<![CDATA[Amaia Garcia | Berria.eus]]> https://www.berria.eus Bere azken artikuluak eu Fri, 03 Feb 2023 07:13:09 +0100 hourly 1 <![CDATA[Amaia Garcia | Berria.eus]]> https://www.berria.eus/irudiak/berriaB.png https://www.berria.eus <![CDATA[Ikertzaileak]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1886/028/002/2023-02-02/ikertzaileak.htm Thu, 02 Feb 2023 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1886/028/002/2023-02-02/ikertzaileak.htm Rapa (Movistar +) eta La novia gitana (Atresplayer). Bi telesailetan ikertzaile lanak poliziak egin ditu, baina Rapa-n lan ezinbestekoa egiten du Tomasek, herriko irakasle batek. La novia gitana alde batera utzi dut, topikoz betea zegoelako, baina Rapa-n gertatzen dena oso interesgarria iruditu zait.

Rapa telesailean ikusleok hasieratik dakigu nor den hiltzailea; aldiz, ikertzaileek ez. Joko hori asko gustatzen zait, nahiz eta misterioaren zati bat kentzen duen. Ikusleok informazio hori dugunetik aurrera, botere puntu bat dugu, protagonistek baino gehiago dakigulako. Ikertzaileek guk dakiguna nola lortuko duten ikustea gustatzen zait, eta telesail honetan modu patxadatsu batean egiten da. Bitartean, hiltzaileak zortea izango duela pentsatu du, eta beste krimen bat egiteko denbora izan du.

Berriro datorkit Sherlock Holmesen irudia. Haren ikerketak hiri batean izaten ziren batez ere; kasu honetan, ordea, herri txiki batean gertatzen da dena. Rapa-ren ekoizleak Hierro telesailaren berberak dira; Kanaria uharteetatik Galiziara eraman gaituzte. Azken boladan herrietan gertatzen diren fikzioak indar handia hartzen ari dira. Telesailez gain, zineman arrakasta lortu duten Suro, As bestas eta Alcarras pelikulak landa eremuan gertatzen dira. Sherlock Holmesen Londres bezalako hiriak alde batera utzi dituzte sortzaile askok, eta landa eremuan gerta daitezken istorioak sortzen ari dira.

Rapa-n naturaren babesa eta ustelkeria politikoa nahastu egiten dira heriotzaren misterioarekin. Ez dut uste telesaila Galizian gertatzea kasualitatea denik, bertan egon den ustelkeria kontuan izanik. Telesailak osagai oso onak ditu: landa eremua, ikertzaileekin dagoen jokoa eta ustelkeria politikoa. Horri Monica Lopez eta Javier Camara aktoreen lana bizigarri bezala gehitzen badugu, plater perfektua dugu pantailaren aurrean. Ez dakit Sherlock Holmes nirekin ados egongo den, baina ikerketen istorioak, jada, hiltzailea nor den jakitea baino zerbait gehiago behar du.]]>
<![CDATA[Lagundu]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1878/028/002/2023-01-31/lagundu.htm Tue, 31 Jan 2023 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1878/028/002/2023-01-31/lagundu.htm New Amsterdam telesailaren lehen kapitulua. Laguntza eskaintzeko modu asko daude: lagunei, familiari edo lankideei egunero eskaintzen diegu laguntza. Eskaintzeaz gain, eskatu ere egiten dugu. Zutabearen bitartez, pantailan zer ikusi erabakitzen ari garen une horretarako laguntza eskaini dut askotan. Plataformetan telesail bat aukeratzeko zailtasunak izaten dira batzuetan, eta arazo horrekin laguntzen saiatu naiz.

Telesail berriak ikusten ditudan bitartean, aspalditik nirekin dauden telesail batzuei agur esaten ari naiz azken boladan. 2023. urtea The Good Fight telesailaren amaiera ikusten hasi nuen. Aspalditik bazterrean utzia nuen Brooklyn Nine-Nine telesailaren azken denboraldia ikusi dut duela gutxi, eta aipatu dudan New Amsterdam telesailaren azken kapitulua aurreko astean ikusi nuen. Hiru telesail horiek hutsune handia utziko didate pantaila txikiaren aurrean, baina, hiru telesailen azken kapituluak ikustean, galdera berbera etorri zait burura: «Nola erabakitzen dute gidoigileek telesail baten amaiera?». Aipatu ditudan hiru telesailek amaiera bikainak izan dituzte, baina niretzat onena New Amsterdam telesailarena izan da. Amaiera borobila izan du eta telesailaren hasierarekin lotura handia du. Hasieraren elementu ia guztiak ditu amaierak, baina urte asko pasatu dira hasieratik amaierara, eta amaieraren protagonista ezusteko aparta da.

Telesail luze bati amaiera on bat emateko ideia asko bururatzen zaizkit, baina argi dut telesailaren jarraitzaileen gustukoa izateko ezaugarri oinarrizkoak behar direla: telesailaren protagonisten istorioak ondo itxi behar dira, eta ahal bada, telesailean agertu diren protagonista ia gehienek agertu behar dute. Azken hori Brooklyn Nine-Nine telesailean aurkitzen dugu. Protagonisten artean erronka bat dute urtero, eta, azken denboraldia ixteko, azken erronka antolatzen dute, guztien gozamenerako. Bertan, telesailean aspaldi agertzen ez diren pertsonaiak ere agertu dira.

Amaiera bikain horien ostean geratu zaidan sentsazioa arraroa da, eta gauza berriak aukeratzeko laguntza behar dut. Plataformen bilatzailean galduta egon beharrean, nahiago nuke norbaitek «nola lagundu dezaket?» galdera niri egitea.]]>
<![CDATA[Etorkizuna]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1881/028/003/2023-01-26/etorkizuna.htm Thu, 26 Jan 2023 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1881/028/003/2023-01-26/etorkizuna.htm
Horren aurrean, hedabide tradizionalak estrategiak aldatzen ari dira eta formatu berriak probatzeko aukerak aurkeztu dituzte. Hedabide batzuek Twitchen ireki dute kontua, telebistako eduki asko Youtuben ikusgai daude, eta saio askorentzat ezinbestekoa da Instagram edo Twitter kontu bat izatea. Hori nahikoa al da?

EITBk apustu berri bat eskainiko digu gaur Youtuben. Review: Aita Mari-ren bidez, Asier Sanchez kazetariak Aita Mari itsasontzian bizitakoa kontatuko digu formatu oso berezian. Youtuben edo Twichen ari diren pertsonen antzera, ordenagailuaren aurrean jarriko da bizitako esperientziak kontatzeko. Erreskateko ontzian bizi zuenaz gain, bertan ezagutu zituen pertsonen esperientziak ekarriko dizkigu.

Ezinbestekoa iruditzen zait esperientzia gogor hori kontatzeko bide desberdin bat bilatu izana. Albistegietan Mediterraneo itsasoa zeharkatzen duten pertsonen irudi asko ikusi dira azken urteetan, eta badirudi ez direla inora iristen.

EITBk esan du Review formatu berritzailea dela. Berritasuna sare sozialetan dagoen komunikazio formatuak hartzea izango da. Horiek telebistak dituen baliabideekin uztartuko dira, eta youtuber arrunt batek baino kalitate handiagoko edukia ekarriko digu. Formatu uztarketa horrek atentzioa eman dit, eta agian telebistaren etorkizuna izan daiteke. ]]>
<![CDATA[Abenturak]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1875/028/002/2023-01-24/abenturak.htm Tue, 24 Jan 2023 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1875/028/002/2023-01-24/abenturak.htm El Conquistador del fin del mundo saioaren eskubideak erosi dituela. Hurrengo urtera begira, saio horrek bi bertsio izango ditu: ETB2n ikusgai egongo dena eta RTVEk ekoitziko duena. Gutxi dakigu Espainiako telebista publikoak egingo duenaren inguruan. Eskubideen erosketaren albistea eman duten hedabideen arabera, Julian Iantzi bera izan daiteke aurkezlea. Ez dakigunaren inguruan hausnartu dezakegu: proba berdinak izango al dira? Espainiako bandera astinduko al du saioko irabazleak? Zein saiok izango ditu ikusle datu hobeak?

Ez da lehen aldia RTVEk EITBri saio baten eskubideak erosten dizkiona. Vaya Semanita saioarekin berdin gertatu zen. Kasu horretan, Vaya Semanita-k aurkezlea aldatu zuen, eta La1 katean Made in China saioa agertu zen. Kate espainiarraren bertsioak ez zuen arrakastarik izan eta bertan behera geratu zen proiektua. Vaya Semanita-k, aldiz, iraun egin zuen ETB2n.

Made in China-ren antzeko zerbait gertatuko dela iruditzen zait, El conquis saioaren formatua ez delako berria. Biziraupena erronkatzat duten saio gehiago daude; besteak beste, Supervivientes saioak arrakasta du Telecinco katean. Saio horren arrakasta pertsonaia famatuen bizitzen inguruan gehiago jakiteko aukeran datza, baina bizitza egoera bortitzetara eramaten duen beste saio bat dela esan dezakegu. Ikusteko dago zer-nolako jarrera hartuko duen Espainiako publikoak Hego Euskal Herrian hainbesteko arrakasta duen saio horrekin. Ez dakit zer sentituko duten ekoizleek estreinaldiaren egunean, baina publiko aldaketa horrek ekarriko duen ziurgabetasunak bi gauza ekar ditzake: arrakasta edo porrota.]]>
<![CDATA[Beroaren bila]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1875/028/002/2023-01-19/beroaren_bila.htm Thu, 19 Jan 2023 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1875/028/002/2023-01-19/beroaren_bila.htm
Beroa bilatzeko ETB2ra jo dut, eta bertan El Conquistador del Caribe saioarekin egin dut topo. Karibe aldeko tenperatura leunek uda gogorarazten digute, eta bertara joateko gogoa sartu zait. Saioa ikusi dudan bitartean, lehiakideek pasatzen dituzten probak ikusi ditut, eta bertan egoteko gogoak itzali egin zaizkit. Beroa nahi dut, baina sufrimendurik ez dut bizi nahi.

ETB1era aldatu dut, bertan berotasuna Leire Palaciosekin aurkitu dut. Eta bihar zer? saioaren lehen kapitulua oso bero etorri zen, sexuaren gaia plazaratu ostean. Familiaren inguruan hitz egin eta gero, estetikaz hitz egin du aste honetan. Saioan daramatzan outfit-ak ez dira aproposenak hotz honetarako, baina bera ikusiz, eguraldi hobea egiten duen uneetan pentsatzeko aukera eman dit, eta hotz gutxiago sentitu dut.

Telebista tradizionalean bero nahiko lortu badut ere, gehiago nahi dut. Horretarako, telesail baten bila joan naiz. Los Angeles hirian gertatzen den The L Word: Generation Q (Movistar Plus) telesailean ez da hotzik pasatzen. Telesaileko protagonistak aparteko kliman bizi dira, eta egunero ari dira zerbait ospatzen edo lesbianen arteko drama berri baten ondorioak pairatzen. Hotza ahazteaz gain, une oso dibertigarriak eman dizkit telesail horrek. Hirugarren denboraldiaren amaiera iristen ari da eta eguraldi honetarako plan aproposena iruditzen zait.

Negua amaitzeko asko geratzen da. Beraz, bakoitzak erabaki dezala zer jarri bere etxeko pantailan. Batzuek suaren irudiak jartzea nahiago dute. Ni telebistarekin ondo moldatzen naiz. ]]>
<![CDATA[Hausturak]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1876/036/002/2023-01-17/hausturak.htm Tue, 17 Jan 2023 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1876/036/002/2023-01-17/hausturak.htm
Amorruz beterik agertu zaigu Shakira bere azken abesti eta bideoklipean. Ostegunean argitara atera zen bideoa, eta mundu osoan ezagun egin den abestia da. Horrelako abesti edo lanak sortzeko, askotan sortzaileek buelta asko ematen dituzte, eta errima eta kopla nahiko landuak egiten dituzte. Abesti horretan errima oso agerikoak aurkitzen ditugu, eta zuzenean bere bikotekide ohiaren izena agertzen da. Errima erraz horiek Shakirak ohituak gaituen erritmo dantzagarri batekin iritsi dira gure pantailetara. Iraultza eragin du hedabideetan eta sare sozialetan.

Ostegunetik hona, asko hitz egin da abestiaz. Kritika on eta txarrak jaso ditu, eta mugimendu feministan ere eztabaida piztu da abestiaren hitzen inguruan. Sare sozialetan marka askok abestiaren berri jakin dutenean, promozio eta publizitate desberdinak egin dituzte abestiaren zati batzuekin; batez ere abestian aipatzen diren markek ondo baliatu dute aukera. Abesti horrek eragin duen tsunamiari lotuta, euskarazko bertsio laburra entzuteko aukera izan dugu Kai Nakairi esker.

Denok gure iritzia eman dugu abestiaren inguruan, eta iritzi guztien artean, argi dut Shakirak nahi zuena lortu duela. Piqueren aurkako abesti horrek futbolari ohiaren inguruan harrabotsa piztu du, eta Ibai Llanosen saio batean Casio erloju batekin agertu da. Pique bere bikotekide ohiaren abestian agertzen diren markak erabiltzen hasi da. Nire ustez, horrek toki txarrean uzten du.

Abestiaren arrakastaren ondoren, Shakira ospatzen ikusi dute Bartzelonako etxean. Argi dago bere helburua lortu duela. Abestian aldarrikatzen duen bezala, negar egin ostean emakumeek fakturatu egiten dutela dio. Abestiaren bitartez, bere bikotekide ohia makurrarazi du, eta haustura horri errentagarritasuna atera dio. Ez dakigu nola amaituko den bien arteko borroka, baina argi dago lehen partida irabazi egin duela.]]>
<![CDATA[Ezizenak]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1878/028/001/2023-01-12/ezizenak.htm Thu, 12 Jan 2023 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1878/028/001/2023-01-12/ezizenak.htm Canción de cuna antzezlana New York, Paris, Londres eta Buenos Airesen aurkeztu zen.

Maria Lejarraga nor den galdetzen badugu, gutxi batzuek izango dute bere istorioaren berri. Emakume horren lana plazaratzeko, Laura Hojman zuzendariak A las mujeres de España. Maria Lejarraga dokumentala aurkeztu du. Feroz Goya sarietan hautagaia da, eta Filmin plataformara iritsi da aste honetan. Plataformetan galduta nabilen bitartean, dokumental horrek historiaren pasarte oso garrantzitsu bat aditzera eman dit.

Lejarragarentzat, hezkuntza oso garrantzitsua izan zen. Irakaslea zen eta pedagogian interes handia zuen. Irakasteko modu berriak ikasteko, Belgikara joateko beka bat lortu zuen. Sozialismoarekin zuen harremana Madrilen hasi bazuen ere, Belgikan indartu egin zituen bere ideia politikoak, eta emakumeen eskubideen aldeko lana nolakoa zen ikasi zuen.

Idazten zuen bitartean, emakume taldeetan sartu zen beren eskubideen alde lan egiteko. Espainiara Errepublika iritsi zenean, bere unerik onena izan zuen, baina frankismoak bere lan guztia zapuztu zuen.

Urteak pasatu behar izan dira Lejarragaren idatzien egiletasuna frogatzeko. Bere senarraren heriotzaren ostean, oso zaila izan zuen senarraren izenpean zeuden testu horiek bereak zirela aldarrikatzea. Egiletza hori geroago aitortu zitzaion, baina Lejarragak ezin izan zuen hori bizi izan. Dokumentala amaitzerakoan galdera bakarra nuen buruan: «Zenbat emakume geratu dira gizon izen baten atzean?». Zoritxarrez, ezin dugu hori jakin. ]]>
<![CDATA[Zer ikusi]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1876/028/002/2023-01-10/zer_ikusi.htm Tue, 10 Jan 2023 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1876/028/002/2023-01-10/zer_ikusi.htm The Good Fight telesailaren amaiera ikusi nuen. Telesail hori azaroan amaitu bazen ere, denboran luzatu egin dut telesail horretako pertsonaiei agur esateko unea. Diane Lockharti agur esatea zaila izan da. AEBetako politikaren eta abokatuen egunerokoa uztartzen duen telesail honek hutsune handia utzi dit jada.

Telesailak ikusteko une asko ditut, eta batzuetan bakarrik ikusten ditut, beste askotan bikotekidearekin. The Good Fight-en amaierara iritsi eta gero, sofan esertzerakoan, zer ikusi erabakitzeko denbora gehiago ematen dugu. Hori egin genuen azkeneko aldian, sentsazio horren inguruan solasean hasi ginen. Hutsik sentitzen gara, eta, afaldu osteko unea iristen denean, pantaila txikian zer jartzeko aukerarik gabe sentitzen gara.

Bakarrik ikusten ditudan telesailekin antzeko zerbait gertatzen ari zait. Good Trouble edo New Amsterdam bezalako telesailak ere amaitzen ari dira. Aurrekoan, pantaila txikiaren aurrean jarri nintzen, eta ez nekien zer jarri. Eskerrak Brooklyn Nine-Nine komedia ikusteko gogoa izan nuela, bestela Netflix, HBO Max eta Disney Plusen katalogoan denbora dezente galtzeko aukera nuen, eta, agian, ezer ikusi gabe geratuko nintzen.

Inspirazio bila, Urrezko Globoen izendatuen artean dauden telesailak zeintzuk diren begiratu dut. Batzuk ikusi ditut jada, eta ikusi ez ditudanek atentzio gutxi eman didate. Bitartean, Netflixeko aplikazioak noizean behin estreina berrien abisua ematen dit.

Neguko hotzarekin eta euriarekin, manta eta sofa gure lagun izaten dira, eta plan hori biribiltzeko telesail berri baten bila nabil. Momentuz, 2016. urtean estreinatu zen Atlanta telesailarekin hasi naiz, baina guztiz beteko nauen telesail baten bila jarraitzen dut. Algoritmoetan galduta nago, eta ezusteko baten bila jarraitzen dut. Bitartean, telebista piztua daukat, eta botatzen duten edozein gauza ikusten dut. Agian hori da errazena, telebista klasikoaren programazioari jarraitzea.]]>
<![CDATA[Bakailaoa]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1876/028/002/2023-01-05/bakailaoa.htm Thu, 05 Jan 2023 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1876/028/002/2023-01-05/bakailaoa.htm Bakailaoaren Ibilbidea ezaguna egin zen Valentziako herrietan. Valentziako eremu horretara toki askotako jendea joaten zen musikaren erritmoan dantza egiteko.

Diskoteken mundu horretan murgiltzeko aukera eskaini digu La Ruta (Atresplayer) telesailak. Lagun talde baten istorioaren bitartez, Valentziako giroa nolakoa zen ikusteko aukera aparta da. Telesaila oso berezia da, amaieratik hasten delako. 1993. urtean hasten da, eta atzeraka doa, 1981. urtera arte. Formatua arriskatua izanik ere, istorioa ondo azaldua dago eta pertsonaien bizipenetan galtzeko aukera gutxi dago. Hori bai, telesaila amaitzean, lehen kapitulua berriro ikusteko gogoa piztu zait. Formatu horrek detaile txikietan arreta jartzeko aukera gutxi ematen duela dirudi, eta uste dut berriro ikusiko banu xehetasun berriak aurkituko nituzkeela. Denboran atzera egiteko modu hori narratibarekin jolasteko modu interesgarria iruditu zait.

Laguntasunaren garrantzia azpimarratzen duen telesaila da La Ruta. Musikaren eta festaren bitartez, lagun egin dira telesaileko protagonistak. Festetan gauza asko gerta daitezke, baina lagunak beti egongo dira bata besteari laguntzeko. Protagonista nagusiak Ribo anaiak dira: Lucas eta Marc. Lucasen heriotzaren ondorioz, Marcek bere bizitza aldatu zuen, eta bere anaia bezala, DJ bihurtu zen. Marcen eta Lucasen erlazioa oso berezia da eta beren gurasoek ez dute ulertzen anaien lana. 1980ko hamarkadan oinarritutako telesaila izanik, Lucas homosexuala izatea oso era naturalean kontatzen da eta asko eskertzen da hori.

Bizitzeko musika ezinbestekoa dela erakusten digun telesail horretako soinu banda berezia da. Telesailerako musika sortu dute eta 1980ko hamarkadan egindakoa dela dirudi. La Ruta-ri esker dantzatzeko gogoa pizten da. Ez dakigu musika den erruduna edota han sortu zen giro paregabea. Dantza egin dezagun!]]>
<![CDATA[Tradizioak]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1876/028/002/2023-01-03/tradizioak.htm Tue, 03 Jan 2023 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1876/028/002/2023-01-03/tradizioak.htm
Urte hasiera tradizioz betea dago. Urteko lehen egunean telebistan eski jauziak eta Vienako kontzertua ikusteko aukera egon da. Bazkalostean, Urtezaharreko ajea pasatzeko, Netflixeko telesail txatxu bat ikusten saiatu nintzen. Aurtengo aukeraketa Machos alfa izan da. Agian urteko telesail okerrena aukeratu dut. Gizonen maskulinitatea kritikatu nahi du telesail horrek, eta topiko matxistetan erortzen da esaldi oro. Bi atal ikusi ostean, Netflix itxi dut. Gorka Otxoa aktorea protagonista den telesail horren funtsa ez dut ulertu. Telesaila ikusi baino lehen banekien aukeraketa txarra izan zitekeela, baina espero nuen baino okerragoa izan da.

Eskerrak gauzak aldatu diren, eta feminismoa ardatz duten saioak ere aurkezten diren. Gaur ETB1en Leire Palaciosen saio berria estreinatuko dute. Munduko Plazan eta Dailobit saioen ostean, Ta bihar zer? aurkeztuko du. Beharbada, tradizioa bihur daiteke Palaciosek ETB1en saio berriak aurkeztea. Aitortu egin behar dut Palaciosen lanaren jarraitzaile bihurtu naizela azkeneko urtean, eta saioa ikusteko gogotsu nagoela.

Munduko plazan saioak bidaiatzeko gogoa piztu zigun. Dailobit-ekin euskaraz bizitzeko modu desberdinak ikusi ditugu, eta oraingoan gai zehatzen inguruan hausnartzeko gonbidapena egingo digu Ta bihar zer? saioak. EITBren elkartasun maratoiaren testuinguruan atal berezi bat egin bazuten ere, sexuaren inguruko saioarekin estreinatuko dira gaur. Gaia ez da erraza, sexuaren inguruan tabu asko daudelako. Saioaren Instagrameko kontuan jarri dituzten bideotan, aldiz, gaia erraztasunez jorratzen dela dirudi.

Urteko lehen egunean Netflixen aukeraketa nahiko txarra egin nuen. Eskerrak urte osoa dudala akats hori zuzentzeko. Lehen aukera gaur izango da. Beraz, 22:30ean ETB1 piztuko dut Ta bihar zer? saioa nolakoa den ezagutzeko.]]>
<![CDATA[Kanpaikadak]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1876/028/002/2022-12-29/kanpaikadak.htm Thu, 29 Dec 2022 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1876/028/002/2022-12-29/kanpaikadak.htm
Urtezaharra familian pasatzen nuenean, ez zegoen zalantzarik. ETB1en ikusten genituen beti. Gurasoak euskaldunak ez badira ere, euskaraz ikustea nahiago zuten. Azken urteetan, Madrilen pasatu izan dut Urtezahar gaua, eta, ETB1 jartzeko proposamena egin izan badut ere, lagunen artean La1 katean ikustea erabaki izan da.

Kanpaikadak non ikusiko ditugun erabakitzeko egun osoa daramagu eztabaidan. Batek La 1 katea proposatu du, beti bertan ikusi direlako. Horren aurka jarri dira asko, Anne Igartiburu faltan ematen dute, eta Ana Obregon eta Los Morancos bikotea ikusteko gogo gutxi dute. Beste batek Antena 3 jartzeko proposamena egin du, Cristina Pedrocheren espektakuluaren zain dagoelako, baina beste lagun bat horren aurka jarri da. Mediaseteko aurkezleak ikusteko proposamenik ez da egin, lagunek ez dituzte Risto Mejide eta Marilo Montero ikusi nahi. La Sexta katea jartzea proposatu dute beste batzuek, Cristina Pardo eta Dani Mateo egongo dira, baina denak ez daude ados.

Aurten ere zaila izango dut ETB1eko kanpaikadak ikustea, baina nik badaezpada ere bota egingo dut. Gasteiztik izango dira, eta ETB2ko aurkezleekin bat egingo dute kanpai hotsen ostean. ETB1en Aitziber Garmendia, Nerea Reparaz eta Julen Telleria egongo dira, eta ETB2n, Africa Baeta, Ane Ibarzabal eta Egoitz Txurruka. Nire lagun taldearen eztabaida apurtzeko aukerarik onena dela uste dut, baina ez didate kasurik egin nahi.

Zainzuriak jaten hasi gara eta azkena iritsi den lagunak Twitchen ikusteko aukera proposatu digu. Nik jada ez dakit zer egin. Denbora gutxi geratzen zaigu eta bakoitzak bere mugikorrean nahi duena ikustea proposatzekotan nago. Din, dan, don, irratia piztua dago eta bertan entzun ditugu lehen doinuak. Bakoitzak bere mahats errazioa hartu du eta urteroko urduritasuna piztu zaigu barruan. Lehen mahatsa jan dugu, gero bigarrena, eta hamabiak jan ostean urte berria ospatu dugu guztion artean.]]>
<![CDATA[Zerrendak]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1881/028/002/2022-12-27/zerrendak.htm Tue, 27 Dec 2022 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1881/028/002/2022-12-27/zerrendak.htm
Telesailen zaleentzat zerrenden astea dugu. Urteko telesail onenen zerrendak hedabide askotan irakurriko ditugu eta zerrendetan dauden telesail asko ikusi ez baditugu, gaizki sentitzeko arriskua dugu. Azken boladan hain famatua egin den FOMO-a izan dezakegu eta urtean zehar zer ikusi dugun hori ranking batean jartzeko beharra izango dugu.

Urte honetako telesailen zerrenda egiten saiatzen naiz urtero, baina aurten nagikeria pixka bat dut, eta ez dut zerrenda egiteko gogo askorik. Urtean zehar telesail apartak ikusteko aukera izan dut: Euphoria, Julia, Borgen, In My Skin, Autodefensa eta White Lotus daude, besteak beste.

Telesail horiekin guztiekin asko gozatu dut, baina aurten ezustekoa eman didan telesaila ¡García! (HBO Max) izan da. Telesail honen inguruan espektatiba gutxi nuen, nahiz eta HBO Maxeko prentsa arduradunek telesailaren promoziorako bidali dituzten email asko jaso ditudan telesaila estreinatu baino lehenago. Telesaila ikusten hasi nintzenean zerbait zaharkitua izango zela pentsatu nuen, baina ezusteko aparta eman dit fikzio horrek.

Ez naiz superheroien inguruko istorioen zalea, baina kasu horretan, historia eta zientzia fikzioa uztartzen dituen telesaila da ¡García!. Protagonista frankismo garaiko superheroia da. Bere heriotzaren ostean, kapsula berezi batean gorde zuten bere gorpua, eta 60 urte beranduago kazetari batek berpiztu egin du. Zientzia fikziozko istorio bat izanik ere, Espainiako politika islatzen duen telesaila da. Espioitza, kazetaritza eta estatuaren sekretuak jorratzen ditu telesailak. Santiago Garciak eta Luis Bustosek idatzitako izen bereko komikian oinarritutako istorio honek telesail dibertigarri eta entretenigarri bat egiteko aukera eman du. Egun hauetan argitaratzen ari diren zerrenda horietan telesail hau ez da galdu, eta askotan agertzen da. Nirea egingo banu, zalantzarik gabe bertan egongo litzateke. Agian nire zerrenda egin beharko nuke.]]>
<![CDATA[Eguberri on!]]> https://www.berria.eus/paperekoa/13173/028/002/2022-12-22/eguberri_on.htm Thu, 22 Dec 2022 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/13173/028/002/2022-12-22/eguberri_on.htm Love Actually filma Eguberri garaian ikusteko ezinbesteko filma bihurtu da. Donostiako Antzoki Zaharrean horrela egin zuten aurreko asteburuan, eta pantaila handian ikusteko aukera ekarri zuten Bang Bang Zinema kolektiboko lagunek.

Baina zer gertatzen da Eguberriekin LGTBIQ+ komunitateko pertsonentzat? Askok beren familiarekin gatazka dute, eta bakarrik edo antzeko egoeran dauden lagunekin elkartzen dira egun hauetan. Telebistan ikusten dugun magia horrek ez du funtzionatzen kasu horietan. Egoera horiek ekarri ditu pantaila txikira Smiley (Netflix) telesailak. Carlos Cuevas eta Miki Esparbe dira protagonistak, eta LGTBIQ+ komunitatearen Love Actually dela esan daiteke. 2003. urtean Richard Curtisek egindako filmean amodio erromantikoaz eta Eguberrietako espirituaz gozatzeko aukera dugu, baina bertan ez dago bikote homosexualik. Horren inguruan hitz egiten da Smiley telesaileko eszena batean, eta argi dago telesail horren zuzendariak film horren espiritua hartu duela Bartzelonan gertatzen den fikzio hau egiteko.

Telesaileko bi protagonistek zoriz aurkitzen dute elkar. Protagonistetako batek bestearen telefonora deitzen du, huts baten ondorioz. Hortik aurrera, beren harremana gorabeheraz beterik egongo da. Bruno eta Alexen bizitzak oso desberdinak dira. Bruno arkitektoa da, eta haren familiak ez du onartzen hura homosexuala izatea. Alexek, berriz, taberna batean egiten du lan eta bere amarekin harreman aparta du. Eguberri garaiak iristen dira eta maitasuna eta magia pizten dira telesailean, baina Alexen eta Brunoren artean trabak sortzen dira. Komedia erromantikoaren topiko asko ditu telesailak, eta horregatik kritikatua izan da. Alde batetik, kritika ulertzen dut, baina batzuetan LGTBIQ+ komunitatean horrelako komedia topikoak behar ditugu. Gure fikzioak dramaz beterik daude eta maitasun erromantikoan erortzeko arriskua gutxitan ikusi dugu; beraz, goza dezagun!]]>
<![CDATA[Gidatu]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1881/032/003/2022-12-20/gidatu.htm Tue, 20 Dec 2022 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1881/032/003/2022-12-20/gidatu.htm
No me gusta conducir (TNT) telesaileko protagonista Pablo da: unibertsitateko irakaslea da, eta ez daki gidatzen. Bere bizitzan, auto bidaia bat behar izan duenean, gidariaren ondoko eserlekuan eseri izan da. 40 urte ditu, bere bizitza aldatzen ari da. Horrek gidabaimena ateratzeko beharra sortu dio. Borja Kobeagak zuzendu duen azken telesaila premisa horrekin hasten da. Komedia hasieran nahiko arina da, baina telesailak pertsonaiaren barneko gatazkak erakutsi dizkigu modu oso dibertigarrian. Mende hasieran auto marka batek iragarki ezagun baten bidez gidatzearen sentsazio ona ekarri zigun. Telesail honek, aldiz, kontrakoa ekarri du; bidean aurkitzen ditugun aldapa eta biraketak gorrotaraztea eragin du. Gidabaimena ateratzeko adinik ez dago, baina, komedia honetan, autoeskolan izena ematen duten gehienak gazteak direla ikusi dugu. Horregatik, arraroa suertatzen da Pabloren erabakia. Pabloren ingurua txikia da, eta bere bizitzaren errutinan guztiz sartua dago. Autoeskolan hasteak bizitza aldatuko dio. Han, eskola garaiko ikasle batekin topo egingo du.

Fikzio honetan, esketx nahiko dibertigarriak sortzen dira, agerian geratzen da Borja Kobeagaren umore berezia. Aktore lanetan Juan Diego Botto eta Leonor Watling daude eta bien lana paregabea da. Gidatzeko gogoa pizteko gutxi balio izan dit telesailak, baina gidabaimena ateratzean bizitako komeriak gogoratu dizkit, eta garai hartaz barre egiteko asko balio izan dit.

Autoa izateko beharrik ez dut, eta luzaroan horrela geratuko naizela espero dut. Gidabaimena berritzeko zazpi urte geratzen zaizkit, baina argi dut berrituko dudala. 40 urteak gertu izango ditut zazpi urte barru, eta telesaileko protagonistak bezala, gidatzeko beharra pizteko aukera hor dago.

Gidatzea gorrotatzen dugunontzat, beraz, 40 urteak betetzeko krisia aurrera eramateko modu berria izan daiteke.]]>
<![CDATA[Traketsen zortea]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1879/036/003/2022-12-15/traketsen_zortea.htm Thu, 15 Dec 2022 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1879/036/003/2022-12-15/traketsen_zortea.htm White Lotus (HBO Max) telesaileko protagonista bati. Telesail horren amaieraren inguruan ez dut asko esan nahi, baina telesail osoa ikusi baldin baduzue, badakizue zertaz ari naizen. Traketsen zorte txarra izan du protagonistetako batek, heriotza ekidin ostean, itsasontzitik irten ezin duenez, erorketa lazgarri bat izan du. Ni bezala, traketsak diren pare bat lagunekin komentatu dut eszena hori, eta hirurok identifikatuak sentitu gara pertsonaiaren zortearekin.

Telesailaren bigarren denboraldi horrek Siziliara eraman gaitu. 2021.urtean egon nintzen uharte horretan, baina nik egindako bisitak ez du zerikusirik aberats talde horren errutinarekin. White Lotus-eko protagonistak ez dira ia hoteletik ateratzen, eta egunero janari berdina jaten dute. Lehenengo denboraldian bezala, heriotza bat gertatuko dela azaldu digute hasieran. Bigarren denboraldiak pertsonaia berriak ezagutzeko aukera eman digu, eta pertsonaia asko gorrotagarriak izan dira. Horretan datza telesail horren arrakasta, pertsonaia gorrotagarri horiekin disfrutatu egiten dugu, eta oporrak zapuzten baldin bazaizkio, askoz hobeto pasatzen dugu.

Pertsonaia guztien artean, unibertsitatetik atera berria den gazte bat dugu. Bere aitona eta aitarekin iritsi da Siziliara, familiaren sustraiak ezagutzeko. Luxuzko hotelean aurkitzen diren pertsonaien dinamika aztertuko du noizean behin, eta gizonen boterea agerian utziko du. Bere aitak prostituta bat kontratatuko du, eta horrek aitak emakumeekin duen erlazioa nabarmenduko du.

Pertsonaia guztien istorioak bereziak dira eta azken kapituluan hildakoa nor izango den jakitea zaila da. Kapituluak aztarna batzuk uzten baditu ere, amaiera tragikomiko hori horrela izango zenik ez nuen espero. Telesailak bi gauza argi utzi dizkit, itsasontzi batean sartzen naizen hurrengorako: bertatik nola atera naitekeen ondo aztertu behar dudala martxan jarri aurretik, eta aberatsen artean ibiltzea ez dela gomendagarria izaten. Beraz, nire hurrengo oporretarako zalantzarik ez: beti bezala, luxuzko hotelak ekidingo ditut eta nire motxilarekin jarraituko dut nire hobe beharrez.]]>
<![CDATA[Adio esan]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1881/036/001/2022-12-13/adio_esan.htm Tue, 13 Dec 2022 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1881/036/001/2022-12-13/adio_esan.htm Game of Thrones telesaila izan daiteke. HBOk azken kapitulua eman zuenean, mundu osoko ikusleak zain geunden dragoien garaipena nolakoa izango zen jakiteko. Agur horren ostean, House of Dragons iritsi zen, eta «gero arte» esan diogu telesailaren lehen denboraldia amaitu denean. Game of Thrones ez da bakarra izan, Friends telesailaren amaiera historikoa izan zen, eta Interneten hastapenetan Lost-en amaierak ekarri zuen haserreak historia egin zuen ere.

Mundu mailako telesailak alde batera utzita, etxean ere antzeko fenomenoa bizi izan zen Goenkale telesailaren agurrarekin. Iraun zuen bitartean, Maria Luisa pertsonaiaren heriotzak ahotsak harrotu zituen, telesailaren jarraitzaileek ez ziotelako pertsonaia horri agur esan nahi.

Antzeko zerbait gertatzen ari zait The Good Fight telesailarekin. The Good Wife telesailaren ondorengoa, aktualitatearen ondoan egon da beti, eta abokatuen inguruko fikzio bat baino gehiago da. Telesaila duela hilabete batzuk amaitu zen, baina oso pixkanaka ikusten ari naiz azken denboraldia. Oraindik bi kapitulu geratzen zaizkit, eta azken kapitulura iristeko irrikan nago, baina pena ematen dit agur esateak.

Azken boladan, telebista saioekin ere berdina gertatzen zait eta faltan botatzen ditut agur esandako saio horiek. Besteak beste, Leire Palaciosek aurkeztutako Munduko plazan saioa faltan botatzen dut eta hutsune hori betetzeko Dailobit ikus dezaket, baina ez da berdina. Aurreko astean, Gazteako Youtubeko kanalean ikusgai dagoen Zulora saioak agur edo gero arte esan digu. Ane Zuazubiskarrek aurkezten duen saioak hirugarren denboraldia izango duen ez dakigu oraindik. Gazteengana gerturatzeko gai oso interesgarriak plazaratu ditu bigarren denboraldi honetan eta hausnarketarako gune oso beharrezkoa dela uste dut. Saioaren zuzendaria Lander Arretxea da, eta berari jada aitortu diot faltan botako dudala. Saioari «agur» esan ordez, «gero arte» esan nahi diot eta hirugarren denboraldi bati atea irekita utzi diot nire etxeko pantailan.]]>
<![CDATA[Atea zaintzen]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1877/028/002/2022-12-08/atea_zaintzen.htm Thu, 08 Dec 2022 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1877/028/002/2022-12-08/atea_zaintzen.htm
2014. urtean, 500 pertsona harresia gurutzatzen saiatu ziren. Espainiako Guardia Zibilak pertsona horiek zuzenean Marokora itzuli zituen, eta pertsona horiei asiloa eskatzeko eskubidea ukatu zitzaien. Kasu hori Giza Eskubideen Europako Auzitegira eraman zuten abokatuen testigantzak jaso dituzte Gourougou trial dokumentalean. Netflixen ikusgai dagoen dokumental labur horrek prozesu judizialera gerturatzen gaitu. Melillako harresian egon ziren bi pertsonak beraien eskubideak erreklamatzeko prozesua oso luzea izan zen, eta bost urte pasatu ziren auzitegiaren azken erabakia jakiteko. Auzitegiak Espainiako Gobernuaren aldeko epaia eman zuen.

Prozesu judizialean egon zen Hanaa Hakiki abokatuak honako hau esan zuen epaia ezagutzerakoan: «Epaiak Europako mugen egoera okertuko du». Zoritxarrez, arrazoi zuen: egoerak okerrera egin du Europatik at datozen pertsonentzat. Europako Batasunak Turkiari eta Marokori ordaintzen die mugatik at polizia lanak egiteko. Mugara iritsi baino lehenago, Turkiako eta Marokoko poliziek muga zeharkatu nahi duten pertsonak jazarri egiten dituzte beraien helburua lor ez dezaten. Horrez gain, Melillako harresiaren altuera handitu egin dute. Horrek migrazio bideak aldatzea eragin du, eta Europara iritsi nahi dutenek bide arriskutsuagoak hartzen dituzte.

Espainiako selekzioko atezainak atea ez zuen ondo zaindu Qatarren, eta baloiak hirutan harresia zeharkatu zuen. Kasu honetan, Espainiako selekzioa bere etxera erbesteratu dute. Marokon, aldiz, jendea kalera irten da garaipena ospatzera. Bitartean, Gurugu mendian zain daude Europara iritsi nahi duten pertsonak, futbolaren gazi-gozoak partekatu gabe.]]>
<![CDATA[Belaunaldiak]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1881/036/002/2022-12-06/belaunaldiak.htm Tue, 06 Dec 2022 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1881/036/002/2022-12-06/belaunaldiak.htm El fin del amor (Prime Video) da, Tamara Tenenbaum idazlearen eleberri batean oinarritutako lana. Autofikzioaren bitartez, Tenenbaumen bizitzan sartzeko aukera eskaintzen digu lan horrek. Buenos Airesen bizi da eta bere familia judu ultraortodoxoa da. Tamarak erlijioa alde batera utzi zuen umea zenean, eta filosofia ikasi zuen. Unibertsitatean eskolak emateaz gain, feminismoaren inguruan idazten du egunkari batean, eta irrati batean atal bat du.

Lagunek eta familiak bere egunerokoan garrantzi handia dute eta egun batetik bestera bere bizitza aldatuko duen erabaki bat hartuko du. Tamara bere bizitzaren norabidea hartzen saiatuko da eta bitartean akatsez beteriko ibilbidea erakutsiko digu. Telesailak feminismoa eta judaismo ultraortodoxoa nahasten ditu modu oso berezi batean. Erlijioa alde batera utzi badu ere, familiaren tradizioek garrantzia handia dute telesailean zehar.

Telesail hori ikusten nuen bitartean, Girls telesailaz gogoratu nintzen. Belaunaldi baten ahotsa izateko asmoa izan zuen Lena Dunhamek sortutako fikzioak, baina hamar urte geroago argi geratu da horretan geratu zela, eta millenial belaunaldiaren ahotsa telesail batean jasotzeko anbizio hura ezerezean geratu zela. Millenial belaunaldia munduarentzat gorrotagarria zen garaian estreinatu zen Dunhamen telesaila, baina Girls-eko pertsonaiek ez zuten irudi hori aldatzeko ezer asko egin. Denak gorrotagarriak ziren eta oso zaila egiten zitzaidan beraien arazoekin enpatia sentitzea.

Girls-ek bide bat egin zuela aitortu behar da, baina gaur egun millenial belaunaldiak bide desberdinak bilatu ditu bere istorioak kontatzeko. Zorionez, istorio berri horiek askoz entretenigarriagoak dira eta enpatia sentitzeko aukera gehiago aurkitu ditut. Horrez gain, Z belaunaldia indarrez datorrela ikusten ari gara Autodefensa bezalako telesailetan. Belaunaldien ahotsa sortzeko nahia desagertu egin da gazteen artean eta ahots desberdinez gozatzeko aukera aparta aurkitzen ari gara pantaila txikiko fikzioetan.]]>
<![CDATA[Euskaraz?]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1878/036/002/2022-12-01/euskaraz.htm Thu, 01 Dec 2022 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1878/036/002/2022-12-01/euskaraz.htm
Euskaraldian gaude, eta euskararen inguruko hausnarketa egiteko garaia da. Euskara egunero erabiltzen dugu? Euskara egunero erabiltzeko aukera dugu? Zein zailtasun daude? Zein esfortzu egin behar da egunero euskaraz hitz egiteko? Gogoeta eta kontzientziazioa pizteaz gain, Euskaraldia euskaldun berriei laguntzen dien egitasmo aparta dela argi dago.

Euskaldun berriek hizkuntza ikasten duten bitartean, praktikan jartzeko aukera urriak dituzte. Agian beren ingurua ez da euskalduna edota lotsa sentitzen dute hizkuntza ez dutelako guztiz menperatzen. Ahobizi eta belarriprest-en artean, aukera handitzen da. Aurreko igandean, ETB1eko Dailobit saioan euskaldun berrien esfortzu eta istorioak ezagutzeko aukera izan genuen. Lander Arretxeak saioaren naturaltasuna azpimarratu zuen atzo. Euskara ikasteko prozesuetan dauden pertsonekin modu oso erraz batean euskaraz mintzatzeko aukera dagoela erakutsi digu saioak, eta hiztunek egin ditzaketen akatsez ahaztu gara.

Baina zertarako euskara? Horren inguruko eztabaida interesgarria aurki dezakegu Zulora saioaren Euskaraz, zergatik? kapituluan. Bertan, euskara ez dakitenei bidea egin behar zaiela adierazten da, baina zergatia ezbaian geratzen da. «Zertarako behar du pertsona migrante batek euskara jakin, bizirauteko ez badu behar?». Galdera hori plazaratzen du gonbidatu batek. Euskaldun berriei laguntzeko ekimenak sortzen diren bitartean, hizkuntzaren erabilera beste arlo batzuetan sustatu behar dela argi dago.

Euskaldun berrien esperientziak entzutea garrantzitsua dela deritzot. Euskara txikitatik jaso dugunoi arrotzak egiten zaizkigu euskaldun berriek bizi dituzten trabak, eta horregatik garrantzitsuak dira Dailobit bezalako saioak. Igandean, gurasoak ziren euskaldun berriek adierazi zuten euskaraz hitz egiten dutela seme-alabekin. Beren egunerokoa aldatzeaz gain, etorkizuna lantzen ari dira.]]>
<![CDATA[Ajea]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1876/036/002/2022-11-29/ajea.htm Tue, 29 Nov 2022 00:00:00 +0100 Amaia Garcia https://www.berria.eus/paperekoa/1876/036/002/2022-11-29/ajea.htm Autodefensa telesailean. Gaiak ez dira berriak, baina batzuei ez zaie gustatu gai horiek nork jorratzen dituen. Bi emakume gazte dira protagonistak, eta aurpegi ezagun bat ikusiko duzue Rigoberta Bandiniren jarraitzaileak bazarete. Belen Barenys Rigoberta Bandinirekin abesten ikusi dugu eta bere lehengusina da. Barenysek eta Berta Prietok telesail berri hori aurkeztu dute azken asteetan zenbait zinemalditan, eta gaur estreinatuko da Filminen.

Z belaunaldiaren kezkak lehen lerrora ekartzen ditu telesailak, eta autofikzioa erabiltzen du guregana iristeko. Festa baten ondorengo ajea pasatzen duten bitartean, beren kezkak azalduko dituzte protagonistek, eta erabaki arraroak ere hartuko dituzte. Kapitulu motzak dira eta bakoitzean formatua desberdina da. Horrek kritikak eragin ditu, eta Belen Barenysek horri buruz idatzi zuen bere Instagram kontuan, aurreko astean: «Jendea oraindik asaldatu egiten da baimena eskatzen ez duten bi emakume ikusteagatik. Geure buruaren defentsan dibertitzen jarraituko dugu».

Fikzioan denetik ikusi dugu, baina bi emakumek zenbait gai jorratzen badituzte, traba dira. Urteak daramatzagu gizonezkoen «sexua, drogak eta rock-and-rolla» ikusten, baina orain emakumeek sexuaz, drogez, ajeaz, sentimenduez eta festaz hitz egiten badute, begi txarrez ikusten dira. Horri aurre egiteko horrelako fikzio gehiago sortu behar dira.

Telesaila, dibertigarria izateaz gain, guztiz barneratzen da pertsonaien psikologian. Beren eguneroko zalantzak eta ardurak helarazten dituzte, eta horren bitartez nolakoak diren azaleratzen da. Horrek Feroz sarietarako bi izendapen lortzea ekarri die, telesailen arloan: komedia onenaren saria eta gidoi onenaren saria lortzeko aukera dute.

Autodefentsa lantzea zaila da, baina emakume horiekin aurrera egiteko aukerak daude. Antsietateari eskainitako kapitulua oso beharrezkoa iruditu zait. Gazte askok antsietatea pairatzen dute, eta sufritzen ez dutenek gutxitan ulertzen dute zer bizitzen den. Modu hain errazean ikusteak enpatia sortu dezake ikuslearengan. Telesailari esker, beren buruaren defentsan dibertitzea lortu dute bi aktoreek, eta ikusleak ere dibertitzeko aukera aparta du gaurtik aurrera.]]>