu da saskibaloia zu hasi zinenetik?

Bai. Zorionez, gauzak asko aldatu dira, eta urrats asko egiten ari dira ikusgarritasun eta kirol aldetik. Nahiz eta gauza asko dauden oraindik egiteko. Telebistan eta streaming bidez partidak ematen hasteak ikusgarritasunean lagundu du, eta horrek balio du zaleak erakartzeko, neskatoen artean saskibaloiarekiko zaletasuna zabaltzeko eta atzerriko jokalari gehiagok nahi izateko hona etortzea. Kirol mailan, berriz, orain jokoa askoz fisikoagoa da, eta erritmoa ere biziagoa. Horretan zerikusia izan zuen kantxen dimentsioen eta marren aldaketak. Hori ondo dago, jokoa garaietara egokitzen delako.

Zuen lan baldintzak hobetu al dira urte hauetan?

Ni jokalarien elkartean sartuta nago, eta ahalegintzen ari gara gure baldintzak gehiago hobetzen. Gehienez zazpi-zortzi hilabeteko kontratuak egiten dizkigute, eta hori aldatu nahi dugu. Soldatetan ere aurrerapauso bat eman behar dela uste dut. Gainontzean, etxetik kanpo bizi garenoi etxea jartzen digute. Oinarri bat dugu hobetzen segitzeko.

Etzi ekingo diozue ligako finalari, Gironaren kontra. Nola zaudete?

Denboraldia ondo hasi genuen, Espainiako Superkopa irabazi baikenuen. Baina gero kostatu egin zitzaigun martxan hartzea, eta Euroligatik kanpo geratu eta gero, entrenatzailea aldatu ziguten. Gainera, jokalari aldaketak ere egon ziren. Horrek freskotasuna eman zigun, eta gora egin genuen. Espainiako Kopa irabaztea bultzada handia izan zen, eta denboraldiko sasoi erabakigarrira ondo iritsi gara. Haiek ere sasoi onean daude, nahiz eta Cadiren aurkako finalerdietako azken partidan sufritu egin zuten.

Kanporaketa gogorra eta fisikoa izango da. Arlo horretan nagusitzen denak partiden erritmoa ezartzeko aukera izango du, eta hori erabakigarria izango da.

Nola ikusi dituzu denboraldi honetan IDK, Gernika eta Araski?

Oso ondo. Izugarrizko meritua dute, eta lan onaren emaitza da lortzen ari direna. Sasoiz sasoi hazten ari dira, eta mugarriak gainditzen. Pozgarria da.

Pena ematen dizu Nafarroan halako proiekturik ez egoteak?

Bai, noski. Pena izan zen Union Basket Nafarroa desagertu izana. Baina ez zuten baliabiderik, eta zentzuzkoena hori zen. Orain, ilusio handia dut Ardoiren proiektuarekin. Bigarren Mailara igotzeko kanporaketetan sartzeko gertu egon dira, eta uste dut oinarri sendoak dituztela. Ohorezko Mailan Nafarroako jokalari dezente gaude, eta uste dut merezi dugula maila gorenean talde bat izatea.

Osasunaren emakumezkoen taldea bide horretan da. Futbolzalea izanda, gozatzen ariko zara, ezta?

Bai sekulako maila ematen ari dira, eta asko pozten nau horrek, Espero dut Santa Teresaren aurkako kanporaketa gainditzea.

Zein iritzi duzu emakumezkoen futbola izaten ari den hazkundeaz eta bilakaeraz?

Ilusio handia egiten dit. Hazkunde hori oso bizkor izan da. Gure kasuan ere gertatu da, baina mantsoago. Izan ere, bere garaian izan zen hazkunde txiki bat. Norabide onean goaz.]]>
<![CDATA[Txapeldun, merezita]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2157/022/001/2019-04-29/txapeldun_merezita.htm Mon, 29 Apr 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/2157/022/001/2019-04-29/txapeldun_merezita.htm
Bera Bera. Renata Arruda, Cardoso (5, 2p), Etxeberria (3), Sans (1), Arderius (4), Teres (2), Karsten (4), Sara Gil (1), -hasierako zazpikoa-; Castellanos (2), Arrojeria (2), Ezkurdia, Berasategi (1), Aramendia, Azurmendi, Menendez (2) eta Camejo (1).

Markagailua: 1-3, 1-8, 3-10, 5-14, 7-16, 8-18 -Atsedenaldia- 9-22, 11-22, 12-24, 13-27, 14-29, 17-30. Epaileak: Bustamante Lopez eta Alvarez Mata. Valladolideko Cifuentes, eta Bera Berako Etxeberria eta Azurmendi kanporatu dituzte. Bestelakoak: 2.860 ikusle Lasesarren.

Super Amara Bera Berak bitrinetan du berriro ere bere txapelketa kutuna: Espainiako Kopa. Atzo, aise gailendu zitzaion finalean Aula Valladolidi: 17-30. Zortzigarren finala zuen segidan, eta garaipen erosoa lortu zuen. Imanol Alvarezen jokalariek partida osoa egin zuten. Valladolid, aldiz, nahi eta ezin aritu zen, donostiarren joko emaria geratu ezinik.

Bera Berak adorea erakutsi zuen final-laurdenetan, eraginkortasuna finalerdietan, eta atzo, berriz, nagusitasuna. Hiruko horrek eman dio titulua Bera Berari, txapelketako talderik indartsuena izan dela erakutsi baitu. Atzo hasieratik hartu zuen partidaren aginte makila: 12. minuturako ondo bideratua zuen neurketa, zortzi goleko aldeaz baitzen aurretik (9-1).

Defentsan serio aritu zen, eta, Valladolidek zuloren bat topatu zuen jokaldi apurretan, Renata Arruda atezaina agertu zen berriz ere. Lehen ordu laurden horretan lau gelditu oso on egin zituen brasildarrak, eta horrek aukera eman zien taldekideei kontraerasoan atera eta ohi bezain bizi jokatzeko.

Hegaletatik ederki baliatu zituzten kontraerasoak Sara Gil eta Adriana Cardoso hegalekoek -brasildarrak bost gol sartu zituen, eta finaleko jokalari onena izendatu zuten-. Geldikako erasoan, berriz, Silvia Arderiusen eta Elke Karstenen urrutiko jaurtiketak amesgaizto izan ziren Lulu Guerrarentzat. Atezaina min hartuta zegoen belaunean.

Hala, erasoan eraginkortasun handia erakutsiz, aldea handituz eta partida hautsiz joan zen Bera Bera. Finalerdietan, 23 gol sartu zituzten donostiarrek partida guztian; atzo, berriz, lehen zatian bakarrik hemezortzi. Atsedenaldirako, finala bideratua zuen Imanol Alvarezen taldeak, hamar golen aldea baitzuen: 8-18. Baina Bera Berako jokalariak ez ziren fio. Ziurrenik, duela bi urteko finala izango zuten buruan. Orduan, Ro'Casaren aurka, bost golen aldea zuten donostiarrek atsedenaldian: 15-10. Baina bigarren zatian kaskar jokatu, eta 27-26 galdu zuten.

Ez zuten halako ezusterik nahi, eta, 4-0eko partzial batekin, suspertzeko aukerarik ez zioten eman Valladolidi: 8-22. Partida oso maldan gora zutela ikusita, espainiarrak arriskatzen hasi ziren. Erasoan ari zirenean, atea hutsik utzi, eta zazpi jokalarirekin jokatu zuten. Baina Bera Berak ederki baliatu zuen hori. Bigarren zatian donostiarren atea zaindu zuenak, Merche Castellanosek, bi gol sartu zituen bere atetik. Arrudak bezala, gainera, geldiketa oso onak egin zituen Castellanosek.

Kontrakarrean ari ziren Valladolideko jokalariak, are gehiago nekea sumatzen hasi zirenean. Finalerdietan luzapena jokatu behar izan zuten Elx kanporatzeko, eta nabaritu egin zen.

Bera Bera eroso eta gozatzen ari zen. Imanol Alvarezek txandakatzeak egin zituen, minutuak banatu eta aukera gutxiago izan ohi duten jokalariak ere tituluaren parte izateko. Hala, Nora Azurmendi, Jumis Camejo eta Leire Aramendia atera zituen, besteak beste. Haiek ere maila oso onean aritu ziren, eta partidako errentarik handiena lortu zuen Bera Berak, hamasei gol: 13-29. (53. min).

Azken minutuek apenas izan zuten zer kontatua. Festa nagusitu zen Donostiatik Barakaldora joandako zaleen artean, eta hortik aulkira. Amaieran, pozez kabitu ezinik zeuden jokalariak. «Merezi genuen titulua», zioen Esther Arrojeriak. Partida «gogorragoa» espero zutela aitortu zuen. «Valladolid beti izan da aurkari deserosoa. Ez du sekula amore ematen. Azken partidetan ez genuen mendean hartzea lortzen, baina gaur hasieratik irten gara gauzak oso argi genituela, eta ez diegu aukerarik eman».

Partida «biribila» izan zela nabarmendu zuen Silvia Arderiusek. «Bai erasoan eta bai defentsan, gauzak oso ondo egin ditugu. Horrela jokatuta, zaila da gu garaitzea». Valladolidek finalerdietan pilatutako nekea antzeman zuela onartu zuen. «Partida parekatua dagoenean, edozein lekutatik ateratzen duzu indarra, are gehiago final batean. Baina hasieran lortu dugun errenta erabakigarria izan da. Haientzat kolpea izan da, eta gehiago nabaritu dute nekea: bai fisikoa, bai mentala».

Bidasoak, Europa gertuago

Asobal ligan, halaber, garaipen erosoa lortu zuen Bidasoak Huescaren pabiloian. 34-19 irabazi zuen Jacobo Cuetararen taldeak, eta aurrerapauso handia eman du datorren sasoian Europan jokatzeko. Hurrengo asteburuan lor dezake. Kontuak argiak dira: etzi Granollersek Bartzelonari irabazten ez badio, irundarrek nahikoa izango dute larunbatean Guadalajara mendean hartzea sailkapena lortzeko.

Atzoko partidan ere defentsako lanean oinarritu zuen garaipena Bidasoak, baita Xoan Ledo atezainaren geldituetan ere. Batez ere lehen zatian, Jacobo Cuetararen taldeak oso ondo jokatu zuen, eta atsedenaldian 16-8 zen aurretik. Bigarren zatian etxekoak ahalegindu ziren partida iraultzen, baina nahi eta ezin amaitu zuten.]]>
<![CDATA[Partida kaskarra jokatuta irabazi dio Irribarriak Victorri (22-20)]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1944/024/002/2019-04-29/partida_kaskarra_jokatuta_irabazi_dio_irribarriak_victorri_22_20.htm Mon, 29 Apr 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/1944/024/002/2019-04-29/partida_kaskarra_jokatuta_irabazi_dio_irribarriak_victorri_22_20.htm
Aramako aurrelariak 22-20 hartu zuen mendean Victor Esteban. Baina ez zuen ondo jokatu. Berak aitortu zuen amaieran. Lotuta jokatu zuen, eta irabazi beharrak eragiten duen presioak zamatuta.

Sakearekin mina egin ezinik eta pilota gozatu gabe ekin zion lehiari Irribarriak. Egoera horretan eroso zebilen Victor. Hortik etor zitekeen garaipena, eta bazekien. Akatsez betetako partida bat izan zen, eta bi pilotariek ez zuten haustea lortzen. Berdinketak ziren nagusi, eta, gehienez, bi tantoren aldea zuten bi pilotariek.

Atsedenaldi luzera bi tantoren aldearekin ailegatu zen Victor: 12-10. Atsedenaldiak mesede egin zion Irribarriari, ordea, eta hortik aurrera apur bat hobetzen hasi zen, eta min handiagoa egiten. 16-12 jarri zen aurretik, eta bazirudien gainditu zuela hasiera txarra, eta bideratua zuela partida.

Baina ez zen horrela izan, eta Victorrek, bere ohiko jokoa eginez, norgehiagokan jarraitzea lortu zuen, eta berriro ere partida berdintzeko aukera izan zuen: 17-17. Hala, estua izan zen amaiera. 20 eta 19ko tantoa erabakigarria izan zen. Tanto nahasia izan zen. Bi pilotariek ondo mugitu zuten pilota, eta bazterrean utzitako bi pilotatan gertu izan zuten tantoa. Azkenean, Irribarriak lortu zen.

Azkenean, 22-20 amaitu zen lehia, eta datorren asteburuan Irribarriak itxura hobea eman beharko du, egungo txapeldun Jokin Altunari irabazi nahi badio. Norgehiagoka Atano III.a pilotalekuan jokatuko da.

Dena dela, oraindik ez dira amaitu Buruz Buruko Txapelketako final-zortzirenak. Gaur jokatuko da azkeneko norgehiagoka: Beñat Rezustak eta Peio Etxeberriak neurtuko dituzte indarrak. Rezustak sasoi betean amaitu zuen Binakako Txapelketa, eta faborito argia da, baina Etxeberria ezustekoa emateko prest dago. Gaurko irabazleak Elezkano II.a izango du kontrario, datorren astelehenean, Beotibarren.]]>
<![CDATA[Uste baino estuago]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1892/024/001/2019-04-29/uste_baino_estuago.htm Mon, 29 Apr 2019 00:00:00 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/paperekoa/1892/024/001/2019-04-29/uste_baino_estuago.htm
Txapelketak izan ez duen emozioa eduki zuen finalak. Hor zerikusia izan zuen Bilbaoren lesioak. Bizkarrean min zuela jokatu zuen neurketa, eta nabaritu egin zuen. Gainera, galtzaileek hobeto hasi zuten partida.

Erritmo bizia eta gogorra jarri zioten lehiari Ospitalek eta Ducassouk, Bilbaori min egiteko, eta ez zitzaielako partida luzea komeni. Bilbaok airez min handia egiten du, baina atzo ezin zuen halakorik egin, lesioarengatik.

Bazirudien ezusteko emateko aukera handia izan zezaketela Ospitalek eta Ducassouk. Baina partida erdialdetik aurrera gauzak aldatzen hasi ziren. Txapeldunek sufritzen jakin zuten. Ez zeuden amore emateko prest.

Hala, Bilbaoren ezintasuna ikusirik, Larraldek bikotearen zama hartu zuen, eta hark irauli zuen partida, neurri handi batean. 31-30 jarri ziren aurretik, eta eusten jakin zuten. Hor agerian geratu zen elkarren artean duten ezagutza, eta halako finaletan duten eskarmentua. Erabakigarria izan zen hori.

Hala, nahiz eta Ospital eta Ducassou 137 tantora ailegatu, Larraldek eta Bilbaok txapelari eutsi ahal izan zioten.]]>
<![CDATA[Bera Bera, Espainiako Kopako txapeldun]]> https://www.berria.eus/albisteak/165690/bera_bera_espainiako_kopako_txapeldun.htm Sun, 28 Apr 2019 15:24:52 +0200 Ainara Arratibel Gascon https://www.berria.eus/albisteak/165690/bera_bera_espainiako_kopako_txapeldun.htm