<![CDATA[Aitor Manterola | Berria.eus]]> https://www.berria.eus Bere azken artikuluak eu Thu, 19 Sep 2019 12:49:25 +0200 hourly 1 <![CDATA[Aitor Manterola | Berria.eus]]> https://www.berria.eus/irudiak/berriaB.png https://www.berria.eus <![CDATA[«Nahiago izan dut arrauna nik utzi, arraunak ni utzi aurretik»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1835/018/001/2019-09-19/nahiago_izan_dut_arrauna_nik_utzi_arraunak_ni_utzi_aurretik.htm Thu, 19 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1835/018/001/2019-09-19/nahiago_izan_dut_arrauna_nik_utzi_arraunak_ni_utzi_aurretik.htm
Zer dela eta utzi duzu arrauna?

42 urte dauzkat, 24 urte egin ditut arraunean, eta horietatik hogei, lehen taldean. Noizbait izan behar zuen, eta iritsi da ordua.

Erraza izan da erabakia hartzea?

Iaztik garbi neukan hau azkeneko denboraldia izango zela, nahiz eta klubean oso gustura nagoen: ez dut haserrerik izan inorekin, eta Mikelek [Orbañanos, entrenatzailea] jartzen duen lan dinamika asko gustatzen zait, horrela arraun egitea gozamena delako, baina gorputzak ez dit bermerik ematen goiko taldean irabazteko egin behar den lan guztia egiten segitzeko, eta nahiago dut nik utzi arrauna, eta ez arraunak ni.

Erabat uztera zoaz, ala jarraituko duzu zerbaitetan?

Asmoa dut arraunean segitzeko, baina beste esparru batean. Argi daukat klubean jarraitu nahi dudala; zertan, ez dakit. Lekua aurkitu beharko dugu, nik hemen segitzea nahi badute, behintzat.

Nahiko dute, ezta?

Bai, bai, hala espero dut.

Entrenatzaile ikusten duzu zeure burua?

Ez dakit. Federazioak ikastaroa atera du hamar urteren ondoren, eta izena eman dut.

Hortaz, barruan baduzu har bat entrenatzaile izateko.

Nik ikasitakoa besteei erakusteko gogoa daukat. Klubaren etorkizuna ona da, harrobia badago, eta erakutsi egin behar zaie.

Hondarribian hasi, eta Hondarribian amaitu duzu ibilbidea. Entrenatzaile hasiko bazina, gauza bera egin nahiko zenuke?

Gustatuko litzaidake hemen izatea, eta gehien gustatuko litzaidakeena da Mikelek segitzea urte askoz, ez baitut izan nahi harri bat haren bidean. Mikel dena da klubean, haren filosofiak asko balio du, eta gure Alex Fergusson da, hura Manchester Uniteden zen bezala. Uste dut Mikelek utzi arte hemen jarraitu beharko lukeela.

Klubak 50 urte bete dituen honetan erabaki duzu joatea.

Urte berezia da, eta, aldez aurretik ikusita, bazuen beste berezitasun bat ere: Kontxako Banderaren bigarren jardunaldia herriko festetako egun handian jokatu genuen. Izar guztiak ari ziren elkartzen urte egokia izateko nik lagatzeko, eta, gainera, irabazi egin dugunez Donostian, oraindik eta gehiago.

Taldekideek bazekiten aurten lagatzera zindoazela?

Ez zekiten ezer astelehen honetara arte. Mikelek eta Joxemik [Elduaien, presidentea] bakarrik zekiten.

Nola esan zenien?

Bildu ginen, urtero bezala, denboraldia amaitzean, gauzak garbitu eta jasotzeko, eta zuzendaritzarekin batera barbakoa bat egiteko klubaren kanpoaldean. Aurretik esan nien: «Lagatzera noa, baina ez nauzue klubetik botako».

Urteetan taldekide eta lagun izan direnei horrelako zerbait esatea ez da erraza izango, ezta?

Igandeko estropada bukatu eta ondorengo tartea oso berezia izan zen. Hondoa jo nuen Mikel eta Iñigorekin [Vertiz, taldekidea] besarkatu nintzenean. Korapilo handia izan dut barruan, eta astelehenean askatu nuen. Igandean, ez nuen sinesten azkeneko estropada nuenik. Herenegun goizean zabaldu nuen gutuna sare sozialen bidez, eta bidali aurretik mila bider pasa zitzaidan burutik jarraitzea.

Taldekide ez diren askok eta askok maitasun mezuak bidali dizkizute sare sozialetan.

Aurkariek ere idatzi didate. Oso oroitzapen onak dauzkat lehiako garaienak, Kontxan eta ligan bizi izandakoenak. Borroka latzak izan ditugu, oso gogorrak elkarte batzuekin, baina pertsonalki ez dut liskarrik izan uretatik kanpo. Beti zoriondu izan ditut aurkariak irabazi izan digutenean.

Kirol legea, beste guztiaren gainetik beti?

Bai. Irabazten dizutenean, zuk begiratu behar duzu lehendabizi zuk zer egin duzun. Denok saiatzen gara kirol legez irabazten, baina batzuetan gertatzen da bestearen kalean sartzea, arraun palak jotzea eta abar. Akatsak dira, eta, beste edozein kiroletan bezala, arauak daude halakoak ordainarazteko; batzuetan alde etortzen dira, eta beste batzuetan, kontra. Gure palmaresean, garaipen handi batzuetan horrelako istiluak egon izanaz oroitzen da jendea, baina beste kiroletan ere gertatzen dira horrelakoak; adibidez, futbolean, azkenera egindako penaltiarekin galtzea. Jokoaren arauak dira, eta horregatik ez zara zintzoa edo gaiztoa. Ez dut ezer inoren kontra.

18 urterekin hasi zinen arraunean. Aurretik zer egiten zenuen?

Lagunekin denbora pasa. Parrandak egin, gauza kaskarrak tartean ere bai...

Libre izan eta libre ibiltzea gustatzen zitzaizun, eta nola lortu zenuen arraunaren moduko diziplina estura ohitzea?

Arratsaldero, hiru bat orduz ezer egin gabe esertzen ginen lagunak jarleku batzuetan, hitz eta pitz. Hori amaitu behar genuela erabaki, eta arraunera joan ginen. Handiak entzun nituen lagunen partetik: ez nuela balio, ez nuela asko iraungo... baina gaur arte.

Iseka ere egin omen zizuten nora zindoazen zu gorputz argal horrekin arraunera.

Bai. Eskasa beti izan naiz, baina orain baino sei bat kilo gutxiago neuzkan, gainera. Orduan, arraunlariak sendoa eta indartsua izan behar zuen. 65 kilo pisatzen nuen, eta 1,80 metro nintzen luze. «Patroi izateko al dator hau?», esan zuten batzuek. Nik nirean segitu nuen, eta, zortez, hamabost mutil berri elkartu, eta trainerua osatu genuen. C taldea zen hura; gero, B-ra igo ginen, Euskal Liga irabazi genuen 99an, estropadarik irabazi gabe, eta, geroztik, A taldean ibili naiz. 2000. urtean izan zen hori, eta Kontxako Bandera ere urte hartan jokatu nuen lehen aldiz.

Urte hauetan guztietan, bi taldekideren heriotzak ere izan dituzue taldean: Eñaut Labaien eta Beñat Elzo.

Eñaut laneko istripu batean joan zen, eta Beñat bihotzak utzi egin zuen lasterketa batean. Kolpe latzak izan ziren. Gainera, biak nirekin aritu ziren lanean, gure enpresan, eta oso harreman estua neukan biekin. Beti daude gurekin, zortziko ontziak Eñauten izena duelako, eta trainerillak Beñatena. Traineruari ez diogu izena aldatzen; hori Ama Guadalupekoa da.

Nolakoa izan zen uretako aurreneko entrenamendua?

Zurezko traineru zahar batean atera ginen, ia ezer jakin gabe, Txori patroi genuela [Jose Manuel Isasa], eta urez bete zen dena; ez genekien estropua non eta nola jarri, arrauna nola jarri eta abar. Sekula arraunean egin gabeko hamahiru arraunlari batu ginen. Ia igerian atera behar [barrezka].

Lehendabiziko estropada ere ez duzu ahazteko izango.

Bidasoko neguko jaitsiera izan zen, eta hor joan ginen. Istribor aldean bosgarren tostan nintzen ni, eta uste dut azkenak edo azken-aurrenak izan ginela.

Estropada hura bukatu eta ez jarraitzea pentsatu zenuen?

Bai. Lehertuta bukatu nuen: ipurdiko minez, gerrietako minez, eskuak zizko eginda, hankak ere auskalo nola... eta neure buruari esaten nion nor arraiok sartu ninduen arraunean.

Nola gainditu zenuen ezkortasuna?

Alboko jendearekin. Haiek ere berdin sufritu zuten, baina irribarrez itzuli ziren klubera, eta ni ere haiekin.

Laugarren belaunaldia ezagutu duzu aurten zurekin arraunean, eta arraunlari horietako gehienak etxekoak izan dira.

Urte asko dira, eta lehen esaten nuen lau urteko olinpiar zikloak betetzen nindoala. Gero, 2016an, urtez urte joatea erabaki nuen. Aurrekoan, Manexek [Aldai, taldekidea] esan zidan urtebete geratzen zitzaidala olinpiar ziklo hau osatzeko. Belaunaldi horiek denak ia osotasunean harrobiko arraunlariek osatuak izatea sekulakoa da. Duela urte batzuk, Manex, Julen [Castrillon, taldekidea] eta horiek umeak zirenean, Osertz eta biok esaten genuen horiekin ere irabazi beharko genituela banderak. Baita irabazi ere!

Harrobiaren katea ez etetearen sekretuetako bat aldagelako giroan omen dago. Hala da?

Bai. Arraunlari guztiak aldagela berean aldatzen gara, umeak eta seniorrak, eta tarteko guztiak. Txiki-txikitatik ikusten ditugu denak, eta hor giro berezia sortzen da. Taldeak bereiztea txarra da, elkarrekin egoteak hurbiltasuna ematen baitu, denek denen berri izatea.

Zuk esana da hau: «Nire ametsa da herriko gazte bat etorri, eta niri lekua kentzea». Hori bete gabe ez al zoaz?

Hori da politena, eta beteko den edo ez datorren denboraldian esango dizut. Izan ditugu aurrekalari onak, baina taldearen beharrengatik beste tosta batzuetan egin dute arraun. Belaunaldi aldaketak berezkoa izan behar du, eta gustura lagunduko nioke nire balizko ordezkoari. Poz handia emango zidan datorren udan nire lekuan doanak lan bikaina egitea, eta jendea nitaz ahaztea.

Baduzu taldean edo harrobian zure lekuan gustura ikusiko zenukeenik?

Nahi dudana da Hondarribia azkar ibiltzea.

Taldea norbanakoen aurretik beti.

Taldea gara, eta talde izaten segitu nahi dugu.

Emaitza aldetik urterik txarrena 2010a izan du Hondarribiak azkenaldian, baina zuretzat onena omen da. Zergatik?

Prestakuntza berri batekin hasi ginen denboraldi hartan, baina ez genuen asmatzen, eta, ekaina iritsi zenean, esan genuen :«Honaino». Arraun egitearekin soilik hasi ginen pentsatzen orduan, alor fisikoa alde batera lagata, eta Galiziatik itzuli ginen azken-aurreko ginela. Hortik aurrera gorantz egin genuen, pixkanaka, eta Kontxarako sailkatzea ere lortu genuen. Denon artean, denok bat eginda, taldea aurrera ateratzea lortu genuen, eta aurpegi txarrik jarri gabe. Berezko zerbait bezala hartu genuen. Mikelek akatsak onartzen ditu, eta horietatik ikasteko gaitasuna dauka, eta horixe gertatu zen urte hartan.

2010az geroztik ikusi dugun Hondarribia erregular eta onaren oinarria denboraldi hartan bizi izandakoa izan zen?

Asko ikasi genuen, eta horregatik heldu dira gero hain emaitza onak. Orduan, klubak pazientzia izan zuen Mikelekin, eta haren mezuan sinesten ez zuten arraunlariek utzi egin zuten taldea. Beste batzuk etorri ziren, sinetsi zuten, eta aurrera egin genuen. Gero, harrobiko arraunlariak taldean sartzen asmatu zuen klubak, eta kanpotik ekarriz etxean ez geneukana, talde bikaina osatu dugu urteetan.

Zer eman dizu Orbañanosek?

28 urte zeuzkan etorri zenean, 2002an, eta ikasi nahi zuen entrenatzaile hasiberria zen. Nire aita izan da kirolean, erakutsi baitit pertsona eta kirolari izaten, eta egiten dudanaz gozatzen. Haren kirol ibilbide osoan jarraituko nuke berekin.

Arraunlari ia guztientzat Kontxa irabaztea da ametsik handiena, baina iruditzen zait zuretzat egon direla beste garaipen handi batzuk ere.

Hasten garenean, denon nahia izaten da Kontxa irabaztea, baina, nire kasuan, bazen baita ere arraunean hastea; gero B taldean sartzea; gero B-n ondo ibili, eta A-n sartzea; gero Kontxarako sailkatzea, ohorezko txandan ibiltzea, eta hortik, zergatik ez irabazi? Azkenean, pausoz pauso joan behar da, ezin da arraunean hasi eta traineruan titular izan segituan. Asko ikasi behar da aurretik, eta garbi neukan poliki joan behar nuela.

Harrobikoek ere poliki igotze hori barneratua dute?

Ez dakit. Dakidana da harrobi oso ona dugula, eta uste dut Hondarribia hemendik sei bat urtera harrobiko arraunlariz beteta ikusiko dugula eta goiko mailan, gazte mailan aulki mugikorreko zortziko oso ona baitator. Baina iritsi egin behar dute gora, bidean galtzea ere gertatzen baita askotan, ikasketak direla eta abar. Gazteak badatoz, baina unean uneko egoerak zehaztuko du noraino helduko diren, heltzen badira betiere. ]]>
<![CDATA[Katea eten ez izanaren saria]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1872/020/001/2019-09-18/katea_eten_ez_izanaren_saria.htm Wed, 18 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1872/020/001/2019-09-18/katea_eten_ez_izanaren_saria.htm Enbata trainerua San Nikolas, Sotera, Ama Guadalupekoa eta beste zortzi traineruen alboan datorren urterako.

Ibilbide luze horretan, harrobiak beti izan du lekua ontzian, urte batzuetan kanpora joateko joerak indarra hartu bazuen ere. Azkeneko jaitsieraren ondoren, are beherago joan zen, KAE 2 liga ezagutu baitzuen 2014an. Hurrengo urtean igo, eta igandean goia jo zuen. Liga nagusian azaldu gabe egon den tarte honetan, harrobiak gero eta indar handiagoa hartu du klubean: aurtengo taldean, hogei arraunlarietatik hamabost izan dira harrobikoak. Igandeko estropada historikoan, igoera eman dion horretan, hamar zituen Enbatak harrobian hasi eta hazitakoak. Jon Artola presidenteak horixe nabarmendu du kirol arrakasta lortu eta hiru egunera: «Aspalditik dator garaipen honen hazia, eta izen asko daude: harrobiko entrenatzaile guztienak, hain zuzen. Sekulako lana egiten dute arraunlari bila, arrauna erakusten, umeak animatzen eta abar, eta horixe dago gure filosofiaren oinarrian».

Ez zaio nahi gabe atera «arraunlarien bila joan» baieztapena: «Gure egoitza ez dago Zarautzen; Aian gaude, ez gure herrian, eta herritarrek ez gaituzte ikusten arraunean. Horregatik, beste gauza batzuk asmatu, prestatu eta antolatu behar izaten ditugu Zarauzko umeak arraunera erakartzeko». Behin lan hori eginda, beste kezka bat hasten da bueltaka klubean: «Ume horiei nola eutsi asmatzea ez da erraza. Kontu egin soka hori mehea dela, erraz eteten dena, arrauna kirol oso sakrifikatua baita».

Eutsi zutenetako bat, iraun, Joanes Elizondo izan zen, 20 urteko zarauztar arraunlaria. Haurren mailan hasi zen beste batzuekin batera, eta, urtea urteari, denboraldi bat beste bati kateatuz, talde nagusira heldu zen duela bi urte; hirugarren denboraldia osatu berri du herriko taldean: «Gurea harrobiko lana da, eta elkarrekin hasitako arraunlariek lorpen hau lortzea sekulakoa da».

Klubean duela bi urteko udazkenean bizi izandakoari ere aparteko balioa eman dio: «Artola presidenteak deitu zidan esanez Anjel Larrañaga entrenatzaileak taldea utzi behar zuela. Kolpea izan zen guretzat, eta asko kosta zitzaigun taldea osatzea ere. Baina atera ginen uretara iazko denboraldian ere, eta begira, handik bi urtera, liga nagusian gaude. Ez sinesteko modukoa da».

Larrañagak zuzendaritzari jakinarazi zionean taldea utziko zuela, 2017ko udazkeneko egun ilun hartan, entrenatzailea aukeratu behar izan zuen Artolaren taldeak, eta Gari Urangaren aldeko hautua egin zuen. Herriko eta harrobiko arraunlaria zen, eta Hondarribian zebilen arraunean, baina onartu egin zuen etxekoen eskaintza. Bi urteko lanak fruitua eman du aurten, eta goi-goian utzi du Enbata, Zumaiara joan zenean laga zuen leku berean, hain zuzen ere. Zuzendaritzaren deia jaso zuenean eta baiezkoa eman, oso garbi zeukan zein bide hartu behar zuen taldeak: «Kirolean, bizitzan bezala, bidea oso garbi dago, eta lan egitea da, lan eta lan». Molde horren barruan, oso ondo zekien zer aldatu behar zuen Zarautzen: «Hondarribiatik nentorren, eta goi mailako taldea da. Entrenatu ere halaxe entrenatzen da han. KAE 1en eta Eusko Label ligen artean aldea dago, mailak berak bereizten duena, eta beheko ligako arraunlariei gehiago kostatzen zaie goikoek bezala entrenatzea. Ematen du liga nagusian egon gabe jaitsi egiten dela sakrifizioaren neurria, eta ahal denean entrenatzera joanda ezin da urrutira iritsi. Goian ibili nahi duenak goikoek baino sakrifizio handiagoak egin behar ditu».

Bistan da denek lan mardula egin dutela, eta egin beharko dutela hemendik aurrera ere. Beste hau ere oso garbi dauka Artola presidenteak: «Ez dugu filosofia aldatuko, diruak ezin baitu ezeren oinarri izan kirolean. Harrobiaren katea eteten ez den bitartean, segi egingo du arraunak Zarautzen».

Emakumeen trainerua nahi

Zarauzko Arraun Elkartean izan liteke beste albiste on bat datozen asteetan. Izan ere, zuzendaritza emakumezkoen trainerua berreskuratu nahian ari da. Gauzak nola dauden kontatu du Artolak: «Helburutzat jarri dugu traineruarena. Gure harrobian hazi eta hor zehar sakabanatuta dauden arraunlariak dauzkagu, eta harrobian lanean ari direnak ere baditugu. Lanean gabiltza, eta ea lortzen dugun». Duela sei urte atera zuen bakarrik azkenekoz trainerua Zarautzek, eta, gero, hiru urtez Getariarekin. «Asmoak hor segitzen du. Egun batzuetan baietz ematen du, eta hurrengoan ezetz. Ikusiko dugu zer gertatzen den».]]>
<![CDATA[«Onenak eta azkarrenak izan gara, eta, hor, erregularrenak»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1918/022/001/2019-09-17/onenak_eta_azkarrenak_izan_gara_eta_hor_erregularrenak.htm Tue, 17 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1918/022/001/2019-09-17/onenak_eta_azkarrenak_izan_gara_eta_hor_erregularrenak.htm
Ligaren erdialdera bota zenuen: «Hau ez du irabazten erregularrenak, onenak baizik».

Jakinekoa da. Erregularra esatea ondo dago, baina aurretik aipatu edo zehaztu behar da goi mailan erregularrena izan behar dela. Estropada guztietan azkena dena ere erregularra da, baina ez du liga sekula irabaziko. Esan nuenean honegatik esan nuen: inork baino bandera gehiago geneuzkan irabazita orduan, baina gure lanari buruz entzuten nuen definizio bakarra zen erregularrenak ginela. Inork ez zuen esaten onenak, azkarrenak eta indartsuenak ginela eta, gainera, erregularrak.

Zer esan nahi du Oriorentzat lehen aldiz liga irabazteak?

Lorpen izugarria da, hamazazpi urte behar izan ditugulako irabazteko. Tarte horretan, Kontxa bi aldiz irabazi dugu, baina ligarik ez, eta jaitsiera bat ere sufritu genuen. Bost taldek bakarrik zuten liga irabazita orain arte: Astillerok, Urdaibaik, Kaikuk, Castrok eta Hondarribiak. Gu gara seigarrenak, eta horrek azaltzen du zein zaila den, ligan egin dugun gauzarik nabarmenenena urte hauetan maila galtzea izan zelako 2011n. Datu horiei helduta, Oriorentzat izan da bereziki zaila liga irabaztea. Bada hor beste aldagai bat ere, oso kontuan hartzekoa: Oriok historikoki ez du oso barneratuta eduki ligak irabazteko kontzeptua, pixkanaka barneratzen ari bada ere. Gurea izan da banderak irabaztea, eta erakargarriagoa izan da historikoki sei bandera ekarri eta sei aldiz azkena geratzea, hamabi alditan bigarren izan baino. Adibide arrunta da, baina ondo erakusten du ez diogula garrantzirik eman liga bat irabazteari, eta ez bazaio ematen, estrategikoki ez duzu ondo antolatzen denboraldia.

Hortaz, liga irabaztea lortu duzuenez, inoiz baino garrantzi handiagoa eman diozuelako izan da, besteak beste?

Uste dut aurten ez dela ezustekoa izan guretzat ligan ondo ibiltzea, nahiz eta helburutzat ere ez geneukan, bere-berean esanda. Egunerokoari eman diogu aparteko garrantzia aurten, egunez egun joan gara, eta lan horrek esaten zigun gu ondo ibiliko ginela: oso azkar genbiltzan, eta testetan, maila ona urte guztian mantendu dugu. Ez genekien aurkariak nolakoak izango ziren. Azkar ibiltzea eta iraupen luzez ondo ibiltzea ezinbesteko bi osagai dira liga irabazteko, eta guk bagenekien bagenituela, baina jokatzen hasi arte, ezin jakin. Garbi dut ez dugula aparteko presiorik eduki liga irabazteko.

Lehen bi estropadetan bi bandera irabazi, eta aurkariak oso fin ez zeudela ikusi zenuen. Noiz hasi zinen jabetzen liga irabaz zenezaketela?

Bigarren asteburuan bi estropadetan bigarren izan ginen, eta Galiziakoan, aurrena eta bigarren. Hiru bandera geneuzkan sei estropada jokatuta, eta, nahigabe ere, inguru guztia hasi zen hautagaiak ginela esaten. Baina ez ginen hasi pentsatzen ligaren bila gindoazenik. Hori egin izan bagenu, gure plangintza aldatu egingo zen: saiatu egingo ginen uztailean ahalik eta puntu gehien batzen, eta abuztuan ahal dena egiten. Entrenamenduak aldatu beharko genituzkeen, baina gure bideari eutsi genion, uda guztiko lanak duelako lotura. Ezin genuen uztaila erre. Gure zortea izan zen plan fisikoa aldatu gabe, lortu genuela uztailean lehiakor izatea, eta, plan horri segika, jakitun ginen abuztuan eta irailean ere puntan egongo ginela, betiere garbi izanda estropada batzuetan behera egingo genuela. Euskadiko Txapelketaren astean izan zen hori. Desatsegina izan zen, dena emanda tira genuen, baina jakinda ez ginela irabazteko gai izango. Bezperan, 20:00etan, ergometroko proba maximalak egiten ari ginen, eta txapelketa hurrengo eguneko eguerdian zen.

Abuztuan eta irailean zuek mailari eutsi diozue, baina bai beste batzuk gora etorri ere, zuek behera egin gabe.

Hondarribiak egin du gora, batez ere. Uztail hasieran asko kosta zitzaion bezala, Orioko estropadatik aurrera taldea finkatu zuen estropada gutxi batzuetan, eta maila on horri eutsi dio. Baina Zarautzen eta Kontxan ez zizkigun hamabost segundo atera, eta Hondarribia on horrekin lehian ibili gara.

Neguan ibili zen jarduna Oriok talde txikia zuela kopuruz, eta ezingo ziola ligaren eskakizun estuari eutsi. Baina zer eta liga irabazi duzue, B taldeko arraunlari batzuekin ustez txikia zen taldea handituz. Taldea handitu izana beste bandera baten pare jartzekoa da etorkizunera begira?

Taldea osatu genuenean eta entrenatzen hasi ginenean, hasieratik usaintzen genuen bazela zerbait ona. Iaz baino arraunlari gutxiagorekin ibili gara, baina ez kopuruz gutxiago ginelako, nik hala nahi izan dudalako baizik. Oinarri berri bat eraiki behar genuen, eta ezinbestean mugatu nuen taldea. B taldekoei oso garbi esan zitzaien inoiz baino zailagoa izango zutela A taldean sartzea, nahiz eta itxuraz aukera gehiago izango zutela iruditu, iaztik arraunlari asko falta zitzaizkigulako eta ustez taldea apalagoa zelako. Hori bai, gehitu nien beharko genituela noizbait, eta prest egoteko lana jarri nien. Nire aldetik konpromisoa hartu, eta esan nien haien lanaren segimendua eta lana bera oso onak izango zirela, eta lortu egin dugu. Nola? Larra [Anjel Larrañaga, entrenatzailea] kanpotik eta Alexander [Esteban, arraunlaria] barrutik gainean izan dituzte, eta ni horien gainean egon naiz. Benetako harrobiko lana egin dugu, eta beharra izan dugunean, oso erantzun ona eman digute B taldekoek. A taldea lehiakor izatea lortu dugu, baina azpiko lan hori baztertu gabe, eta inoiz baino lan hobea eginez.

Uda eta urtea zoragarria izanagatik, zenbaterainoko arantza dira Zarautzen eta Kontxan irabazi ez izana?

Momentuko arantzak dira. Ez dugu ukatuko irabazi nahi genituela, baina gure meritua da azken pala kolpera arte irabazteko lehian ibili ginela bietan. Ez dugu lortu, gu baino hobea izan den talde bat egon delako: Hondarribia. Uda osoan egindakoa ikusita, bi estropada horietan irabazteko gertu egon ginela kontuan izanda, ezin gara luzaro arantza batekin egon. Orain, harrotasuna da gehiago.

Kontxaz ari garela, damurik bai lehen igandean Santurtzirekin pixka bat itsutu izanaz?

Ez gara sartuko kontu horietan, baina oroitzapen txar bakarra dut: kirol gertakari horiengatik estropada desatsegina izan zela gure arraunlarientzat. Estrategiak izaten dira, eta ez ditut aitzakia moduan erabiliko. Epaileak daude erabakiak hartzeko, eta ez bazuten hartu, ezer ikusi ez zutelako izango zen. Errendimendu oso ona eman genuen lehen igandean, baina emaitzak ez gintuen bete. Aldiz, bigarren igandean gusturago geratu ginen, nahiz eta Hondarribiak txanda irabazi zigun. Baina parez pare geneukan, eta hobea izan zen; hor ez dago zer esanik. Pena ez irabazteagatik, baina horrela ez irabazi izanak lasaitasuna eman zigun. Lehen igandean, aldiz, eta Hondarribiari inolako meriturik kendu gabe, txanda ezberdinetan joan izanak zalantza utzi zigun, hobeak izan ziren edo ez.

Orion jarraituko duzu?

Zuzendaritza berriak nahi badu, bai. Hitz egiteko esertzen garenean, urtebeterako sinatzea izango da nire aukera, orain arte ere horrela ari garelako.

Arraunlariei hitza ere eman omen diezu segitu egingo duzula.

Badakite Salsamendiren geroarekin ez dagoela jolasterik datorren urtera begira, eta hori adierazi nien modua aipatze aldera, ezin izan nintzen gardenago izan.

Taldean ez du ematen iazko lurrikararik izango denik, ezta?

Ezin da jakin, arraun mundua dagoen bezala dagoelako. Iaz azoka hau aztoratu egin bazen, aurten lehenago hasi da errota dantzan, Kontxaren aurretik, nire ustez errespetatu egin beharko liratekeen eta orain arte errespetatu egin diren idatzi gabeko kodeak zapalduz. Baina bakoitzak egin dezala nahi duena.

Deskribatu aurtengo taldea.

Politenak ez gara bakarka, baina hainbeste limurtu baditugu banderak, talde barruko giroagatik eta batasunagatik izan da. Bakoitzak bere izaerarekin asko eman dio taldeari.]]>
<![CDATA[Zarautz eta Ares, igo; San Pedro, jaitsi, eta Hondarribia, mantendu]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2727/023/002/2019-09-17/zarautz_eta_ares_igo_san_pedro_jaitsi_eta_hondarribia_mantendu.htm Tue, 17 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/2727/023/002/2019-09-17/zarautz_eta_ares_igo_san_pedro_jaitsi_eta_hondarribia_mantendu.htm
Larunbatean Bermeon (Bizkaia) ez bezala, Zarautzek aurrea hartu zion Aresi, 2.46 segundogatik, eta 2010ean galdu zuena berreskuratzea lortu zuen, kanporaketako sailkapenean Aresen atzetik eginda, bigarren postuan. Izan ere, larunbatean, Bermeon, galiziarrek euskal herritarrei 2,82 segundoren aldea atera zieten. Igandean Tiranek hirugarren egin zuen; Deustuk, laugarren, eta San Pedrok, azkena. Horrenbestez, pasaitarrek maila galdu zuten, 2007az geroztik goi-goian ibili eta gero.

Hondarribia, sendo

Emakumezkoetan, larunbateko sailkapen bera utzi zuen igandekoak, eta Hondarribia Hibaika eta Zumaia baino hobea izan zen. Bi segundo atera zizkion Errenteriako taldeari, eta hamaika Zumaiakoari.

Eusko Label ligako azken jardunaldian, Urdaibaik liga honetako bere bandera bakarra eskuratu zuen, bigarren txandatik. Ondarroa izan zen bigarren.]]>
<![CDATA[Atzokoa ez utzi gaurko]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2454/028/001/2019-09-15/atzokoa_ez_utzi_gaurko.htm Sun, 15 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/2454/028/001/2019-09-15/atzokoa_ez_utzi_gaurko.htm
«Onenak irabazten du liga, ez erregularrenak», esan zuen duela aste batzuk oriotarren entrenatzaileak. Arrazoi du. Izan baitaiteke talde bat oso erregular, beti azkena eginda, eta Oriori inork ez dio esango erregularra izan ez denik, baina onenean izan da emaitzetan segida zuzen-zuzenaren jabe. Ligako hemeretzigarren estropada zen atzokoa, eta datuek ez diote gezurrik: zortzi banderez gain, bost aldiz izan da bigarren, hirutan hirugarren, bitan laugarren, eta behin bosgarren. Gaurko estropadaren faltan, hamasei puntuko koska ateratzen dio bigarrenari, Hondarribiari. Zenbaki horiekin, ez dago inola ere zalantzan jartzerik oriotarren garaipen historiko hau.

Atzoko jarduna Kontxako bigarren igandekoaren hirugarrena izan zen, segida baten parekoa. Donostian bezala, elkarren ondoan jarri zituen kale zozketak ligako liderra eta bigarrena, baina gaur zortzi ez bezala, Orio zen lehen kalean eta Hondarribia bigarrenean. Santurtzik hartu zien aurrea, ordea, lehen luzean, eta ziabogan, bina segundora zituen Orio eta Hondarribia.

Estrategia, alde eta kontra

Hortik aurrera, bi talde horiek jarri ziren buruan. Hondarribia zetorren aurretik bigarren ziabogara, baina Aranberrik trainerua asko trabestuz, Orio aurretik ateratzea lortu zuen. Segundoa eta bi segundoren arteko koskan ibili ziren biak hortik eta amaiera arte. Azken luzean, bi taldeak zero kaletik gerturatu ziren helmugara. Bermeon ohikoa izaten da azken metroetan ababor aldera joatea, eta horren jakitun, Hondarribiak preso eduki nahi zuen Orio. Lortu zuen, baina bere aukerei ere kalte egin ez ote zien, oso azkenera joan baitzen ababor aldera atzo Iker de la Linde patroi zuen trainerua. Oriok segi eta segi, norabideari eutsiz, bandera eta liga eskuratu zituen, iazko garaipena berdinduz Bermeon.

Txanda nagusian, Santurtzi hiru segundora sartu zen, eta Zierbena gero, 33 segundora. Lehen txandan, Urdaibai nagusitu zen, eta laugarren egiteko balio izan zion, herritarren aurrean.]]>
<![CDATA[Aresek eta Hondarribiak ondo bideratuta utzi dute]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2494/029/001/2019-09-15/aresek_eta_hondarribiak_ondo_bideratuta_utzi_dute.htm Sun, 15 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/2494/029/001/2019-09-15/aresek_eta_hondarribiak_ondo_bideratuta_utzi_dute.htm
Itsaso txukun samarrarekin ekin zioten lanari atzo Bermeon, eremu horretan hain ohikoa den alboko olatua azaldu bazen ere. Haizeak bakea eman zien arraunlariei, eta arraunean eroso samar egiteko moduan izan ziren. Zumaia izan zen emakumeen lanari ekiten aurrena, eta, hirugarrena izan bazen ere azkenean, lan oso ona egin zuten Kike Manterolaren arraunlariek. Kontxako bi estropadetan onena eman ezinda aritu eta gero, taldeak gaitasuna erakutsi zuen buruko zama arintzeko, eta oso estropada duina egin zuen.

Halere, ez zion balio izan Hondarribiarengandik gertu bukatzeko, hamahiru segundoko koska atera baitzion Zumaiari atzoko garaileak. Lan aparta egin zuten Iker Kortesen arraunlariek atzo ere, Kontxako bigarren igandekoari segida emanez, eta esku-eskura daukate liga nagusian jarraitzeko aukera. Hibaika du gertuen, baina zortzi segundo atzetik, eta gaur errenteriarrek koska hori gainditzeko aukera duten arren, ezuste kutsua hartuko luke saria lortzeak. Gertatzen dena gertatzen dela, Hibaikak ere lan handia egin zuen atzo, uda osoan bezalaxe.

Ares eta KAE 1eko biak

Gizonezkoen jardunean, Aresek bete egin zituen aurreikuspenak, baina ez Kontxako sailkatze estropadan atera zituen aldeekin. Oso esanguratsua da zentzu horretan atzo Zarautzi bi segundo bakarrik atera zizkiola —lehen ziabogan, Eizagirre aurrekalaria hankaz gora erori zen, denbora galduz—, eta sei Deusturi. Atzeraxeago geratu ziren San Pedro Eusko Label ligako ordezkaria, hamar segundora, eta Tiran, 11ra.

Denbora horiekin dena irekia dago gaurko, baina Aresek du hogeita hamaika eskutik. Bere mailari eusten badio, liga nagusira igo behar luke. Haren atzetik Zarautzek eta Deustuk lehia estua izango dute bigarren saria lortzeko, eta ezin dira baztertu beste biak ere, zail badute ere.]]>
<![CDATA[Bost irabazle utz ditzakeen estropada]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1880/026/001/2019-09-14/bost_irabazle_utz_ditzakeen_estropada.htm Sat, 14 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1880/026/001/2019-09-14/bost_irabazle_utz_ditzakeen_estropada.htm
Lehian aurrenekoak Euskotren ligako azken lekua lortu nahi duten hiru taldeak izango dira: Hondarribia, Hibaika eta Zumaia. Gaur eta bihar [Portugaleten] erabakiko dute leku hori norentzat den, eta bietan erlojuaren aurka ariko dira. Hondarribia azken sailkatua izan da maila nagusian, eta lekua defendatzea egokituko zaio ETE ligako lehen bi taldeen aurka: Hibaika eta Zumaia.

Eguneko bigarren kanporaketan murgilduko dira gero Eusko Label ligako azken-aurrekoa, San Pedro, KAE 1 ligako lehen biak, Zarautz eta Deustu, eta Galiziako ligako aurreneko bi sailkatuak, Ares eta Tiran. Gaur eta bihar Portugaleten puntu gehien batzen duten bi taldeek lortuko dute datorren udan Eusko Label ligan aritzea. Erlojuaren aurka ariko dira hauek ere gaur eta bihar.

San Pedroko Mikel Aiestaran arraunlariak uste du «estua» izango dela kanporaketa: «Ez da gaur erabakiko. Biharko bizirik ateratzea da aurreneko helburua gaurko, itsasoan delako eta txarra dagoelako emanda». Taldea bolada gozoan dagoela esan du: «Ondo etorri zaizkigu Kontxa tarteko lehiarik eduki gabeko asteak, burua arindu eta blokea indartzen segitzeko. Uste dut koska bat gora egin dugula duela hamabost egunetik».

Horretan dira Zarautz eta Deustu ere. Garbi baitute KAE 1 ligan erakutsi dutenak ez diela balioko liga nagusira igotzeko. Hala dio Beñat Larrinagak, Deustuko arraunlariak: «Ligan baino hobeto ibili beharko dugu igotzeko, eta, horren jakitun, taldeak aurrerapausoa eman du gure liga bukatu zenetik». Imanol Eizagirre zarauztarra ere antzera mintzatu da: «Udako bi estropada onenak egin beharko ditugu kanporaketa honetan, orain arte baino hobeak. Ilusio handiarekin gaude, eta badakigu gure lana egiten badugu igotzeko borrokan ibiliko garela».

San Pedron, Zarautzen eta Deustun aurkari bat izendatu dute faboritoaren lekuan: Ares. Estropada bategatik jarri dute hain goian: «Kontxara sailkatzeko zorian egon zen, eta kanporaketako beste taldeoi dezenteko aldea atera zigun. Horrek esan nahi du indartsu dagoela», esan dute Euskal Herriko taldeetako hiru arraunlariek. Haien aurreikuspenak betetzen badira, beste lau taldeen artean egon behar luke lehia handiak, azkeneko txartela lortzeko. Larrinagak, behintzat, hori uste du: «Lehia irekia egongo da beste lau taldeen artean». Eizagirrek Aresen azpitik beste bereizketa bat ere egin du: <Ematen du KAE 1 ligako bi taldeok dugula aukera gutxien, baina arraun egin behar da, eta ez dago ezer erabakita». Hiru arraunlariek garbi daukate ere arriskutsua dela Bermeoko gaurko estropada: «Kanporaketa irabazi... ez du gaur inork irabaziko, baina gera daiteke baten bat batere aukerarik gabe iganderako».

Orio, lana biribiltzera

Kanporaketako joak bukatu ondoren, Eusko Label ligako azken-aurreko estropada jokatuko dute, eta Oriok aukera du gaur bertan liga lehen aldiz irabazteko: gaurtik hamahiru punturen aldearekin ateratzen bada —ez du beharrekoa irabaztea—, gaur ospatuko du garaipen historikoa, aurrena lukeelako ligan. «Lana biribildu nahi dugu asteburu honetan», esan du Jon Etxaniz arraunlariak. «Ahal bada, gaur bertan lotu nahi dugu dena». Badaki nahikoa dutela gaur eta bihar azkena eginda, baina beste modu batean irabazi nahi dute: «Halako uda eginda, dotore bukatu nahi dugu».]]>
<![CDATA[«Burua da funtsezkoa»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1898/026/001/2019-09-13/burua_da_funtsezkoa.htm Fri, 13 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1898/026/001/2019-09-13/burua_da_funtsezkoa.htm
Hondarribia oraindik Euskotren ligako taldea da, eta leku hori defendatzera aterako da. Aldiz, Hibaika eta Zumaia ETE ligan dabiltza; lehen biak izan dira, hurrenkera horretan, eta Hondarribiaren lekua hartu nahi dute. Bi estropadak erlojuaren aurka jokatuko dira.

Eman lezake aditzera Hondarribia dabilela estu eta larri, Euskotren ligako azkena izan delako, baina Miren Idarreta arraunlariak azaldu du justu kontrako aldartearekin ekingo diotela lanari: «Konfiantza aldetik udako garai gozoenean gaude». Kontxako Banderan egindako lana dago indar azalpen horren oinarrian: «Bigarren igandean, bigarren izan ginen, Arraun Lagunak atzean utzita, eta, oro har, bi jardunaldietan lan ona egin dugu». Ligako azkeneko zatian lorturikoari eta lortu ezin zutenari lotu dio Donostiakoa: «Ligako azken estropadetan, gai izan ginen lehen luzean Orio eta Arraunengandik gertu ibiltzeko, eta egoera ona zen guretzat, baina bueltako luzean ez genuen asmatzen gero. Kontxako bigarren jardunaldian, berriz, oso ondo joan ginen, etorri ere berdin, eta ikusi dugu gai garela estropada oso bat egiteko». Udan bizi izandakoari buelta eman diotela gehitu du: «Ligan atzean ibiltzeak konfiantza ahuldu zigun, baina lortu dugu berriz ere topera egotea».

June Mikeo Hibaikako arraunlariak ere antzera ikusten du bere taldea: «Indartsu gatoz, eta, igotzeko aukera dugunez, gogo handia daukagu. Helburutzat jarri genuen kanporaketa hau jokatzea, eta lortu dugu». Errenteriako taldeak baditu hainbat bereizgarri on, Mikeoren arabera: «Gure arraunkeran erabat sinesten dugu, eta badakigu lan ona egiten badugu alde horretatik hor ibiliko garela. Entrenatzailearengan ere konfiantza dugu, eta sendotasunez iritsiko gara bi estropada hauetara».

Gogoari heldu dio Zumaiako Aintzane Urbietak ere: «Ilusioz eta gogoz gaude. Sekulako meritua dauka egiten ari garen udak, eta, behin hemen egonda, emaitzarik onena lortzen saiatuko gara». Onartu du, hala ere, «zaila» izango dela: «Oso aurkari indartsuak dira Hondarribia eta Hibaika. Erregularragoa izan da Hibaika uda osoan, baina Hondarribiak erakutsi du gai dela itsasoan estropada oso onak egiteko».

Bakoitzak bere lana egiteari aparteko garrantzia eman diote hirurek ere: «Gako handienetako bat hori izango da», esan dute. Horretarako, ezinbestean, nork bere burua menderatu behar du, eta lan horretan daukate arreta handia jarrita: «Dena burua da», esan du argi eta garbi Idarretak. «Urduriago zein dagoen, nor lasaiago... hori dena funtsezkoa izango da, eta buruko lana da azken batean», azaldu du Mikeok. «Nork bere burua ondo menderatzea oso garrantzitsua izaten da halako estropadetan», esan du Urbietak.

Presioa elkarri pasatzen

Horrelako estropadetan, semaforoa berde jarri aurretik hasten da beti lehia. Gerra psikologikoa eragile bat gehiago izaten da estropadaren atarian, eta horretan ibili dira hirurak, presioa elkarri pasatu nahian. Idarretak ez du zehazki hori egin, baina bai gainetik kendu: «Badugu presioa, baina neurrian. Iaz, maila galdu genuen kanporaketan, eta ikusi genuen ez dela mundua bukatzen». Mikeok zuzenean aipatu du Hondarribia: «Hark du presio gehien, mailari eusteko aukera jokoan jarriko duelako. Guk ere badugu pixka bat, uda ona egin baitugu, eta Kontxan ere ondo moldatu baikara, baina handiagoa du Hondarribiak». Urbietak beste biengan jarri du presioaren zama, azalpen handirik gabe: «Haiena da presioa».

Bermeoko eremuak kezka eragiten die Idurreta eta Mikeori, «alboko olatuengatik», baina ez askorik Urbietari: «Zumaiako eremuan ere albotik jotzen du olatuak, eta hor gabiltza aste osoan entrenatzen». Erabakigarria izango ote da Bermeo? Urbietak dio «izan daitekeela». ]]>
<![CDATA[«Bi igandeetan gure onena emategatik irabazi dugu»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1885/022/001/2019-09-11/bi_igandeetan_gure_onena_emategatik_irabazi_dugu.htm Wed, 11 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1885/022/001/2019-09-11/bi_igandeetan_gure_onena_emategatik_irabazi_dugu.htm
Lasaitasunaren talaiatik begira jarrita, zer analisi egiten duzu igandeko estropadaz?

Zoragarria izan zen. Kontxako Bandera oso ona egin dugu, eta lortu dugu biribiltzea, oso garbi genuelako ez bagenuen lana biribiltzen oso zaila izango zela irabaztea. Azkenean, aurkariak oso indartsuak dira. Gure onena eman dugu bi igandeetan, eta horregatik irabazi dugu.

Kale zozketan aurrenekoa tokatu zitzaizuela jakitean, asko kezkatu zinen?

Astea aurrera zihoan heinean, taldan hitz egin genuen guk geuk menderatzen ez genituen eragileak ezin gintuztela aztora. Kalea zen horietako bat. Ikusita zein tokatu zitzaigun, esan genuen lehen kalea txarrena izanagatik ere txarragoa izan dela askotan igandean baino. Irakurketa egin genuen kalearena, eta asmatu egin genuen, etekina atera geniolako.

Orioren atzetik lau segundora jarri zinetenean, zer pentsatu zenuen?

Arraunlariei ez genien ezer esan, baina konturatu ziren. Nik banekien gure une ona ere iritsiko zela, baina ez nekien Orio zenbaterainoko gai zen. Baina banekien gu balizara heltzen azkarrak izango ginela. Norabide aldetik baliza aldera joaten utzi genion traineruari, eta aukera ona izan zen.

Noiz jabetu zinen bandera zuena zela?

Uhartetik barrura gindoazela, abantaila gurea zelako. Orduan pentsatu nuen lehen igandeko bost segundoren aldean, zaila delako guri halako aldea kentzea igandeko baldintzetan. Itsaso txarragoa egon izan balitz, larrituko nintzatekeen.

Bi igandeetan irabaziz eraman duzue bandera aurten. Iaz, ordea, bi egunetan irabazi gabe nagusitu zineten.

Irabaztea beti da handia, baina aurtengoa zoragarria izan da. Garrantzitsua da bi igandeetan irabaztea, baina garrantzitsuena bandera bera da, eta erregularra izaten jakitea, horrek ematen duelako ziurtasuna. Azkeneko estropadetan ari ginen hori erakusten, eta indarra eta segurtasuna eman digu sinesteko gugan, lan ona eginez oso traineru azkarra garela sinesteko.

Kontxako garaipena udan lorturiko beste bandera garrantzitsu batzuei gehitzea udari ginga jartzea izan da, ala Eusko Label ligan gehiago ez egitearen arantza duzue?

Orio aurkari handia eta oso ona izan da ligan, eta ez da erraza izan hari aurre egitea. Guk lortu dugun garaipen sortarekin oso gustura gaude. Orioko bandera eta Santanderkoa hor dauzkagu, Ondarroakoak ere aparteko poza eragin zidan, Euskadiko Txapelketa etxean irabaztea eta Zarauzkoa ondoren ere bikainak izan ziren. Helburu horiek ondo bideratu genituen, eta azken saria Kontxakoa izan da. Oso pozik gaude.

Begia jarri duen lekuan Hondarribiak bete-betean asmatu du aurten.

Bai, baina ez da erraza. Horrek ez du esan nahi, hala ere, beste helburu batzuk lortzen saiatu ez garenik. Baina estropada berezi hauetan lortu dugu irabaztea.

Liga hasieran, uztailean, irregular samarrak izan zineten. Arraroa da Hondarribia horrela ikustea. Zer analisi egiten duzu?

Hasteko, ez nuke esango irregularrak izan ginenik. Aurkariak hasi ziren sekulako maila ematen, eta ez da erraza horri segida ematea. Hiru hilabete dira udan, eta hiruretan punta-puntan egotea ez da erraza. Iazko taldetik arraunlari garrantzitsu batzuk falta zaizkigu, eta, ligaren hasieran, puzzle berriari forma ematen ibili ginen, eta bagenekien estropada batzuetan gauzak ez zitzaizkigula ondo aterako, baina gauza berriak probatu beharra geneukan. Gero, trainerua bideratzen joan ginen, eta horretan asmatu egin dugu.

Zenbat estropada sakrifikatu behar dira Kontxara ondo heltzeko?

Ligan ondo ibiltzea garaipenetik gertu egotea da, baina Kontxan zure onena eman nahi baduzu, txapelketaren bat edo estropadaren bat pixkat baztertu egin behar dituzu. Nahi ez diren emaitza batzuk izatea ezinbestekoa da.

Azken zazpi urteetan hirutan irabazi duzue Kontxako Bandera. Gaizki ohitzen ez zarete ariko, ezta?

Lan izugarria da halakoak lortzea edozein kiroletan, eta zailagoa taldeko kiroletan. Garaipen asko bata bestearen atzetik ekartzea oso zaila da, bakarka baino zailagoa. Bakarka zure indarrak, zure egoera eta halakoak neurtzen dituzu, baina, taldeka, kirolari guztiak ondo kudeatzea arlo guztietan oso zaila da. Entrenatzailea ez ezik, gure kasuan, klub oso bat ere badago atzean lan horretan, eta baita herria ere. Elkarlaneko giro baten saria da hau dena. Traineruko arraunlari gehienak hondarribiarrak dira, eta herria oso pozik dago horrekin.

Taldea kudeatzeko horretan, buruko lana menderatzen iaztik dabil helduago Hondarribia?

Ikusten genuen 2014an, 2015ean eta beste urte batzuetan bagenuela taldea Kontxan irabazteko, baina ez ginen gai irabazteko, antsietatea ez genuelako ondo kudeatzen. Horregatik, ez genuen beste gauza batzuetan egiten ari ginen lan ona ikusten, eta uste genuen bakarrik garaipenak balio zigula. Ikasi egin dugu hori kudeatzen, eta garaipen hauek lortzen lagundu digu.]]>
<![CDATA[«Taldeak hau lortzeko egin duenarekin geratzen naiz»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1948/023/001/2019-09-11/taldeak_hau_lortzeko_egin_duenarekin_geratzen_naiz.htm Wed, 11 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1948/023/001/2019-09-11/taldeak_hau_lortzeko_egin_duenarekin_geratzen_naiz.htm
Hiru egun igaro dira igandetik, eta zer geratu zaizu buruan?

Egindakoa oso handia izan zela, eta Kontxako badian estropada bat jokatu eta irabaztea, halako leku batean, pribilegioa dela.

Sasoi bikaina egin duzue, eta, Kontxa irabaztea ez ezik, irabazteko erak erabat biribildu du.

Lehen igandean egindako lanarekin ez ginen gustura geratu. Batez ere, kanporako luzean ez genuen egin gurea. Bigarren igandean, garbi geneukan eguna zela onena emateko, eta emakumezkoek sekulako analisi ona egin zuten egoeraz. Itzela izan zen estropada.

Udako lanik onena izan zen?

Bai. Estropadako mugarri guztietan ibili ginen oso ondo. Etorri oso ondo etorri ziren, eta badian sartzeko modua ikusgarria izan zen.

Zu ontzi motordunean ari zinen ikusten taldea lan biribila ari zela egiten. Hunkitu egin zinen?

Hunkitu bederatzigarren minutuan hunkitu nintzen, aurkariei ateratzen genien aldea oso handia zelako. Ontzian, arraunlariak ere bazeuden, kanpoan geratu zirenak, eta emozio hori denon artean banatzea oso polita izan zen.

Urteko egun eta estropada garrantzitsuenean, halako lan aparta egitea ez da ohikoa izaten, finala zelako azkenean, eta finaletan urduritasunak ez du laguntzen onena ematen. Zer esan nahi du zure taldeak egindako lana hain bikaina izateak?

Talde hau urteetan dabil hazten eta hezten, eta aurten estropadak kudeatzen ikasi dute. Estropada guztietan bizi izan ditugun esperientziek asko sendotu gaituzte.

Zer da herriko taldearekin lehen aldiz Kontxa irabaztea? Entrenatzaile gisa lortzen duzun aurrenekoa ere bada.

Oso zaila da azaltzea, bizi egin behar delako. Ospakizunak asko dira, baina emozioekin geratzen naiz ni. Atzean dagoen lan guztiarekin oroitzen naiz ni, hona heltzeko talde guztiak egin duenaz. Ezin da ahaztu herriaren babesa ere, asko estimatzen diegu. Guk asko eman dugu urte osoan, baina jaso duguna ere handia izan da.

Ospakizunetan, bandera jasotzeko une handi horretan, zu ontzi motordunean geratu zinen. Protagonista bakarrak arraunlariak dira?

Oso garbi daukat. Klubeko nire lana da nire esperientziak erakustea arraunlariei, arrauna biziaraztea eta arraunarekin gozaraztea. Hori ez da irabaztea bakarrik; bada galtzea, aurkariak errespetatzea, egoten jakitea une zailetan, eta abar. Gauza asko dira.

Non jarriko zenuke talde guztiari arraunean egiteko aukera eman izana, denak bihurtuz irabazle uneren batean?

Oso pozik gaude taldea kudeatu dugun moduarekin, denei aukera emanez. Baina badira une gogorrak ere, gustuko ez diren erabakiak ere hartu egin behar izaten direlako. Azkenean, estropada guztietan utzi behar izaten da arraunlari multzo bat kanpoan. Baina entrenatzailearen lana da arraunlariak heztea kirol balioen barruan, taldea garela erakustea, eta estropadarako hamahiru bakarrik sartzen direla traineruan patroiarekin batera. Hori horrela da, eta ez du bueltarik, baina badu beste alderdi bat ere: azkenean, denok hasten gara egun berean entrenatzen udazkenean, denok egiten ditugu sakrifizio berdinak, eta denak parekatu egin behar dira, balio horiek beti errespetatu behar dira.

Arraunlari batzuei Kontxa ontzitik irabazteko aukera izango ez dutela esatea ez al da oso zaila?

Ondo kudeatu dugu egoera hori, aurretik lana eginez. Nik uste dut denek izan dutela aukera, baina hori arraunlariek esan behar dute, ez nik. Azken finean, oso subjektiboa da. Baina Erkizia laguntzaileak, klubak eta nik neuk egin dugun lanaren funtsa izan da arraunlariek arraunaz gozaraztea.

Arraunlari guztiak erabiltzea taldearen etorkizun hurbila bermatzeko modua ere ez da?

Bai, jakina. Tentagarria izaten da emaitzei bakarrik begiratuz lan egitea, baina jakin egin behar izaten da horri uko egiten ere, gero fruitu batzuk jasotzeko. Baina ez da erraza irakurketa hori egitea, eta hor ibiltzen gara.

Orioko herriaren harreraz zer diozu?

Itzela izan zen. Zirraragarria izan zen, oilo ipurdiarekin geunden denok, udaletxeko balkoian geundenak eta behean zeudenak.

Arraunlari gisa irabazia duzu Kontxa. Orduko oroitzapenak etorri zitzaizkizun gogora?

Azkenekoa 1997an irabazi nuen, eta harrera berbera izan zen. Zoragarria zen lehen eta zoragarria da orain.

Talde honek jarraitu egingo du?

Oraindik igandekoa pasatu gabe nago, eta pixkanaka joango gara barneratzen hau guztia.

Jarraitzeko prest?

Barneratu egin behar dut hau dena lehendabizi.]]>
<![CDATA[Begiak ireki, eta ametsetan]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2500/022/001/2019-09-10/begiak_ireki_eta_ametsetan.htm Tue, 10 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/2500/022/001/2019-09-10/begiak_ireki_eta_ametsetan.htm
Kontxako Banderaren biharamuna izanagatik, azaldu ziren arraunlariak Donostiara atzo ere. Ekitaldi bat zuten estropadako Gipuzkoako traineru onenek, emakumezko eta gizonezkoek, Adegi Gipuzkoako Enpresarien Elkarteak eman behar zien sariaren harira. Oriokoak bistaratu ziren lehendabizi: Itziar Olasagasti, Nadeth Agirre, Leire Alcala, Garazi Oliden, Ibon Huegun presidentea eta Zigor Gazpio zuzendaritzako kidea. «Gaur ez gara pertsonak», zioten, gaueko ordu txikietaraino luzatu zen Orioko parrandatik esnatu berritan. Eztarriak ere urratu samar zituzten.

Geroago azaldu ziren Hondarribiakoak: Mikel Orbañanos, Ioseba Amunarriz, Jon Lizarralde, Iker Marizkurrena, Gorka Egiazu eta Koldo Diaz zuzendaritzako kidea. Geroxeago azaldu zen Gonzalo Carrion arraunlaria. Horien aurpegietan ere seinale nabarmen askoa: lo gutxi egin izanaren arrastoa.

Begiak irekita ekarri zituzten denek, baina ametsetan segitzen zuten oraindik batzuek; gehienbat oriotarrek, ez baitzuten alferrik aurreneko garaipena izan Kontxako Banderan igandekoa. Garazi Olidenek (Orio, Gipuzkoa, 1993) «ikaragarria» adjektiboa hiru bat aldiz erabili zuen, Iker Marizkurrenarekin batera (Sunbilla, Nafarroa, 1982), BERRIArentzat erantzun zituzten galdera sorta batean. «Ez naiz jabetzen oraindik lortu dugunaz. Hau ikaragarria da», zioen, begietan oraindik malkoen arrastoak zituela. Esan zuenez, harrerarena izan zen une zirraragarrienetako bat, eta Marizkurrenak, nola bigarren aldiz bizi izan duen Kontxako Bandera irabazteak sortzen duen poza herrian, ondorengoa gehitu zion oriotarraren hitzei: «Azkenean, sekulakoa da guk irabazi izanak herritarrengan sortzen duen poza. Atzo [herenegun] ere adineko jendea negarrez ikusi nuen, hunkituta. Herriari halako poza ematea oso gauza handia da».

Hondarribian bezala, Orion ere malkoak isuri zituzten herritarrek emakumezkoen garaipenarekin. Kamioi baten gainean jarri zituzten taldeko kideak, eta «saltoka» ibili ginen han. Udaletxeko balkoira azaldu zirenean, festak goia jo zuen: «Hainbeste jendek gure azpian guk lortutakoa ospatzea ikaragarria izan zen». Benito Lertxundiren Mirotza abestia ereserki bihurtu, eta goikoek eta behekoek elkarrekin abestu zuten, baita giro magikoa sortu ere. Bandera banaka astintzeko ordua ere barru-barrutik bizi izan zuen Olidenek: «Uste nuen ez ginela gai izango bakarka astintzeko, daukan pisu handiarekin. Baina hori ere egin genuen».

«Bi egun barru jabetuko zara»

Hainbesteko sentipen gozoak bizi eta gero, harrigarria ere ez da Oliden oraindik ez jabetzea lorturikoaz. Badaki horretaz zerbait Hondarribiako arraunlari nafarrak, eta lasai egoteko aholkutxoa eman dio, esperientziaren talaiatik: «Pare bat egun pasatzen direnean hasiko zara konturatzen Kontxako Bandera irabazi duzula. Niri, behintzat, hori gertatu zitzaidan. Omenaldi, harrera eta halakoak amaitzean hasi nintzen barneratzen iaz zer irabazi nuen». Iazkoa baitzuen aurreneko bandera Marizkurrenak, eta aurtengoa bigarrena.

Onartu du biak ez dituela berdin bizi izan: «Iazkoa lorpen handi baten moduan hartu nuen. Lasaitasun handia sentitu nuen, halako askapen moduko bat; Kontxakoa bakarrik falta zitzaidan irabazteko, eta nahi nuen hori lortua nuen». Aurten beste zerbait bizi izan duela dio: «Iaz baino urduriago ibili naiz bezperan. Ingurukoei esaten nien kezka edo presioa nuela, iaz sentitzen ez nuena. Nola Orioren aurretik ginen bost segundogatik, irabazteko premia edo presioa neukan herenegun, lehen igandean lorturiko aldeari eutsi beharra edo. Irteeran bertan ere, oso urduri nenbilen». Askatu zitzaizkion korapiloak gero, estropadan zehar.

Olidenek urteetan atzera egin du Kontxako Bandera irabazi izanaren nolabaiteko esanahia aurkitzeko, oraindik ez baitaki benetan zer egin duen: «Duela hamar urte hasi nintzen arraunean, eta, orduan, Getaria-Tolosa zebilen indartsu hemen. Haietako arraunlari bat bezalakoa izan nahi nuela esaten nion neure buruari. Kontxa ez zuten irabazi, baina nik nahi nuen, bada, bandera handi hau irabazi. Eta, begira, lortu dut».

Bezperan, bazuen susmoa lortuko zutela, eta, kontatu duenaren arabera, ez zegoen Marizkurrena bezain urduri: «Nadethi [Agirre, patroia] esan nion hor geneukala, esku-eskura, eta gure lana egiten bagenuen ez zigutela aurkariek lehen igandeko aldea kenduko». Irabazteko irrika eta nahia zituen Olidenek, eta baita beste ziurtasun hau ere: «Aurreko asteko astelehenetik banekien estropada ona egingo genuela, lehen jardunaldian ez baikinen uste bezain ondo ibili».

Irabazteko bi modu

Bete-betean asmatu zuen oriotarrak, nahiz eta uste zuen baino askoz hobeto atera zitzaizkien gauzak hari eta taldekideei herenegun: «Sekulako estropada egin genuen. Ez nuen berehalakoan pentsatuko halako aldearekin irabaziko genuenik, aurkariak ere ibili egiten baitira, eta onak dira».

Denboraldiko estropada garrantzitsuenean urteko estropada onena egin zuen Oriok: «Ez nuen pentsatzen Kontxako Bandera horrela irabaziko genuenik». Burutik pasa bai, ordea, antzeko pentsamendu biribilik: «Aste guztian buruan ibili nuen gogoa izan zen ziabogara sei bat segundoko aldearekin heltzea, eta bigarren luzean gozatzeko aukera izatea. Baina, hasi orduko, hiru eta lau segundora geneukan Arraun Lagunak, eta azkar hasi nintzen pentsatzen bandera gurea zela». Onartu du bigarren eta azkeneko luzean hegan joan zirela Aquarium paretik barrura: «Gozamen hutsa izan zen helmugara arteko tarte hori». Gozatu arren, ordea, ezin sinetsi irabazi egin zutela, eta denbora luzez egon zen horrela: «Oriora heldutakoan hasi nintzen sinesten irabazi genuela».

Bestelako estropada bat bizitzea tokatu zitzaion Marizkurrenari, estuagoa: «Kanporako bidea agonia hutsa izan zen guretzat, eman eta eman, jo eta jo. Orio lau segundo aurretik ere jarri zitzaigun, niri iruditu arren ez zela hainbesteko aldea; uste nuen pare bat segundo zirela aurretik». Ziabogara buruan heltzeari eman dio aparteko garrantzia: «Baliza baino lehen, olatu bat hartu, eta ziabogara lehendabizi heltzea lortu genuen. Hortik aurrerakoa, bigarren luzea osoa, mantentzea izan zen, baina eman eta eman». Uhartea pasatakoan hasi zen jabetzen banderak ez ziela ihes egingo: «Itsasoa lasai antzean zegoen badia barruan, eta bandera ia gurea zela pentsatu nuen, irabazteko aukera handiak genituela». Bigarren igandean ere irabaziz lortu zuen garaipen preziatua Hondarribiak, baina lana beltz eta asko eginda: «Estropada osoa izan zen sufrikarioa, etenik gabeko lan gogor eta mardula».

Handia zara

Gakoak ]]>
<![CDATA[Udako garai gozoenean]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1994/020/001/2019-09-07/udako_garai_gozoenean.htm Sat, 07 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1994/020/001/2019-09-07/udako_garai_gozoenean.htm Batelerak trainerua. Guruzne Azpirozen agindupean, egitasmo berria abian jartzea eta taldeari indarra ematea zen asmoa. Hutsetik hasi beharra zegoen berriz.

Iritsi zen uda, eta taldea emaitza apalak ateratzen hasi zen ETE ligan. Baina horrek ez zuen inor harritu, egitasmo berria hasierako abiapuntuan dagoela ikusita. Harrigarria izan da azkenaldiko emaitza bolada ona. Behetik oso gora egin du taldeak, eta ETE ligako azken-aurreko estropadan, Bilbon, bandera ere irabazi zuen San Juanek. Gainera, Kontxako Banderarako sailkatu zen handik lau egunera. Hori gutxi ez, eta lehen igandean laugarren denbora egin zuen, eta ohorezko txandan ariko da bihar.

Taldearen inguruan dabil orain Juan Mari Etxabe. Denboraldiari gizonezkoen taldearekin ekin, baina uda erdian Jose Luis Kortari lekua utzi behar izan zion. «Guruznek berak eskatu zidan pixka bat laguntzeko, eta horretan ari naiz azkenaldian. Ez dut ezer berezirik egin; nire esperientzia gehitu taldeari». Ondo etorri zaie arraunlariei Etxaberen jakinduria, oso talde gaztea delako. Adinari begiratuta, Etxabek garbi dauka Kontxako Banderan egiten ari direna «erabateko arrakasta» dela.

Ez dira, ordea, igandean lorturiko laugarren lekuarekin ase, eta gehiago nahi dute:«Lotsagabeak izateko eskatu diegu biharko, eta ateratzeko handiren bat egitera. Gero kolpe latza har dezaketela? Agian bai, inork ez daki. Baina jarrerak ausarta izan behar du». Hiru segundo eskasera dute pasaitarrek Hibaika, hirugarren sailkatua, eta Etxabek garbi dauka aurrekoa gainditzera atera behar dutela: «Hirugarren egitea sekulakoa litzateke, baita laugarren lekuari eustea ere».

Gehiago hobetzeko aukera

Hobekuntza azkar horretan, beste pauso bat ematekotan dira San Juango arraunlariak, ikusten dutelako tartea dutela pauso hori emateko. Etxabe ere uste berekoa da: «Asko hobetu dute, baina oraindik sekulako aukera daukate hobekuntza gehiago luzatzeko». Taldeak arlo guztietan hobera egin badu ere, entrenatzaile beteranoak buruko lanari eman dio aparteko garrantzia: «Lehengo aldean konfiantza eta autoestimua handiagoa daukate orain, ikusi dutelako gai direla emaitza onak lortzeko».

Jarrera baikor hori eguneroko entrenamenduetan ari dira ateratzen, eta herenegungo adibidea jarri du oiartzuarrak: «Egundoko entrenamendua egin zuten, eta ikusi dute ematen badute emaitza etorri egiten dela». Taldearen jarrera ere nabarmendu du:«Eskatutako guztia ematen ari dira, eta hori da bidea». Zer den talde batek burua indartsu izatea:«Aurreko igandean, beroketa egiten ari zirela, esan genien sekulako estropada egingo zutela; sinesteko, beroketa bikaina egin zutela eta. Baita egin ere. Zorte pixka bat gehiago izan bagenu, segundoren bat edo beste bizkorrago ibiliko ginen». Gozo helduko da bihar ere San Juan Donostiara, beste pauso bat emateko ziurtasunarekin.]]>
<![CDATA[«Oriok irabaztea ez litzateke ezustea»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1961/023/001/2019-09-06/oriok_irabaztea_ez_litzateke_ezustea.htm Fri, 06 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1961/023/001/2019-09-06/oriok_irabaztea_ez_litzateke_ezustea.htm
Lehen igandekoaz zer hitz egin ote zuen orain bigarren sailkatua denak? «Santurtzirekin gehiegi itsutu ez ote ginen», onartu du San Nikolas traineruan ababor aldeko hankan joan ohi den arraunlariak. Kontua da hori joan zela, eta oriotarrek Hondarribia eta 5,54 segundoko atzerapena baino ez dute buruan, nola eman buelta horri. Lehenik eta behin, sinetsi egin behar dute ahal dutela, eta, alde horretatik, batere aitzakiarik ez dute Orioko arraunlariek: «Sekulako konfiantza izan dugu uda osoan. Liga ia irabazita daukagu, banderak geureganatu ditugu, eta edozein egoerari aurre egiteko gai sentitzen gara». Oriotarrek sentitzen dutena sentitzea gauza handienetako bat da kirolari baten kasuan: «Uretara atera, eta lehian geure onena emango dugun ziurtasuna daukagu, eta sekulakoa da hori».

Bakoitzak bere barrura begiratuta ateratzen duen horretaz gain, kanpoko eragileek ere piz dezakete lehiarako grina, eta horretatik ere bada Orio aldean etziko estropada erabakigarrirako: «Badakigu Hondarribiak osatu duen hamalauko handi hori egundoko taldea dela, eta udan elkarrekin aritu izan diren txanda guztiak irabazi dituztela, baina, hain justu, horrek ere aparteko motibazioa pizten digu, halako kuadrilla on bati irabazteko gai izateko aukera edukitzeak».

Talde onarena aipatuta eta aurkari zuzenari loreak bota ondoren, Etxeberriak ondorengo baieztapen indartsu hau egin du: «Haiek oso onak dira, hamalauko horretaz ari naiz, baina, talde osoa hartuta, ez dut dudarik Orio ari dela erakusten uda honetan hobea dela. Hor daude datuak eta garaipenak, eta, gure taldean aldaketak egin izan direnean ere, irabazteko gai izan gara behin baino gehiagotan». Horra beste osagai bat oriotarren konfiantzaren lapikora botatzeko.

Burua igandean dutela, ezinbestean ari zaizkio Etxeberriari jokatu gabe dagoen estropada horretako egoerak burura etortzen, eta, halakoetan askotan gertatzen den bezala, kale zozketa eta horrelakoak ekarri ditu buruko pentsamenduetatik ahora: «Eskatzen hasita, eta normala den bezala, guretzat kale onena eskatuko nuke, eta Hondarribiarentzat, txarrena. Alboan edukitzea eskatzea ohikoa izaten da, baina aukeran nahiago gu punta batean kale onetik, eta haiek beste muturrean, kale txarrenetik. Hori dena lehiaren ikuspegitik esaten ari naiz, ez daitezela haserretu Hondarribian». Uste du kale zozketak eragina izango duela igandeko emaitzan: «Berdintasun handia dago, eta, denok geure onena ematen badugu, edozein huskeria izango da erabakigarria».

Kontu txikiez ari dela, Hondarribiak aurreko igandean erakutsi omen zuen ahuleziaren bat: «Kanpora ez zen gai izan Zierbena eta Donostiarra atzean uzteko, eta, agian, kanporako lana ez zuten bueltakoa bezain biribila egin», azaldu du Etxeberriak.

Eta Santurtzi? Hirugarrena da sailkapenean, eta 9,12 segundoko atzerapena du Hondarribiarekiko. Orioko arraunlariak azaldu duenez, «hautagai izaten segitzen du bandera irabazteko, eta gehiago esango nuke: gerta daiteke Hondarribia eta gure arteko epaile izatea, aurreko igandean santurtziarren eta gure artean gertatu zen antzeko egoera bat gertatzen bada. Sar dezake Hondarribia beste lehia batean, eta gu horretaz baliatu».

«Ez da 2017ko egoera bera»

Etxeberria bizitzen ari den astea ez zaio arrotza egiten, duela bi urte ere antzera baitzegoen: «Hirugarren ginen orduan, Hondarribiak bost segundo atera zizkigulako lehen igandean, eta Urdaibaik bederatzi. Emaitza horri buelta ematea pentsatzen pasa genuen astea, eta lortuko genuela sinetsita atera ginen uretara». Baita lortu ere. Alde horretatik bada antzekoa aurtengo astea oriotarrentzat, baina ezberdina ere bai, Etxeberriaren iritzirako: «Duela bi urte, ezustetzat hartu zen guk bandera irabaztea. Baginen hautagaiak, baina ez faboritoak, eta irabazteko moduak ere eman zion epika ukitua garaipenari». Aurten Oriok irabaziko balu, «ez litzateke ezustea izango», azaldu du, «udako emaitzak ikusita, faboritoen artean segitzen dugulako, nahiz eta bost segundoko atzerapenarekin bigarren egon».

Duela bi urtekoa gogora ekartzeko beste bide bat ere irekiko zaie gaur Orioko arraunlariei. Izan ere, orduan bezala, klubak deialdia egin die herritarrei gaur moilara azaltzeko, 19:00etan, arraunlariak animatzera, Denok bat eginda lortuko dugu! Ba al gea? Aupa Orio! lelopean.]]>
<![CDATA[Eguzkia ezkutatu baino lehen]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1872/019/001/2019-09-04/eguzkia_ezkutatu_baino_lehen.htm Wed, 04 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1872/019/001/2019-09-04/eguzkia_ezkutatu_baino_lehen.htm
Arraun Lagunak izena estropadetako arropetan dotore jarrita dutela azaldu dira kaiko gainaldean talde horretako arraunlariak. 18:30ak jo berriak dira, eta asteko lehen entrenamendua egiteko zain daude. Ez da edozein astelehen, denak antzekoak badira ere. Bezperan, arraunlari horiek bigarren egin zuten Kontxako Banderaren lehen jardunaldian, eta Orio sei segundora baino ez daukate. Hala ere, hiriko eta arraun munduko estropadarik preziatuena irabazteko aukerak dituzten arren, aurpegietan ez zaie antzematen gertu ikusten dutenik datorren igandea. Bezperako neke, tentsio eta urduritasunen zama handia da oraindik, eta arraunlariek badakite astelehenarekin osatuko dutela astea: errekuperazio lana daukate zain.

Lugañene trainerua bizkarrean hartu eta arrapala ezagunerainoko tartean dauden metroak egin aurretik, egoitza txikiaren goialdera igo dira arraunlariak. «Igandeko sei segundoko aldeari segundo bat kentzen gaurtik hasi behar dugu», esan du Imanol Garcia prestatzaile fisikoak. Solasaldi psikologikoak luze samar jo du, eta halako batean jaitsi dira arraunlariak. Trainerua bizkarrean hartu, eta badoaz arrapalara.

Bitartean, Ekain Iriarte entrenatzaileetako bat motordun ontziarekin azaldu da egoitzaren azpira, Itziar Eguren presidentea eta Luis Fernandez klubeko laguntzaile fina ontzikide dituela. BERRIAri lekua egin, eta itsasoratzear gaudela, albiste iluna arrapalatik: trainerua sorbalda gainera erori eta min hartu du Aida Carro arraunlari galiziarrak. «Begiratu zer duen, eta osatu trainerua. Bagoaz», agindu du Iriartek. Bagoaz trainerua eta motordun ontzia hantxe bertan dagoen itsasorantz: «Zakarra eta zikina dago gaur». Ados dira denak. Iriartek arraunlariek zer lan egin behar duten azaldu du: «Errekuperazio lana izango da, lan teknikoa, fisikoa baino gehiago. Azken batean, arlo horretako lan guztiak aspaldi daude eginak, eta orain helburua da txisparekin iristea igandera».

Iriarteren nahia ere bada «bizkarreko eta gerrietako minetatik daudenei atseden ematea». Hala egiten ari dira, baina Lugañene-ko arraunlariek arrisku handia dute minberatuta bukatzeko. «Nazkagarri dago itsasoa», esan du entrenatzaileak. Hala ere, lana osatu behar dute, eta badoa trainerua olatuen kontra, brankaz, hasi bai baina azkarregi amaitzen diren olatu petralekin talka eginez. «Andrea! [Astudillo, patroia], eraman trainerua hirugarren kalera», agindu dio Iriartek.

Kolpea kolpeari lotuz, traineruaren azpialdea handiak hartzen ari da itsaso haserretuaren aurka, eta jakina, baita arraunlarien gerriak eta bizkarrak ere. «Ez da oso atsegina izan gaurkoa», onartuko du lanak amaitu ondoren, lehorrean, Amaia Sexmilo arraunlariak. 22 pala kolpera doaz, gutxi minutu batean joak izateko, baina ez da egunik egokiena bizi joateko. «Orekatu trainerua, kalka istriborrekoek», ari da oihukatzen Iriarte, itsasoak ontzia balantza betean jartzen baitu. Iritsi dira nesken estropadako ziabogetara, han baitaude oraindik, banderarik gabe, baina hantxe. Atzera begiratu eta oso urruti ikusten da Kontxako hondartza. Ziabogan ontzia biratu, eta popareko lanari ekin diote patroiak eta arraunlariek. Gustagarriago behar du izan, baina narrasa dago itsasoa, baliatu ezin diren olatu aldrebesekin.

«Iganderako ilusioarekin»

Lan saioak jarraitu egin du, eta tartean motordun ontzia kai barrura ere sartu da. Iriarteren lekua Patxi Olabek bete du, beste entrenatzaileak. Ontziaren albora gerturatu, eta agindua eman dio Astudillori, ez irteteko asko kanpora. Badia barruan bukatu dute saioa, «iganderako ilusioarekin, sustoa emateko prest Oriori», Sexmilok dioenez.

Eguzkia ia erabat ezkutatu da Ondarretako etxeen atzean, baina bizirik duen zatitxoak badu indarrik oraindik. Arraun Lagunak-ekoek ere badute indarrik Orio gainditzeko eta haien hirian aurrenak izateko, eguzkia ezkutatu baino lehen.]]>
<![CDATA[Konfiantzaren olatuan]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2243/016/002/2019-09-03/konfiantzaren_olatuan.htm Tue, 03 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/2243/016/002/2019-09-03/konfiantzaren_olatuan.htm
«Burua hotz eduki genuen herenegun», esan dio Orbañanosek BERRIAri: «Ikusi genuen zein estropada handia egin zuten lehen txandan Oriok eta Santurtzik, baina horrek ez gintuen urduri jarri». Bazekien eta arraunlariek bazekiten lehen txandako emaitzak ez ziela eragin behar haien geroko hogei minutuko jardunean: «Gu gurea egitera atera ginen, itxitura batean sartuta bezala, eta horixe egin genuen», gehitu du entrenatzaileak.

Egin du antzekotasunik Zarauzko garaipenarekin Orbañanosek. Duela bi asteko bi estropada haietan ere «burua hotz» izan zutela dio, herenegun bezala: «Zierbena bizi atera zen Zarautzen ere, eta gauza bera egin zuen herenegun ere, gure aurretik jarriz. Baina guk geurean segitu genuen, arraunkerari ondo helduz, eta berdin segitu genuen estropada osoan, baita aurretik jarri ginenean ere».

Erlojuaren aurka lana egin zuen Hondarribiak behin muturra hartuta, eta zehaztu egin nahi izan du entrenatzaileak hori: «Esaten dugunean erlojuaren aurka aritu ginela ez dugu esaten gainerako aurkari guztiak gutxiesteko. Esan nahi duguna da gu gurea egitera atera ginela, geure baitan sartuta, bakarrik bageunde bezala».

Zalantza zegoen igandean txanden arteko aldea izango ote zen edo ez, marea aldaketa bigarren txandaren hasieran izango baitzen, besteak beste. Orbañanosek azaldu du ez zitzaiola iruditu aldaketa handirik egon zenik, ez behintzat haizearen indarrean: «Ez zuen gora egin txanda batetik bestera». Normalean ez da hala izaten, baina horrela gertatu zen herenegun, eta, alde horretatik, Hondarribiak ez zuen eguraldiaren eta naturaren kontrako baldintzarik izan haren lana egiteko.

Datorren igandean, baldintza beretan joango dira Orio eta Santurtzi ere, txanda berean, irabazlearekin, Zierbena ere han dela, eta Orbañanosek konfiantza azaldu du: «Gure arraunkerari heltzen badiogu, oso zaila da guri irabaztea».

Badaki, aldi berean, herenegun atera zuen hamalaukoa sendo ari dela: «Sailkatze estropada izan da aurten irabazi ez dugun bakarra talde horrekin. Konfiantza dute elkarrengan, eta asko balio du. Iaz ere antzekoa egin genuen, eta hamalauko hark jokatutako txanda guztiak irabazi zituen».]]>
<![CDATA[Xanti Zabaleta: «Zerotik hasi behar dugu datorren igandean ere»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2307/017/002/2019-09-03/xanti_zabaleta_zerotik_hasi_behar_dugu_datorren_igandean_ere.htm Tue, 03 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/2307/017/002/2019-09-03/xanti_zabaleta_zerotik_hasi_behar_dugu_datorren_igandean_ere.htm
Onartu du, hala ere, barrura hobeto etorri zela trainerua kanpora joaterakoan baino: «Beste zerbait erakutsi genuen bigarren luzean, hori hala da, baina horrek ez du esan nahi aurreneko luzea txarra izan zenik». Aldeen zenbatekoaren inguruan, beste hau ere gehitu du: «Kontuan izan behar da Kontxakoa urteko estropada dela, eta talde guztiek ohi baino motibazioa bereziagoa izaten dutela».

Aurkari zuzena edo, behintzat, gertuen duena Arraun Lagunak da, udan osoan bezala. Lehenik eta behin, txalotu egin du Zabaletak donostiarrek igandean egindako estropada: «Urteko lanik onena egin zutela uste dut». Bigarren igandean, alboan izango dituzte, herenegun ez bezala, eta horrek lasaitu egiten du Zabaleta: «Txanda ezberdinetan joateak kezka eragin zidan, aukeran nahiago izaten dudalako aurkari zuzena alboan eduki».

Inork ez daki zer gertatuko den aste honen azken egunean; bandera preziatua nork eramango duen ezin da jakin orain, baina Zabaletak onartu du aukera gehien Oriok dituela: «Sei segundoren aldea dugu, eta hori ondo kudeatzeko aukera guk daukagu». Badaki, dena dela, ezin dutela lo hartu: «Herenegungoa jokatu ez balitz bezala atera behar dugu, estropada zerotik hasita. Ezin dugu pentsatu beste ezertan. Denok parean bageunde bezala irten behar dugu, kontrolatzen ditugun baldintza eta eragile guztiak ondo menderatuz».

Bi talderen lehia izango dela esaten aritzea ez da Hibaika edo San Juan gutxiestea, baina kontua da Orio eta Arraun liga bat gorago dabiltzala, beste biak bat beherago, eta horrek aldea egin beharko lukeela, baina Zabaletak ez du inor baztertu banderaren lehiarako: «Aurkaria ez da Arraun bakarrik. Beste guztiak ere hor daude». Gero, kiroletik kanpo egon daitezkeen eta tarteka gertatzen diren gertakariak aipatu ditu: «Edozein matxura gerta liteke. Begira zer gertatu zitzaigun etxeko estropadan. Ziabogan toleta hautsi, eta arraunlari bat gutxiagorekin egin genuen arraun bigarren luzean. Halakoetan, hamarretik bederatzi alditan ez duzu irabazten, baina guk lortu genuen arazoa kudeatzea. Horrelako matxurak edo arraunlari baten ondoezak emaitza baldintza dezake, eta hemen alferrik da luzera begira pentsatzea; egunetik egunera joan behar da».]]>
<![CDATA[Oinarri sendoa dauka]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1960/021/001/2019-09-01/oinarri_sendoa_dauka.htm Sun, 01 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1960/021/001/2019-09-01/oinarri_sendoa_dauka.htm
Alaves. Sivera; Martin, Laguardia, Ely, Duarte, Marin (Luis Rioja, 68. min.); Pina, Wakaso, Manu Garcia (Tachi, 87. min.), Aleix Vidal (Lucas Perez, 77. min.); eta Joselu.

Golak. 1-0. Jorge Molinak (24. min.); 1-1. Joseluk 31. min.).

Epailea. Melero Lopez. Txartel horiak: Getafeko Jorge Molina, Aranbarri eta Markeli; eta Alaveseko Wakasori.

Bestelakoak. 10.806 ikusle Alfonso Perez koliseoan. Alaveseko zale asko joan ziren, taldea animatzera.

Alavesek galdu gabe segitzen du ligan hiru partida jokatu eta gero, eta sasoiko bigarren berdinketa eskuratu zuen atzo Getaferen zelaian. Etxekoak ez dabiltza aurreko denboraldian bezain fin, atzokoa bigarren puntua baitute, baina beti izaten da zaila haren etxean jokatzea. Are zailagoa normalean aurkariak deseroso jardunarazten dituen aurkaria katea motzean lotzea, eta horren jabe egin zen Asier Garitanoren taldea; batez ere, bigarren zatian.

Agerian geratu zen Alaves ondo ari dela Bergarako entrenatzailearekin lanean. Hari gustatzen zaion bezala, taldea atzetik aurrera eraikitzen ari dela oso garbi dago, eta sendo ikusi zen atzo taldea baloirik gabeko lanean. Ondo lehiatu ziren jokalariak, Getafekoen pare jarrita alor horretan, eta hori izaten da oinarrizkoa zelai horretan fundamentuzko zerbait egin ahal izateko.

Erdiko hiru atzelari atera zituen Garitanok, hegaleko bi jokalarirekin, eta zelai erdian lau kokatu zituen, Manu Garciari askatasuna emanez Joselu aurrelariaren inguruetara azaltzeko; gehienbat, baloi luzeetan atzelariak ezustean hartuz. Pachecok ezin izan zuen jokatu, min hartu zuelako beroketan, baina Siverak ondo bete zuen titularraren lekua atzo. Getaferi baloia emanez hasi zen Alaves, ez baitu hori indargunea etxeko taldeak. Ondo zihoan plana, baina 21. minutuan okertu egin zen, Wakasok zelai erdian inozo galdutako baloi bat baliatu baitzuen Jorge Molinak gola sartzeko. Aldeko emaitzarekin ibiltzen da erosoen Getafe, baina azkar berdindu zuen Joseluk, jokaldi nahasi batean, 31. minutuan.

Bigarren zatian, jokoa menderatzeko gai izan zen Garitanoren taldea defentsako lanetik abiatuta, eta puntu onari, emandako itxura ona gehitu zion atzoko partidan. ]]>
<![CDATA[Beraiengatik eta beste askorengatik, arraun]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2195/022/001/2019-09-01/beraiengatik_eta_beste_askorengatik_arraun.htm Sun, 01 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/2195/022/001/2019-09-01/beraiengatik_eta_beste_askorengatik_arraun.htm
Kirol aldrebesa da arrauna: bakarra edo bakarretakoa prestakuntzaren garaia lehiakoa baino luzeagoa duena. Betiere, lehiarena traineru denboraldira bideratzen bada, tartean bai baitira ontzi txikien eta aulki mugikorreko estropadak ere. Tokitan dago gaur aurreko urteko azaro hasiera: aurreneko entrenamenduak hasi dira, gorputzari pisua eta ajeak kentzea ez da batere samurra, baina udan pentsatzeak ematen dio indarra arraunlariari. Traineruan arraun egiteko desira, lehiatzeko gogoa, taldekide eta zenbait kasutan lagun dituen horiekin bandera bat edo bi edo hiru irabazteko nahia... eta gehiago edo gutxiago, Kontxako Banderan arraun egiteko irrika.

Ezin konta ahala ordu, ezin kontatu diren izerdi tantak, neurtzen ezinezkoak diren hutsuneak gehien maite dituztenekiko, arraunlariaren beraren eta etxekoen sakrifizioa ere kontagaitz... Heldu da eguna, baina. Halako batean, nahi baino beranduago ziurrenik, baina hemen da Kontxako Banderaren lehen igandea. Badian norberarengatik egin behar da arraun lehendabizi, eta, ahal den neurrian, gozatu, hogei minutuko etenik gabeko joa sufrikariotik gertuago egon arren gozamenetik baino. Sufrituz gozatu.

Beraiengatik egingo duten hori besteengatik ere egina izango da: etxekoak, jakina; entrenatzaileak taldearentzat onena den ustean gaur trainerutik kanpo utzi dituen taldekide arraunlariak; urte osoan klubetan isil-isilik laguntzen ari diren langile nekaezinak; eta, nola ez, animoak ematen dituzten zale zintzoak. Denak joango dira gaur traineru barruan, ikusi hamahiru eta patroia bakarrik ikusiko badira ere. Arraun egingo dute beraiengatik eta beste askorengatik.

Egingo du arraun arraunlariak, eta hustuko ditu barrenak gaur ere, ametsa gauzatu nahiaren atzetik. Ameslari asko izan, ordea, inoiz baino gehiago agian. Sei faborito: Orio, Hondarribia, Santurtzi, Zierbena, Donostiarra eta Urdaibai. Eta denak naturari begira. Itsaso nahasia egongo ote den, 12:30ean dela marea aldaketa, ur biziak direla, haizea aldatuko duela horrek, noren mesederako... Horixe da Kontxa.]]>
<![CDATA[Gaur goizean hasiko dira argitzen hainbat zalantza]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2274/023/001/2019-09-01/gaur_goizean_hasiko_dira_argitzen_hainbat_zalantza.htm Sun, 01 Sep 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/2274/023/001/2019-09-01/gaur_goizean_hasiko_dira_argitzen_hainbat_zalantza.htm
Aurreneko zalantza horren erantzuna ez da jakingo gaur zortzi arte, baina aukera handiak ditu Oriok lehen aldiz irabazteko bandera preziatua. Faboritoa da, Euskotren ligan estropada bat ez beste guztiak irabazi dituelako, eta Gipuzkoako eta Euskadiko txapelketetan ere garaile izan zelako. Duela hamar urte sortu zuten taldea oriotarrek, eta urteetako lanak aurten eman duen fruitu oparoa erabat gozatzeko aukera handia dauka bi igande hauetan.

Arraun Lagunak du gertuen, edo hala behar luke, behintzat. Ligan atzetik izan du estropada guztietan, eta aurrea ere hartu zion behin, uztail hasiera hura urrun badago ere. Ikusi egin beharko da ea orain arteko maila onena emateko gai den Donostiako taldea, eta horrek balioko liokeen Orio estutzeko. Uda honetan, behin bakarrik ez da joan Oriorekin txanda berean, eta Euskadiko Txapelketan izan zen. Erraz menderatu zuen txanda Arraunek, eta gutxi behar izan zuen Orio menderatzeko. Gaur ere ez dira txanda berean joango: oriotarrak aurrenekoan, eta Arraun bigarrengoan, txapelketan ez bezala, orduan Arraun izan baitzen lehiatzen lehenengoa.

Bi talde horiek ageri dira beste seiak baino koska bat gorago, eta bi horien artean ere bada tarterik. Gainontzekoek zer emango duten asmatzen ez dago erraza. Galiziako ordezkari bakarra Riveira izango da. Iaz banderaren lehiara etorri zen, baina aurten ez du ematen hala izango denik, atzo Natalia Tubio patroiak esan zuenez goizeko entrenamenduaren ondoren: «Sailkatze estropadan ez genuen onena erakutsi, baina horrek ez du esan nahi Orioren parean gabiltzanik».

Besteak, berdinduta

Datorren igandeko ohorezko txandan sartzeko egongo da lehia bizia, eta zail dago asmatzen zein bi talde ariko diren Orio eta Arraunekin batera, horiek berea eginez gero txanda nagusian behar lukete eta. Hibaika, Zumaia, Hondarribia, San Juan, Riveira... Nerea Perez Hondarribia taldeko patroiak argi esan zuen: «Lan ona egiteko itxaropenez eta gogoz gaude. Ea itsasoa gaizto jartzen den: guretzat, hobe».

Gaur, txanda batetik bestera ez da eguraldi aldaketarik espero, eta horrek ere berdindu egingo du borroka hori.]]>
<![CDATA[Berriz etorri zara, Ondarroa]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1877/016/001/2019-08-30/berriz_etorri_zara_ondarroa.htm Fri, 30 Aug 2019 00:00:00 +0200 Aitor Manterola https://www.berria.eus/paperekoa/1877/016/001/2019-08-30/berriz_etorri_zara_ondarroa.htm Antiguako Ama traineruaren muturra azaldu berria zen itsasotik kaiko zaleen begietara, eta urteetan pilatutako emozioek gainezka egin zuten. 23 urte baitira Ondarroa ez zela sailkatzen Kontxako Banderarako, eta, haren historian aurrenekoz, sailkatze estropada irabazita, gainera.

«Asko egin beharko du arraunean Ondarroari irabazi nahi dionak», esan zuen herenegun BERRIAn Iñaki Errasti entrenatzaileak. Arraun askok egin zuten, eta ondo ere bai, baina atzo ondoen Errastiren kuadrilla moldatu zen haizeak uste baino gehiago narrastu zuen eremu historikoan.

Negarrez gozo egin zuen entrenatzaileak trainerua arrapala parean trabestu eta lehorrera salto egin baino lehen. Urtea osoan pilatutako tentsioak, egindako sakrifizioak, atzo kanpoan utzi behar izan zituen arraunlariekiko enpatia eta maitasuna, iazko arantza astuna, 2,66 segundogatik sailkatu ez izana... Pozaren negar malko zintzoak joan zitzaizkion begietatik behera Errastiri.

Tostalagun izan zuen Jon Iriondo ere pozez zoratzen zegoen. Nola ez, bada, pozik egon, 1996ko hartan bera traineruan baitzen: «Arraunean hasi nintzen urtean, zer eta Kontxarako sailkatu. Bi igandetan jokatu nuen gero», zioen atzo, ordukoa gogoratuz. «Oraindik hemen segitzea arraunean eta berriz Kontxarako sailkatzea ametsa baino gehiago da».

Iñigo Larrinaga ezagun egin da Ondarroako patroi gisa azken urteetan, baina ez zuen arrauna jarraitzen 1996an. Ezta egiten ere: «Futbolean eta karatean ibiltzen nintzen, eta futbolean, aulkian gehiago zelaian baino». Urtebete geroago hasi zen arraunean, «ikastolara arraunlari bila etorri zirelako arraun elkartekoak. Lagun batzuk hasi ginen batera».

Taldeko arraunlari bakoitzak du bere historia, baina ia denenak bat egiten du honetan: urteak eta urteak arraunaren loria ezagutu gabe, garaipen txiki-handiak batzuk bai batzuek, igoerak eta abar, banderaren batzuk ere bai, Ondarroan bertan edo beste talde batzuetan. Errastirena eta Iriondorena izan ezik, halakoa da besteen arraun ibilbidea.

Arraunlari bakoitza baita ibilbide bat. Izen eta abizenak, eta, horren barruan, sentimenduak. Ondarroa behe-behetik dator, eta atzo ia talde guztiei gertatu zitzaiena askotan bizi izan du: ez sailkatzea Kontxarako. Orain, sailkatuek eramango dute loria guztia, besteak egongo ez balira bezala. Baina egongo ez direnek ere handi egiten dute arrauna, eta zer esanik ez Kontxa. Ondarroaren atzoko balentriak horiek guztiak zipriztintzen ditu, azaro hasieran, lehen entrenamendutik, ikuskizunaren fokuak itzaliak direla, klubean sartu eta lanean serio-demonio hasten direnak. Argoitia anai-arrebek abesten zuten bezala, «amets egin, itsasgizona, zain daukazu...» buruan dutela, amesten duten hori edozer izanda ere.

Zierbena, estu eta larri

Azaroko iluntze ilun horietako batean, Zierbenako arraunlariak baliteke Kontxa irabazteko ametsarekin hastea entrenatzen. Sailkatzea ziurtzat joko zuten entrenatzen hasi zirenean, baina atzo zazpigarren egin zuen, larri. Hamar segundoko koska izan zuen Ares zortzigarrenarekiko. Sailkatu ziren beste faboritoak Orio, Santurtzi, Hondarribia eta Urdaibai izan ziren. Bermeotarren aurretik Kaikuk egin zuten —eguneko ezuste txikia hori—, eta Eneko Zabala arraunlariak bete egin zuen ametsetako bat: «Sailkatze estropadan arraun egin eta sailkatu naizen lehen aldia dut».]]>