<![CDATA[Iñaki Berastegi | Berria.eus]]> https://www.berria.eus Bere azken artikuluak eu Wed, 10 Aug 2022 16:42:10 +0200 hourly 1 <![CDATA[Iñaki Berastegi | Berria.eus]]> https://www.berria.eus/irudiak/berriaB.png https://www.berria.eus <![CDATA[Herriaren topaleku]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1917/018/001/2022-08-05/herriaren_topaleku.htm Fri, 05 Aug 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1917/018/001/2022-08-05/herriaren_topaleku.htm
«Baionako jendea elkartzeko gune nagusietako bat da Jean Dauger. Errugbia ikusi nahi dutenak ez ezik familiak ere elkartzeko tokia izan ohi da. Kirol biziki herrikoia baita errugbia», esan du Xexili Foixek (Baiona, 1972). Gaztetatik da Baiona errugbi taldearen zalea, eta 20 urte daramatza Peña Baionan: elkarteko idazkaria eta administrazio kontseiluko kidea da. «Oso giro sanoa eta herrikoia sortzen da Jean Daugerren. Errugbiak toki handia du hiriaren eguneroko bizian». Ipar harmailan esertzen da Foix.

«Estadioa hiriaren erdigunean dago. Hori ez da batere ohikoa. Baiona txikia bertan dago, eta horrek eragin zuzena dauka zelai barruko giroan». Jean Daugerren berezitasun hori nabarmendu du Asier Altunak (Donostia, 1968). 1989tik 2001era Baionako jokalari izan zen, eta, azken urte luzeetan Baionako Herriko Etxearentzat lan egiteaz gain, taldeko etxeko partidetan ligako epaileei laguntzeaz arduratzen da.

Saint-Leon izenez eraiki zen, 1935ean, gaur egun Jean Dauger esaten zaion estadioa; dena den, lanak ez ziren erabat amaitu 1939ra arte. Harmaila nagusiaren begiradapean zeuden orduan errugbi zelaia, atletismoko pista eta belodromoa. Beste hainbat tokitan aritu eta gero, Baionako Aviron eta hiriko beste taldea, ASB, orduko Saint Leonera lekualdatu ziren. ASB aurrena, Aviron geroago, 1941ean.

Ordutik gaur egun arte, moldatze ugari egin dizkiote estadioari. Errugbiaren gorakadak eta profesionalizazioak bultzatuta, 1999an kendu zuten belodromoa, eta 2010ean atletismoko pista. 2001ean aldatu zioten izena, Avironeko mitoetako bat omentze aldera. «Egungo estadioak zerikusi gutxi du nik 1989an ezagutu nuenarekin. Aldaketa horiei esker, giroa asko hobetu da, lanak egin aurretik zelaia eta harmaila oso urrun baitzeuden bata bestetik. Esan ohi da Frantziako ligako girorik onena hemen sortzen dela», azaldu du Altunak. Giroa aipatuta, Jean Daugerren dagoenean sentitzen duena azaleratu nahi izan du Foixek. «Poz kolektibo bat sentitzen dut. Zerbait magikoa da bertan sortzen dena». Pandemiako lehen hilabeteetan estadiora joatearen falta sumatu zuen, baita uda honetan ere. «Badut gogoa aurki etxean jokatuko dugun lagunarteko partidara joateko. Berriro ere denak elkartuko gara Top14ra itzuli den gure taldea ikusi eta animatzeko».

Oroitzapenen zorroa betea dute batak zein besteak. Altuna hasi da: «Toulonen aurka jokatu genuen partida bat da nire oroitzapenik onena. Oso partida ona egin zuen taldeak, eta asteko jokalari onenen zerrendan sartu ninduten ni. Oraindik ere, noizbehinka, partida hartan egin nituen bizpahiru jokaldi gogorarazten dizkidate kaletik». Bat aukeratzea ezinezkoa da Foixentzat: «Derbietako garaipenak, talde handien aurkako partidak edo azkenaldian hemen jokatu diren kanporaketak. Beti da polita eta berezia Jean Daugerrera joatea».

Errugbitik kanpo ere historia «handia» du estadioak, Altunak dioenez. «Garai batean, Baionan antolatzen ziren gauza ia guztiak Jean Daugerren egiten ziren: dantzari egunak, atletismoko txapelketak... Pentsa, Frantziako Tourra Baionan amaitzen zenean, Jean Daugerreko belodromoan izaten zen helmuga!». 1938 eta 1968 artean zortzi aldiz amaitu zen munduko lasterketa garrantzitsuena bertako belodromoan, eta euskal ziklista batek ere irabazi zuen han behin: Marcel Queheille zuberotarra izan zen, 1959an, Bordele eta Baiona lotu zituen etapan. Hura da Tourrean etapa irabazi duen Ipar Euskal Herriko azken txirrindularia.

AB etxea egitasmoa

Urteen poderioz, eta egindako lanen etengabeko behin-behinekotasunagatik, oso zaharkituta geratu zen Jean Dauger. Hala, Baionako Herriko Etxearen laguntzarekin, 27 milioi euroko aurrekontua zuen AB etxea proiektua onartu zuten, estadioa berritu eta hiriko klubentzat erabilgarria izango zen formakuntza zentro bat eraikitzeko. «Ea bigarren partidarako dena amaituta dagoen. Itxura ederra du zelaiak», azaldu du Peña Baionako idazkariak. Horrelako zaharberritze baten «beharra» bazuela uste du Altunak: «Baldintza eskasetan zegoen. Profesionalizazioaren exijentziari erantzun ahal izateko, nahitaezkoak ziren lan hauek». Hego harmaila irailean amaitzea da asmoa, eta alboan dagoen formakuntza zentroa urtea amaitu aurretik prest egotea espero da.

Irailaren 10ean jokatuko du Baionak denboraldiko lehen partida etxean, Racing 92 taldearen aurka. Altunak eta Foixek ez dute huts egingo. «Asteburuero bete egiten da zelaia. Are gehiago Top14an. Estadioaren bultzada hori ere beharko du taldeak», esan du Altunak. «Aurreko denboraldian ez bezala, aurten larunbatetan jokatuko dugu. Ea horri esker, pandemia aurretik bezala, Hego Euskal Herriko jendea Baionaren partidetara etortzen den berriro ere», gaineratu du Foixek. Errugbizaleen etxea ez ezik, herriaren etxea ere bada Jean Dauger.

Bihar: Euskal Herriko kirolguneak (V): Donostiako belodromoa.]]>
<![CDATA[«2023a exijentzia handiko trantsizio urte bat izango da»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1864/016/001/2022-07-27/2023a_exijentzia_handiko_trantsizio_urte_bat_izango_da.htm Wed, 27 Jul 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1864/016/001/2022-07-27/2023a_exijentzia_handiko_trantsizio_urte_bat_izango_da.htm
Asmo handiko egitasmoa duzu esku artean?

Anbizio handiko egitasmoa da, bai. Urrats oso garrantzitsua egingo dugu. Behar dugu erreferentziako talde bat, lasterketa garrantzitsuenetan egongo dena, eta horretan ahaleginduko gara Laboral Kutxarekin. Espero dugu taldea haztea ditugun txirrindulari batzuekin, eta kanpotik etorriko direnekin.

2029ra arte luzatu duzue hitzarmena Laboral Kutxa babeslearekin. Proiektuari egonkortasun handia emango dio hain luzarorako berritu izanak, ezta?

Laboral Kutxari epe luzerako egitasmo bat ziurtatzea eskatu genion. Ortzi muga horrekin lasai egin ditugu gauzak orain arte, eta anbizioz beteta, baina, lasaitasunarekin, lan egiten jarraitzeko aukera izango dugu. Laboral Kutxa 2018an sartu zen, eta ordutik pausoak eman ditugu. Talde apal batekin hasi ginen; hurrengo helburua taldea indartzea izan zen, eta azkena taldea erreferente bilakatzea da, World Tour mailan egonkortuz.

2024rako izan nahi duzue World Tour mailako taldea. Pauso handia da.

Lehenik eta behin, esan behar da World Tour mailako taldea izateko aurrekontua baino aldagai gehiago hartu behar direla kontuan. Alegia, sailkapen bat dago, eta lizentzia kopuru bat. Gainera, eskaria zein den jakin behar da. Horren arabera, ikusiko dugu noiz izan gaitezkeen goi mailako taldea. 2024ko helburua jarri dugu hasieran, lizentzia berriak banatuko direlako orduan. Saiatuko gara hor ibiltzen, baina ez bagara sartzen, hurrengo urteetan ere izango dugu aukera.

Beraz, 2023a ez da trantsizio urte bat?

Exijentzia handiko trantsizio urte bat izango da. Egutegiko lasterketa garrantzitsuenetan maila ona eman beharko dugu derrigor, eta, noski, puntuak lortu. Lasaitasuna izan behar dugu, helburua lortzeak edo ez lortzeak ez duelako babeslearen ekarpena aldatzen. Baina geure buruarekin exijenteak izatea nahi dut.

Taldea asko indartu beharko duzue?

Bai, egungo txirrindulari batzuek taldean jarraituko dute, baina kanpotik ere ekarri beharko ditugu. Prozesuaren parte da. Ditugun helburuak bete ahal izateko, kirol arloan oso talde indartsua egin beharko dugu. Hamabost txirrindulariko taldea egin nahi dugu.

Bideratuak dituzue fitxaketak?

Albistea duela gutxi argitaratu den arren, hilabeteak daramatzagu egitasmo honetan buru-belarri jarrita. Fitxaketa batzuk dagoeneko eginda dauzkagu, eta beste txirrindulari batzuekin negoziatzen ari gara. Ez dakigu noiz itxiko dugun taldea, baina zerrenda bideratuta daukagu. Fitxaketekin taldearen maila hobetuko dugu, baina fitxaketak ezin dira World Tour mailako punta-puntako ziklistak izan. Prozesu bat da.

Dena den, gustuko taldea atondu ahal izan duzue?

Bai. Nahiko genituzkeen fitxaketa guztiak ezingo ditugu egin, baina normala da, gu oraindik Espainiako Kopa eta Euskal Herriko lasterketetan lehiatzen garelako. Goi mailako txirrindulari horiek erakarri ahal izateko, errepidean demostratu behar da. Halere, jendea harrituta geratu zen Idoia Erasok eta Yurani Blancok Espainiako txapelketan lortutako emaitzekin.

Egutegia ere indartu beharko duzue helburua lortzeko, ezta?

Bai, noski. Kanpoan ere lasterketa gehiago korrituko beharko ditugu, eta taldea arlo guztietan hurrengo pausoa emateko prestatu beharko dugu: egutegia, txirrindulariak, talde teknikoa... Beste tamaina bateko egitasmoa izango da aurrerantzean. Prozesu honetako momentu zailena, agian, 2023. urtea izango da.

1,8 milioi eurotik gorako aurrekontua izango duzue 2024tik aurrera. Datorren urterako zer aurreikuspen duzue?

Arlo ekonomikoan ere trantsizio urtea izango da, aurrekontua 2024tik aurrera indartuko dugulako bereziki. Hori horrela, datorren urtean txirrindulariak fitxatzeko muga batzuk ere izan ditugu.

Aurrekontu horrek bermatuko du taldeko txirrindulari guztien dedikazioa erabatekoa izatea?

Hori espero dugu. World Tourrean sartuz gero, gutxieneko soldata bat dago, eta sartzea lortuko ez bagenu ere, ahaleginduko ginateke neskei soldata bat ematen, apustu bat egiteko. Gero, norberak erabaki behar du bizikleta beste zerbaitekin uztartu nahi duen edo ez, baina guk aukera hori eman nahi diegu.

Harrobia indartzea nahitaezkoa izango da egitasmoak oinarri sendoak izan ditzan?

Bai, gure egitasmoak aukera edo aldagai hori aztertuta dauka. Edonola ere, datorren urtean gauzak nola doazen ikusi arte, itxaron behar dugu. Asmoa da harrobiko talde bat izatea, edo behintzat neska batzuekin goi mailakoa ez den egutegia egitea, pixkanaka haziz joan daitezen. Erabakiak pixkanaka-pixkanaka hartuko ditugu.]]>
<![CDATA[«Niretzat ez zutela tokirik esateak harritu ninduen»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1857/016/001/2022-07-19/niretzat_ez_zutela_tokirik_esateak_harritu_ninduen.htm Tue, 19 Jul 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1857/016/001/2022-07-19/niretzat_ez_zutela_tokirik_esateak_harritu_ninduen.htm
Zer moduz joan dira lehendabiziko aste hauek Zipren?

Pixkanaka egoera berri honetara egokitzen ari naiz, eta oso pozik nago. Erabat konbentzituta hartu nuen erabakia, nahiz eta egun gutxiko kontua izan zen. Argi neukan futbolean jarraitzekotan halako esperientzia ezberdin bat nahi nuela. Ez nuen Lehen edo Bigarren Mailan jokatzeko gogo berezirik. Zipre oso herrialde erosoa da, eta familiarentzat egokia. Gainera, Txapeldunen Ligako atarikoa jokatzeko aukera daukat, eta hori ere oso polita da. Egiari zor, harrituta nago hemen dagoen erritmo eta kalitatearekin. Argi dago ezin dela Espainiako Lehen Mailarekin alderatu, baina maila ona da.

Osasunan ez zenuela jarraituko iragarri eta gero, zer eskaintza izan zenituen?

Dena oso azkar joan zen. Liga amaitu baino astebete lehenago, Gijongo Sportingek deitu ninduen. Ez nuen guztiz argi hori nahi nuen, eta denbora eskatu nien. Sportingen aukera bazter utzi, eta berehala agertu zitzaidan aukera hau.

Nolakoak izan ziren Osasunan eman zenituen azken asteak?

Pena eta nostalgia puntu batekin egon nintzen, konturatu nintzelako nire ibilbidea Osasunan amaitzera zihoala. Era berean, bake sentsazio handia izan nuen, nire onena eman diodalako klubari. Asebeteta amaitu nuen. Pozik eta gustura atera naiz klubetik, aitortza eta maitasun handia jaso baitut.

Erretiroa hartzea benetako aukera izan al zen?

Bai, burutik pasatu zitzaidan zerbait izan zen. Pentsatu nuen beste zerbait egiteko garai aproposa izan zitekeela, baina emazteak gogorarazi zidan oraindik banuela futbola barruan, eta fisikoki ondo nengoela. Arrazoi zuen.

Osasunak eskaini zizun beste ardura batzuekin edo postu batean klubean jarraitzea?

Denboraldia hasi zenean banekien nire azken urtea izan zitekeela, baina denboraldiaren lehen erdian dezente jokatu nuen. Hasiera batean nire etorkizuna erabakitzeko aukera eman zidaten arren, gero aukera hori kendu egin zidaten. Abenduan eman zidaten aukera hori, baina futbolean gauzak oso azkar doaz, eta, martxoan berriro galdetu nienean, esan zidaten ez zutela niretzako tokirik ikusten, eta nahiago zutela gaztetxoren batek nire tokia hartzea. Ez zen negoziaziorik egon; batere. Erabakia onartu behar izan nuen, baina ezin dut ukatu harritu ninduela. Klubarekin bildu nintzen liga amaitutakoan nire asmoa zein zen jakinarazteko, eta esan zidaten klubaren aktibo garrantzitsu bat izan nintzela eta ateak zabalik nituela. Baina hori ez da eskaintza bat.

Diru kontuak aipatuta, zure ibilbidearen azken txanpan zaudela jakinda, horri ere begiratu diozu?

Bai, noski. Ez da Ziprera etortzeko arrazoi nagusietako bat izan, baina kontuan izan dudan zerbait da. Iazko soldatarekin alderatuta diru sarrera asko jaitsi da, baina dirua da oraindik ere. Emazteak esaten dit ea berari zenbat kostako litzaiokeen nik urtebetean irabazten dudana irabaztea: urte batzuk. Beraz, esfortzu hau egitea ere garrantzitsua da, betiere fisikoki eta buruz osasuntsu bazaude.

Agurreko prentsa agerraldian barkamena eskatu zenuen zuretzako hain gogorrak izan ziren hilabete horietan jarrera desegokiren bat izan bazenuen. Zer esan nahi zenuen horrekin?

Prozesu honetan guztian apur bat minduta ere sentitu nintzen. Azkenean, urte mordoa eman dut Osasunan, eta ez da erraza jaso nuen berri hura jasotzea. Berria jaso aurretik ere nabaritzen nuen zerbait gertatzen zela. Gutxi jokatzen nuen, nahiz eta uste nuen jokatzeko nengoela. Injustizia bat balitz bezala bizi duzu, zuk gehiago jokatzea merezi duzula uste duzulako. Uste dut ez zaidala asko nabaritu sentimendu hori, eredu izaten ahalegindu naizelako, baina ez da erraza izan.

Roberto Torresen denboraldia ere ez da erraza izan.

Antzeko egoera izan daiteke, baina badaude ezberdintasunak, bera gazteagoa delako eta beste urtebeterako kontratua duelako. Oraindik emango dio futbola taldeari. Atzera begiratuta, nire ustez, jokalari multzoaren kudeaketan beste kontu bat falta izan zitzaion entrenatzaile taldeari. Jokalari multzo bat zegoen ikusten genuena ez genuela asteburuko partidetarako kontatzen, eta aldagelaren osasunerako hori garrantzitsua da. Zaila izan zen, baina gure profesionaltasuna erakutsi genuen.

Jon Moncayolarekin gertatutakoari buruz zer esan dezakezu?

Jon ezagututa, oso arraroa egin zait horrelako afera batean egotea. Agian berak ere ez zekien hautagaietako bati baiezkoa eman ziola bere bitartekariak. Ez dakit noraino zen bera egoera horren jakitun. Kaltetua bera izan da.

Europako txapelketak jokatzeko aukera izan dezakezu. Ginga polita litzateke zure ibilbidearentzat?

Baiezkoa emateko orduan garrantzia izan zuen. Zaila izango da, jakin badakigulako talde xumea garela. Halere, uste dut gauzak zail jarriko dizkiogula Midtjylland taldeari. Lehen kanporaketa gaindituz gero, Conference Liga jokatuko genuke; bi gaindituta, Europa liga; eta hiru gaindituko bagenitu, Txapeldunen Liga. Nire helburua asko jokatzea da, eta fisikoki eta mentalki ondo ikusten dut neure burua. Pozik ari naiz entrenatzen. Gainera, uste dut taldearentzat garrantzitsua izan naitekeela.]]>
<![CDATA[Erronkari neurria hartuz]]> https://www.berria.eus/paperekoa/2092/018/001/2022-07-19/erronkari_neurria_hartuz.htm Tue, 19 Jul 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/2092/018/001/2022-07-19/erronkari_neurria_hartuz.htm Sotera. Zuzendaritza, entrenatzailea eta talde ia osoa aldatu zuten, eta Andoni Gartzia arraunlariak (Barakaldo, Bizkaia, 1985) dio helburua urtea «libratzea» dela. Oraingoz, aurreikuspen horiek «betetzen» ari da Itsasoko Ama, nahiz eta, Gartziaren hitzetan, denboraldi hasiera «arraroa» izaten ari den: «Sentsazioak kontrajarriak dira: estropadaren lehen erdiak onak egiten ditugu; bigarren erdiak, ordea, txarrak».

Hain justu, Gartzia da iazko taldetik jarraitzen duen bakarretariko bat. «Gogorra egiten zitzaidan kluba egoera horretan uztea. Beste talde batera joateko eskaintza on bat egin zidaten, baina, kolore hauei diedan maitasunagatik, geratzea erabaki nuen. Azken bi denboraldiekin alderatuta oso ezberdina izaten ari da, tarteka gogorra ere bai, baina hartu nuen erabakiarekin aurrera».

Denboraldia hasi aurreko azken estropadetan emaitza «kaxkarrak» lortu zituen Santurtzik, eta maila zuzenean galtzeko hautagai nagusi gisa jarri zuten askok eta askok. «Aurreikuspen hori egin zuen jendeak, baina niretzat ez da sorpresa izan hobeto ibili izana. Taldean ez genuen uste azkenak izango ginenik, ezta gutxiago ere». Euskolabel ligako sailkapenean bederatzigarren postuan daude moreak, eta bigarren txandan egoteko borroka horretan sartu nahi lukete: «Gauzak zertxobait hobeto eginda, hor egon gaitezke».

Hori lortzeko, estropada «osoak» egitea falta zaio Mikel Portularrumek entrenatzen duen taldeari. «Hobetzeko asko dugu oraindik. 12. edo 13. minututik aurrera, indarra galtzen hasten garenean, gure arraunketa zertxobait galtzen dugu, eta trainerua ez dabil hain fin uretan. Ea hurrengo estropadetan hobetzen dugun».

Zernahi ere, taldea «ondo» eta «gogotsu» dagoela nabarmendu du: «Arraunlari beteranoen eta gazteen arteko nahasketa bat dugu. Aldagelan giro ona dago, eta hala behar du, emaitzak ailegatzen ez badira urtea gogorra egiten delako. Denak bultza egiten ari gara, eta hori da gure indargunea; borrokalariak gara».

Ligari ondo ekin zioten, Bilboko erlojuaren aurkako estropadan seigarren postuan sailkatuta. Ondoren, beherago ibili dira, 9. eta 11. postuen artean beti. Azken asteburuan, Orioko banderan, denborarik txarrena egin zuten, baina, epaileek Ares eta Cabo kanporatu ostean, estropadari etekina atera zion Itsasoko Ama-k. «Ez genuen estropada ona egin, nahiz eta bagenekien Galiziako bi traineruak kanporatuta zeudela. Ez da modurik politena, baina puntu guztiak ongietorriak dira».

Ondarroa, Ares eta Cabo ditu atzetik sailkapenean. «Ez nuen uste Cabo hain atzean ibiliko zenik, ezta Ondarroa ere. Baina behin zuloan sartzen zarenean, buruak eragin handia izaten du, eta kosta egiten da egoerari buelta ematea. Puntu gutxi daude gure artean, eta borroka estua izango da». Lekeitio borroka horretan ere sar daitekeela uste du. «Ez daude hain urrun». Aldiz, Getaria eta Kaiku ekuazio horretatik kendu ditu. «Inbidia ematen didate. Estropadatik estropadara aldaketak egin arren, ia ez dute nabaritzen». Sotera-k zazpi puntu ateratzen dizkio Ares azken-aurreko sailkatuari, eta hamar azkenari, Cabori. «Oraingoz lasai gaudela esan genezake. Beste batzuk gu baino urduriago egongo dira». Igandean, etxeko banderan egin nahi dute estropada oso hori.]]>
<![CDATA[«Ideia bat ondo transmititzeko, sentitu egin behar da aurrena»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1928/022/001/2022-06-29/ideia_bat_ondo_transmititzeko_sentitu_egin_behar_da_aurrena.htm Wed, 29 Jun 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1928/022/001/2022-06-29/ideia_bat_ondo_transmititzeko_sentitu_egin_behar_da_aurrena.htm
Hara eta hona ibili zara azken urteetan, eta ia beti emaitza onak lortu dituzu. Eskaintzarik ez zaizu faltako orain ere.

Proposamenak izan ditut, baina, jada entrenatzaile lanetan bederatzi urte daramatzazunean, aukerak ondo aztertu behar dira. Hego Amerikan oso aukera ona izan nuen, baina zoritxarrez ez zen gauzatu. Hainbat talderekin hitz egiten ari naiz.

Nongo taldeak dira?

Atzerrikoak dira guztiak.

Hego Amerikan estima handia dizute. Hango ligarik handienetako batera joatea da asmoa?

Bai, badakit zaila dela, baina aukera balego, pauso ona litzateke nire ibilbidean. Asian edo Hego Amerikan izan liteke. Talde bat zuzentzeko, edo, batek daki, selekzio baten ardura hartzeko. Asian ere ondo baloratzen naute. Zaila da han entrenatzea, bi emaitza txar lortu bezain pronto amaitzen zaielako pazientzia klubetako agintariei.

Asko aztertzen dituzu eskaintzak?

Zauden egoerak baldintzatzen du hori. Txilera joateko lehen aukera izan nuenean, baldintzei ia begiratu gabe onartu nuen egin zidaten eskaintza. Orain, daukadan ibilbidearekin, gehiago aztertzen ditut aukerak. Egon naizen herrialde batera bueltatzeko aukera izango banu, ez nuke edozein eskaintza onartuko. Esaterako, Txilen liga irabazi badut, tituluaren lehian aritu daitekeen talde bat izan beharko luke.

Eskaintza bat onartzeko, zeri begiratzen diozu aurrena?

Lehenik eta behin, klubaren historiari, historia luzea duten klubek normalean azpiegitura onak dituztelako. Taldearen analisi bat egiten dut, eta zuzendaritzari aurkezten diot, ideiarekin bat datozen egiaztatzeko. Denboraldia hasita ailegatzen banaiz, benetan sentitu behar dut talde hori hobetu dezakedala. Ideia bat ondo transmititzeko, sentitu egin behar da aurrena. Horren harira, jokoaren ezagutzarekin batera, entrenatzaileak karisma izatea funtsezkoa da. Horren adibide ona da Imanol Alguacil. Horretaz landa, herrialdeari ere begiratzen diogu noski, baina nik eta nire familiak argi dugu lanera goazela. Lanetik etxera, eta etxetik lanera. Hori izan da nire lan egiteko modua.

Egon zaren toki guztietan ziklo motzak egin dituzu. Zergatik?

Batetik, egon naizen toki batzuetan entrenatzaileen egitasmoak motzak izaten direlako; eta, bestetik, urte gehiagoz jarraitzeko aukera izan dudan lekuetan, gauzak ondo egitearen poderioz, eskaintza hobeak izan ditudalako. Belgikan, Kas Eupen taldean, sentitu nuen urte gehiagoz jarraitzeko gogoa, baina ni klubera eraman ninduen zuzendaritzako kideak kluba utzi zuen. Berritzeko aukera nuen, baina, egitasmoa ahuldu egingo zela pentsatuz, ez jarraitzeko erabakia hartu nuen. Edonola ere, badaukat gogoa lau urteko egitasmo batean murgiltzeko, ikusten baitut nire lan egiteko moduak eragina duela, goazen tokira goazela.

Entrenatzaile exotiko bat bazina bezala sentitzen zara? Edo nekatuta zaude etiketa horretaz?

Etiketa logikoa iruditzen zait, ibilbidea atzerrian osatu dudalako. Oso harro nago egin dudan guztiaz, ez baitit inork ezer oparitu. Etxera itzultzeko garaia iritsiko da, baina orain ez. Gainera, atzerrian entrenatzen jarraitzeko indarra sobran daukat oraindik ere. Egia da azken urteetan Espainiako Lehen eta Bigarren Mailako taldeek niregan interesa izan dutela, baina, hemen entrenatzea erabakitzen dudanean, esku artean egitasmo sendo eta indartsu bat dudalako izango da. Hori bai, gauza batzuen falta sumatzen dut, eta horietako bat da euskaraz entrenatzea. Jon Bautistarekin Belgikan izan nuen aukera, baina kitto, besterik ez.

Hizkuntza dela eta, mezua jokalariari helaraztea toki batzuetan beste batzuetan baino zailagoa izango da, ezta?

Bai, eta han eta hemen ibiltzeari esker baliabide gehiago lortu ditut, pertsona eta entrenatzaile bezala. Saudi Arabian nengoenean, ingelesez hitz egiten nuen, eta itzultzaileak arabierara itzultzen zuen nik esandakoa. Nire orduko ingelesa ez da oraingoa, eta, beraz, komunikazioa ez zen errazena. Beraz, nituen futbol pentsamenduak eta ideiak jokalariei transmititzeko modua gauzak egitea zen zuzenean. Horrekin batera, keinuei garrantzi handiagoa eman nien. Hizkuntza baino gehiago, transmititzeko gaitasuna izatea da gakoa.

Transmititzeaz ari zarela, zein izaten da jokalariei ematen diezun lehen mezua?

Hasteko, norabide berean lan eginda dena errazagoa izango dela nabarmentzen diet. Azken finean, talde kirol bat da. Ondoren, arlo teknikoa eta taktikoa alde batera utzita, ezinbestekoa da norbanako bakoitzak egun bakoitzean duen onena ematea. Helburuak lor daitezke edo ez, baina eguneroko lanarekin helburu hori lortzea merezi duzula sentitu eta sinetsi behar duzu.

Entrenatzen den bezala jokatzen da, edo hori esan ohi da behintzat.

Hala baita. Helburu bat lortzeko orduan arduraren %80 gure esku dagoela esaten dut nik beti. Euria egitea edo ez egitea ez dago gure esku, baina gertatzen den horren aurrean dugun jarrera bai, hori gurea da.

Oso toki ezberdinetan entrenatu duzu. Entrenatzaileak egokitu egin behar du doan tokira?

Bai noski. Zer zentzu izango luke 1-4-3-3 sistemarekin jokatzeak, bi aurrelari on izan eta hegaleko jokalari petorik ez baduzu? Duzun ideia mantenduta, taldera moldatu behar duzu. Malgua izan behar du entrenatzaileak. Nire taldeetan, hiru kontzeptu funtsezkoak dira: ordena, lana eta baloiarekin ondo moldatzea.

Nola jokatzen du Beñat San Joseren talde batek?

Baloi jabetza eraso egiteko erabiltzea gustatzen zait. Joko asoziatiboa ona da, egiten dugu, baina Hego Amerikan bertikaltasuna zer den ere ikasi dut. Bi gauzak egitea gustatzen zait, baina muturretara jo gabe. Aukera dugunean erasora joan, kalitatearekin, baina aurkariaren atera begiratuz beti. Horrek taldea bizirik dagoela esan nahi du.

Realeko harrobiko jokalari eta entrenatzaile izandakoa zara. Ametsa da zuretzat Reala entrenatzea?

Nire ibilbideko une garrantzitsu bat litzateke, baina beste edozein euskal talde entrenatzea izan daitekeen bezala. Realean oso urte politak izan nituen; aitonarekin Atotxara joaten nintzen, eta, alde horretatik, inplikazio emozionala handiagoa litzateke. Benetako ametsa, baina, euskal selekzioa txapelketa handi batean zuzentzea litzateke.

Hain justu, Realeko harrobitik joan zinen Saudi Arabiara, 23 urtez azpiko Al-Ittihad taldea zuzentzera. Nola iritsi zitzaizun aukera hura?

Lau urte egin nituen Zubietan, 2008an hasita. 2012ko udan, denboraldiaurrea hasia zela, Joseba Barandiaran nire bitartekariak eman zidan eskaintza haren berri. Kadete mailako talde entrenatzen nuen, eta nire aginduetara aritzekoak ziren Mikel Oiartzabal, Alex Petxarroman eta Ander Gebara, besteak beste. Oso gustura nengoen, urte ahaztezinak izan ziren, baina entrenatzaile talde profesional batera gerturatzeko gogoa nuen, eta klubean ulertu egin zuten nire erabakia. Oso ondo portatu ziren nirekin orduko Zubietako arduradunak, Luki Iriarte eta Bittor Alkiza, baita Jokin Aperribai presidentea eta Loren Juarros kirol zuzendaria ere. Urte ahaztezinak izan ziren.]]>
<![CDATA[«Hamar garaipenekin, urteak ez ziren onak»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1917/023/001/2022-06-26/hamar_garaipenekin_urteak_ez_ziren_onak.htm Sun, 26 Jun 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1917/023/001/2022-06-26/hamar_garaipenekin_urteak_ez_ziren_onak.htm
Izan zen, 1980ko hamarkadan, Mathieu izeneko beste txirrindulari herbeheretar bat. Oso irabazlea eta ziklo-krosean hasitakoa hura ere. Mathieu Hermans (Goirle, Herbehereak, 1963) Orbea-Danena euskal taldearekin igaro zen 1984an profesionaletara. «Van der Poeli esker ikasi duzue nola ahoskatu behar den Mathieu izena». Hamar garaipen lortu zituen hiru asteko itzulietan. Egun, Bioracer enpresako Mateo produktuaren arduraduna da hainbat herrialdetan, eta Mathieu Hermans. Kontrakorrontean izena duen biografia aurkeztera itzuli da Euskal Herrira. Duela 41 urte etorri zen lehen aldiz, Tolosan egin zen munduko ziklo-kros txapelketaren atariko proban parte hartzera. Liburu hori baliatu du bere istorioa familiari kontatzeko.

1984an Orbea-Danena euskal taldearekin igaro zinen profesionaletara. Atzerritar gutxi zegoen euskal taldeetan?

Ni neu baino ez, eta Espainian, Madrilgo Zor taldean zegoen Peter Pieters herbeheretarra zen bakarra. Dena den, Pieters bere herrialdean bizi zen, eta lasterketetan parte hartzeko baino ez zen etortzen. Aldiz, ni hemen bizi nintzen, Pedro Larrayozen etxean, diru apur bat aurreztuz. Tolosan jokatu zen lasterketa hartan egin genuen harremana, eta, handik urte batzuetara, hark egin zuen tratua Peli Egaña, Patxi Alkorta eta Txomin Perurenarekin, ni Orbearekin profesionaletara igarotzeko.

1988an eta 1989an lortu zenituen zure emaitzarik onenak: Frantziako Tourrean etapa garaipen bat eta Espainiako Vueltan bederatzi. Garaipen asko dira.

Hamar garaipen edo gutxiagoarekin, urteak ez ziren onak. 1988an, 25 lasterketa irabazi nituen, eta, 1989an, Tourreko etapa, beste 12 garaipen eta bosgarren izan nintzen Flandriako Tourrean. 1988an, sei etapa irabazi nituen Espainiako Vueltan.

Profesionaletan esprinterra izan arren, gazte mailetan igotzailea omen zinen. Hala da?

Nik txirrindulari ona izan nahi nuen, besterik gabe. Esaten zidaten mendateak ondo gainditzen nituela, baina nire herrialdearen hegoaldean dauden mendateak edo Euskal Herrikoak oso ezberdinak dira. Aldapa gora ez nintzen gaizki moldatzen, egia da hori, baina ez nuen onenei jarraitzeko gaitasunik. Ez nuen irabazten, eta, nik, irabazteko korritzen nuen, onena izateko. Pixkanaka, esprintetan sartzen ikasi, eta, hemen txirrindulari azkar askorik ez zegoenez, nire tokia egin nuen.

Orbea taldea desegin eta gero Seur taldera joan zinen, 1990ean. Festina eta TVM taldeekin korritu zenuen ondoren, harik eta 1994an erretiroa hartu zenuen arte. Zergatik ezin izan zenuen mantendu aurrez izandako maila?

Orbea familia baten gisakoa zen, eta niri konfiantza hori gustatzen zitzaidan: lagun talde bat ginen. Hortik aurrera, kosta egin zitzaidan nire mailarik onenean aritzea. Irabazteko ordaintzen zidaten, eta txirrindularitza pasioa baino gehiago lan baten gisa bizitzen hasi nintzen. Gainera, ez nuen eraman esprintetan niretzako lan egiten zuten txirrindularirik. Festinara joan nintzen, eta han, berriz ere, hutsetik hastera. Egokitzea kosta egiten zitzaidan.

Gaztelaniara itzuli dute zure biografia, eta hori aurkeztera etorri zara aldi honetan. Zerk eraman zintuen 2013an liburu hau argitaratzera?

Idazle herbeheretar baten proposamena izan zen. Hasieran ezetz esan nion, baina, seme-alabekin hitz eginda, iritzia aldatu nuen. Eurentzat egiteko eskatu zidaten, nire ibilbideko pasarteen berri gehiago jakin nahi zutelako. Nire familiari nire bizitzaren pasarte bat kontatzeko balio izan dit.

Non zara ezagunagoa? Zure herrialdean edo Euskal Herrian?

Euskal Herrian. Herbehereetan, kirola gustuko dutenek ezagutzen naute, baina, hemen, jarraitzaile asko ditut, 40 eta 60 urte artekoak gehienak.

Zergatik ez dago esprinter petorik Euskal Herrian?

Txirrindulari batek, normalean, lasterketa asko irabazi behar ditu profesionaletan tokia izateko. Euskal Herrian bakarrik korritzen baduzu, eta ez bazara igotzailea, zaila da.

Euskal txirrindularitzaren garairik onena ezagutu zenuen. Zergatik ez da orduko maila berreskuratu?

Gazteek gauza gehiago dituzte egiteko. Txirrindularitzan asko entrenatu behar da, sakrifizio handia exijitzen du, eta hori ez da mundu guztiarentzat. Ari dira ziklista ohiak euren eskolekin harrobia lantzen, baina lasterketa gehiago behar dira. Nire gaztaroan, asteburuero genuen lasterketa bat edo beste etxetik urrunegi joan gabe.

Zure herrialdeaz ari zarela, badirudi azken urteetan emakumezkoek gizonezkoek baino emaitza hobeak lortu dituztela.

Duela 15 edo 20 urte, Rabobanken garaian, lasterketa asko zeuden. Neskei bi urte gazteagoak ziren mutilekin korritzeko aukera ematen zitzaien, eta ikusi zen lasterketak irabazten zituztela, eta lehiatzen jarraitzeko gogoa ematen zieten emaitza haiek.

Mathieu Van Der Poel da salbuespenetako bat. Zer esan dezakezu hari buruz?

Izar bat dela. Politena zer da, Van der Poel, Wout Van Aert edo Tom Pidckok ez direla soilik errepideko ziklistak, ez dituzte ziklo-krosa edo mendiko bizikleta alboratu, eta hori izan daiteke haiek duten maila ulertzeko gako nagusietako bat. Nik erretiroa hartu ondorengo garaian, bazirudien bakarrik errepidean aritu behar zela.

Nork irabaziko du hastear den Frantziako Tourra? Jumbo-Vismak sekulako taldea darama.

Primoz Roglic edo Jonas Vingegaard baino, nahiago nuke aurreneko hamar edo bosten artean sartzeko ahaleginetan ari den herbeheretar bat izango balitz taldeko liderra. Ulertzen dut erabakia, baina pena bat da. Dylan Groenewegen esprinterrari ere alde egiten utzi zioten. Zergatik? Ez zutelako Tourrera eramaten, Roglicentzako edo Vingegaardentzako lan egiteko jendea nahi zutelako. Herbehereetako txirrindularitzazaleak atxikimendua dio Jumbo Vismari, baina ez da gauza bera. Joop Zoetemelk berriaren bila ari gara.

Hortaz, Tadej Pogacarrek irabaztea nahi duzu?

Ez, ez dut hori esan nahi. Onenak irabaz dezala. Urrezko belaunaldi hau bikaina da, etengabe eraso egiten dute, lehertzeko beldurrik gabe, eta zirrara handia sorrarazten dute.]]>
<![CDATA[Markak ontzeko ziurtasunarekin]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1996/022/002/2022-06-18/markak_ontzeko_ziurtasunarekin.htm Sat, 18 Jun 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1996/022/002/2022-06-18/markak_ontzeko_ziurtasunarekin.htm Zelai III.a-Ansorregi bikoteak aritu ziren iaz finalean, eta, oraingo honetan, Nerea Arrutik eta Amalur Arbelaitzek osatutako bikotea batu zaie. Beste pizgarri bat. Eta, gainera, emakumezkoen finala eta gizonezkoena ez dira egun berean egingo estreinakoz. Egin beharko duten lana ez da aldatu: 63 kiloko bola hogei aldiz altxatu, 250 kiloko harriari tiraka bi plaza osatu, 45 ontzako bi enbor moztu, 25 kiloko txingekin sei plaza osatu eta plazari birak emanez bi kilometro korrika egin.

Lucia Orbe (Bilbo, 1989) eta Garazi Arruti nagusitu ziren iaz, 29 minutu eta 45 segundoko denborarekin. Orbek dio «asko» entrenatu direla, eta, beraz, aurrerapausoa emango dutela uste du. «Guztiz ziur nago. Denak iaz baino prestatuago gaude, eta lehia polita bezain gogorra izango da». Zuhurtziaz bada ere, markak hobetuko dituztela iritzi dio. «Badaezpada, aurkariei abantailarik ez emateko, ez dute esan nahi zer denboratan aritu gaitezkeen, baina entrenamenduetan iazko denboren azpitik ibili gara».

Uxue Ansorregi (Mendaro, Gipuzkoa, 1995) eta Zelai III.a sailkatu ziren bigarren postuan, 31 minutu eta 26 segundoko denborarekin. Lehen proban, harriarekin, atzerapen handia izan zuen bikoteak. «Arantza geratu zitzaidan, harriarekin ez bainuen espero bezalako lana egin. Urduri nengoen, eta beroa egiten zuen. Hurrengo probetan lortu nuen egoerari buelta ematea, baina berandu zen». Ez du halakorik berriro gertatzea nahi. «Harriarekin asko aritu naiz, eta ea emaitzak plazan ikusten diren». Ansorregik zortzi jasoaldi emango dizkio bolari, eta Zelai III.ak beste hamabiak.

Amalur Arbelaitzentzat (Oiartzun, Gipuzkoa, 1980) eta Nerea Arrutirentzat, berriz, lehen aldia da pentatloian. Oiartzuarrari gizonezkoen banakako finala ikusita sartu zitzaion pentatloia egiteko harra, eta iazko urritik dihardu gaurko finala prestatzen. «Luze egin zait. Zazpi hilabete dira, astean bost aldiz entrenatzen». Ostolazaren harri-jasotze eskolan ezagutu zuen Nerea Arruti, eta ordutik elkarrekin entrenatu dira. «Hasiera oso gogorra izan zen. Harriarekin asko kostatu zitzaidan, eta inoiz damutu ere egin nintzen. Erronk zalea naiz, ordea, eta buruan zerbait sartzen bazait, egin egiten dut».

Aizkora gako

Hiru bikoteetako ordezkariek uste dute aizkoran erabakiko dela proba. «Nereak aizkoran emaitza bikainak lortu ditu azkenaldian, eta ni ere gustura aritzen naiz enborrak mozten», nabarmendu du Arbelaitzek. «Harri jasotzean bikoteren batek alde handia atera ezean, aizkora izango da gakoa, lanik luzeena hori baita. Nik aizkoran erantzukizun handiagoa hartuko dut, baina Karmelek egurrak mozten asko hobetu du. Kirolari petoa da», esan du Ansorregik. Harrian bizpahiru minutuko tartea hartu eta gero, Orbek eta Garazi Arrutik aizkoran abantaila ia osoa galdu zuten iazko finalean. «Aizkoran ibili naiz, baina ez nahi bezainbeste. Ez nago agian besteen mailan, baina lehiatzeko moduan bai. Iaz Garazik hartu zuen bikotearen erantzukizuna, baina aurten gehiago entrenatu naiz, eta laguntza handiagoa eman nahi diot», azpimarratu du Orbek.

Iazko bi bikote finalistek ondo ezagutzen dute elkar, baina badakite bikote debutariak ere lan ona egingo duela. «Oso bikote indartsua da. Nerea kirol guztietan da ona, kirolari osoa baita, eta Amalur ere oso neska indartsua da», esan du Ansorregik. «Nerea badakigu aizkoran zelan dabilen, eta Amalur nerbio handiko kirolaria da, piperminaren gisakoa. Iazko denboraren azpitik egongo gara iazko bi finalistak, nahikoa gainera, eta bikote debutaria gure iazko marketatik behera ere egongo dela uste dut. Bikote indartsua da», gehitu du Orbek. Etxean egindako lana errepikatuz gero, hala izango dela uste du Arbelaitzek. «Gustura gelditzea eta dena ematea da gure lehen helburua». Beroa kezka iturri dutela plazaratuko dira guztiak, baina pozik, aurten bai, aurten hiru bikote izango direlako lehian. Hurrengo urtean gutxienez lau izatea nahiko lukete hirurek.]]>
<![CDATA[Gora egiteko, behera begiratu]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1920/022/001/2022-06-14/gora_egiteko_behera_begiratu.htm Tue, 14 Jun 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1920/022/001/2022-06-14/gora_egiteko_behera_begiratu.htm
Haatik, azkenaldian oso bestelakoa da errealitatea. Gizonezkoetan ohikoa izan da euskal ziklista bat podiumean ikustea: 1903an lehen itzuli handia korritu zenetik orain arte izandako itzuliekin eta podiumekin hiruko erregela eginez gero, ia zazpi itzulitik behin igo da podiumera euskal ziklista bat. 2002az geroztik, ordea, Mikel Landak 2015ean eta 2022an Giroan lortutako podiumak izan dira euskal txirrindularitzaren emaitzarik onenak. Hogei urtean, edo, zehatzago esanda, azken 58 itzuli handietan, bi podium. Uzta txikia, arestian aipatutako hiruko erregelari kasu eginez gero. Hain justu, Landa izan da Tourreko podiumetik gertuen egon den ziklista: segundo bakarrera geratu zen 2017an. Aurrez, Joseba Beloki bete-betean ibili zen 2003ko Frantziako Tourra irabazteko borrokan, eta Igor Anton 2010eko Vuelta irabaztekoan, harik eta erori eta lasterketa utzi behar izan zuten arte.

Beheraldi horren arrazoiak aurkitzea ez da erraza. Abraham Olanok (Anoeta, Gipuzkoa, 1970) beheko mailetako ziklista eskasiari erreparatu dio aurrena. «Txirrindularitza asko zabaltzen ari da, baina agian gu ere zerbait gaizki egiten ari gara gure txirrindulariekin. Ez profesionalekin, behetik datozenekin baizik. Garai batean, 200 txirrindulari baino gehiago ateratzen ziren edozein lasterketatan. Behe mailetan zegoen lehia hark maila igotzea zekarren». Kantitatetik kalitatea. Joseba Beloki (Lazkao, Gipuzkoa, 1973) Olanoren antzera mintzatu da: «Lehenik eta behin, txirrindularitza ikaragarri globalizatu da. Gure garaian ohikoak ez ziren herrialdeetako ziklista asko daude orain: esloveniarrak, norvegiarrak eta abar. Horrek aukerak murrizten ditu. Baina, bestetik, kantitatearena ere aipatzeko modukoa da. Afizionatuen kopurua ikaragarri murriztu da, eta kalitatea ere bai. Multzoa handia denean, askoz ere errazagoa da txirrindulari hobeak ateratzea».

Euskal txirrindularitzaren garai onenak bizi izan zituzten biek ala biek. Olano 1992 eta 2002 artean izan zen profesional, eta Beloki, 1998tik 2006ra. Kantitateari ez ezik, gazteek lan egiteko duten moduari ere erreparatu dio Olanok. «Garai batean bizikletan ibiltzen ginen gehienak beste kirol batzuetan ere aritzen ginen. Egun, kadeteek profesionalen gisa entrenatzen dute, bizikletan soilik arituta. Orain ikusi da kanpotik, beste kirol batzuetatik datozenak ondo egokitzen direla txirrindularitzara, baina gureek ez lukete garapen hori izango beste kirol batean. Zerbaitetan kale egiten ari gara».

Bestelako zereginak

Podium askorik edo garaipenik lortu ez bada ere, lehen 10 postu ugari eta etapa garaipenen sorta ona bildu du euskal txirrindularitzak azken hogei urteetan. Gainera, euskal txirrindulariak punta-puntako liderren taldekide edo laguntzaile onenak izatea ere ez da kontu bakana. Dena dela, Belokik ez du uste azken hori denik aferaren zergatietako bat. «Euren ibilbidea talde lanerako bideratu dutenek ikusi dute ez dutela gaitasunik itzuli handietako bat irabazteko. Jonathan Castroviejo eredu da mutil askorentzat. Profesionaletara igaro, eta zeregin jakin batzuk eginez bere tokia aurkitu zuen, Imanol Erbitik egin bezala. Gertatzen dena da guk aurrean ibiltzen direnei soilik begiratzen diegula». Horri lotuta, Olanok «pazientzia» handiagoa eskatzen du gazte mailetan dauden txirrindulariekin. «Garapena oso ezberdina da pertsona batetik bestera. Agian ziklista batzuekin denbora gehixeago behar da euren onena eman dezaten. Gainera, gazte mailetan, guztien dedikazioa ez da ehuneko ehunekoa».

Agerikoa da itzuli handi bat irabazteko, kilometro gehiago edo gutxiago izan, ezinbestekoa dela erlojuaren aurka ondo moldatzea. Euskal Herriko orografia ez da aitzakia, erlojuaren aurkako inoizko txirrindulari onenetako batzuk hemengoak baitira. «Garai batean, erlojupekoetan oso ondo moldatzen ziren txirrindulari batzuk genituen: Indurain, Olano eta abar. Ez da non bizi garen, lan egiteko modua eta mentalitatea baizik. Horrez gain, nabarmentzekoa da potentziometroaren gatibu direla egungo txirrindulariak», esan du Olanok. Erlojupekoetan ondo moldatzea «beharrezkoa» dela uste du Belokik, baina euskal ziklistak ez dira irabazteko zorian egon erlojuaren aurka kilometro gutxi egin direnean ere. «Indurainen garaian, 150 kilometro egiten ziren erlojuaren aurka, eta azkenaldiko Tour batzuetan, denera, 13 kilometro egin dira».

Etorkizunera begira, Beloki baikor da. «Harrobia badago, eta badauzkagu txirrindulari batzuk hemendik gutxira aurrean ibiltzeko moduan izango direnak; Igor Arrieta, adibidez. Beste kontu bat da World Tourrean zenbat toki dagoen ziklista horientzat». Belokik uste baitu gaur egun ezinezkoa dela itzuli handi bat irabaztea Ineos edo Jumbo-Visma bezalako talde handi batetik kanpo. Olanoren iritziz, «ziklikoa» da egoera. «Guk pentsamendu hau badugu, zer esango dute frantziarrek? Zikloak izaten dira, eta, beraz, orain emaitzarik ez lortzeak ez du esan nahi gauza guztiak gaizki egiten ari garenik».

Somarribaren aroa

Emakumezkoei dagokienez, Joane Somarribarenak dira garaipen eta podium guztiak. Beraz, hamazazpi urte dira halako arrakastarik lortu gabe. Oro har, uzta bikaina da, baina figura bakar batean oinarritua. Eneritz Iturriagaetxebarria (Abadiño, Bizkaia, 1980) Somarribaren taldekide izandako eta Eneicaten jabe eta managerraren ustez, ez zen behar bezala «aprobetxatu»Somarribaren aroa: «Joaneri esker, ikusgaitasun handiagoa eman zitzaion, baina horretan geratu zen. Ez zen aprobetxatu boom hura: ez nahikoa, behintzat. Joaneren osteko garaian, lehendik errepidean ari ginen txirrindulariek jarraitu genuen. Pentsa, nire hurrengoa Ane Santesteban izan zela esan daiteke, eta Ane ni baino 10 urte gazteagoa da. Belaunaldi aldaketa ez zegoen bermatuta».

Nagusiki, profesionalizazio falta dago, Iturriagaren aburuz, hutsune horren atzean. «Neska guztiek oraindik ezin dute txirrindularitza modu profesionalean bizi. Zoritxarrez, hala da. Movistar orain agertu da, gizonezkoen taldeak dituzten beste egitura batzuk bezala». Dirua non, emaitzak han. «Hori argi ikusten da herbeheretarren eta estatubatuarren kasuetan. Haiek jarri dute diru gehien emakumezkoen ziklismoan, garai batean Italiak egin bezala. Aurreneko hogei sailkatuen artean hamar herbeheretar azaldu ohi dira gaur egun».

Profesionalizazioaren aferarekin batera, txirrindularien izaera eta mentalitatea ere aipatu ditu bizkaitarrak. «Dena gehiegi neurtzen da. Wattei begira korritzen da». Edonola ere, baliabideak ematen bazaizkie, behetik kalitate oneko ziklistak datozela berretsi du. «Gauza asko dira. Kalitatea, psikologia eta baliabideak. Jauzia emateko, eta, zer esanik ez, itzuli handi batean horrelako emaitza bat lortzeko».

Itzuli handien etengabeko gorabeherak ere ez dira mesedegarriak. Giroa mantendu izan da, baina Tourra edo haren baliokideak «urte luzez» ez dira egin, edo egun gutxiko lasterketak izan dira. «Hein batean globalizazioari eta UCIri esker, lasterketa horiek berreskuratzen ari gara, eta herrialde askok berdintasunaren alde egiteak ere lagundu du. Halere, erakunde publikoen laguntza behar da. Bestela, ikusi zer gertatu zen Emakumeen Birarekin, nahiz eta munduko onenak biltzen zituen».]]>
<![CDATA[«Onuragarria litzateke gu irekiagoak izatea; ez dugu ezer estaltzeko»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1876/027/001/2022-06-11/onuragarria_litzateke_gu_irekiagoak_izatea_ez_dugu_ezer_estaltzeko.htm Sat, 11 Jun 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1876/027/001/2022-06-11/onuragarria_litzateke_gu_irekiagoak_izatea_ez_dugu_ezer_estaltzeko.htm
Epaile izateari utzi diozula aprobetxatuta: zer futbol talderen jarraitzaile zara?

Lasai asko esan dezaket, askok sinetsi ez arren, ez naizela inongo talderen zale. Epaile lanetan hastea erabakitzen duzunean, futbola ikusi eta ulertzeko modu neutral, objektibo eta aseptiko bat aurkitu behar duzu. Bereizi egiten zara zale batek izan ditzaken sentimendu horietatik. Klub edo talde baten zale baino gehiago, ondo tratatu nauten hango edo hemengo pertsona batzuen zale naiz.

Eta epaile izan aurreko garaian?

Tira, Iruñekoa izanik, Osasunakoa nintzen. Azken finean, zure lurraldeko taldea da. Alde horretatik, Osasunaren eta lurraldearen artean badago oso errotua dagoen sentimendu hori. Futbolzale amorratua izan gabe, bada jende asko osasunazalea dena. Hori ez da edonon gertatzen.

Molinon futbol zelaia hautatu zenuen zure azken partidarako. Zergatik?

Enrique Castro Quini zenarekin oso harreman estua nuelako. Zelaian ordezkariaren eta epailearen artean izan ohi den harremanetik haratagokoa zen gure harremana. Hortaz landa, Diego Mariño Sportingeko atezainari partida baten amaieran eman nion besarkada ere birala izan zen. Lotura bat sortu zen, eta horregatik hautatu nuen partida eta zelai hori.

Ibilbidea Lehenengo Mailan amaitu izan bazenu, agurra non egitea gustatuko zitzaizukeen?

Sevillako Benito Villamarin futbol zelaian, han egin bainuen debuta Lehen Mailan. Zirkulua ixteko modu polita zatekeen hala agurtzea.

Lehen eta Bigarren mailen artean 279 partida zuzendu dituzu. Zer une duzu gogoan bereziki?

Bat aukeratzekotan, zalantzarik gabe, agurreko partida aukeratuko nuke. Sekula ez nuen pentsatu hainbeste jenderen maitasuna jasoko nuenik. Eta ez bakarrik nire lankideen partetik, baita zale, jokalari, entrenatzaile eta klubetako langileen partetik ere. Ziklo hau lasai eta ondo itxi ahal izan dut.

Dena den, adin mugak behartuta utzi behar izan duzu.

Bai, eta, egiari zor, fisikoki eta mentalki oso ondo nago orain. Eta, bereziki, arbitroentzat hain garrantzitsua den esperientzia handia pilatuta. Epaile baten indargune nagusia da hori: jokalariak ezagutu eta haiekin harremana nola izan behar duzun jakitea. Pena handia ematen dit, baina araudiak muga hori du ezarria.

Nola hasi zinen epaile lanetan?

Amigo eta Lagunak taldeetan jokatu nuen, harik eta 16 urte bete nituen arte. Dena den, epailearen figurak betidanik erakarri zuen nire arreta. Hala, jokatzen genituen lagunarteko partidetan epailerik ez bazegoen, neure burua eskaintzen nuen. Horrela hiru urte egin eta gero, epaile izateko ikastaroa egitea erabaki nuen. Burlades eta Leitzako Aurrera taldeen arteko partida izan zen nire lehen neurketa, Burlatan jokatutakoa. 25 urte igaro dira.

Epaile izatearekin norbaitek amets egiten du?

Inor gutxik. Zure familiari eta ingurukoei epaile izan nahi duzula esaten diezunean, arraro begiratzen dizute. Onerako zein txarrerako, bereziak gara, futboleko atezainen gisara. Etxean ondo hartu zuten. Bigarren B mailara igo bitartean, aita nire partida guztietara etorri zen, salbuespenik gabe. Hamabi urte izan ziren batera eta bestera. Laguntza eta babes horrek segurtasuna ematen dizu.

Zelaiko epaile lanak amaitu bazaizkizu ere, VAR-ari esker, lotura duten zeregin batzuetan jarraitzeko aukera izan dezakezu. Hori da zure asmoa?

Bai. Lehen Mailara igotzeko kanporaketak amaitu ostean argitaratuko dira epaileen zerrenda ofizialak, baina Epaileen Batzorde Teknikoak Bigarren Mailako VAR epailea izateko aukera eskaini dit. Oso pozik nago. Hain justu, orain sortzen ari da VAR-eko epaile taldea. Talde espezializatu bat sortzea da asmoa, VAR-erako trebezia jakin batzuk garatu ahal izateko. Zelaian aritu garen epaileok, batez beste, hamalau partida egin ditugu VAR-ean. Jada VAR-erako soilik dauden epaileek 75 inguru egingo zituzten. Beraz, haiek gu baino askoz ere azkarragoak dira, eta esperientzia txikiagoa dugunok baino detaile gehiago harrapatzen dituzte.

Onuragarria litzateke zelaiko eta VAR-eko epaile bikotea beti berbera izatea?

Aukera ona litzateke, bai. Zuk lotura sendoak egiten dituzu zure lantaldearekin, eta elkar horren ondo ezagutzea oso interesgarria eta garrantzitsua da neurketa bat arbitratzerakoan. Kideari ahalik eta modu egokienean laguntzeko, funtsezkoa da konplizitate hori.

Zer gertatzen da eskuekin? Denboraldi hasieran, badirudi irizpideak oso argiak direla, baina, denboraldia hasitakoan, ez dirudi hala denik.

Gure artean ere eztabaida dago, arazoak sortzen dizkigulako. Duela ez hainbeste, esku bat falta gisa adierazteko irizpide gutxi batzuk geneuzkan. Ahalegintzen gara irizpideak bateratzen, eta ahalik eta kasuistika zabalena aztertzen, baina urtero egoera berriak sortzen dira, eta egoera berri horietarako irizpide berriak behar dira. Eztabaida honek luzerako emango du, eskuen jokaldiak oso grisak dira eta.

Hori horrela, esku guztiak falta adieraztea aukera bat da?

Irizpide bat izan zitekeen, baina nik uste dut justu kontrakoa gertatuko dela. Hau da, ahalik eta gutxien adieraziko direla. Joera hori dela esango nuke.

Ulertzen duzu jokalari eta entrenatzaile asko VAR-aren hain aurkakoak izatea?

Hain aurkakoak izatea ez dut ulertzen, ez. VAR-a ez da etorri arazo guztiak konpontzera, baizik eta oker larriak konpontzera: jokoz kanpoko argiak, eskuarekin sartzen diren golak eta abar. Ez dago ez entrenatzailerik ez jokalaririk esan dezakeena VAR-ak huts egin duela lehen aipatutako jokaldi argi horietakoren batean. Asko lagundu gaitu, baina, gizakiak garenez, batzuetan okertu egiten gara, besterik gabe.

Epaileen Batzorde Teknikoaren hermetismoaz luze eta zabal hitz egin da. Posible ikusiko zenuke partiden ostean, entrenatzaileek egiten duten moduan, epaileek prentsa agerraldi bat eskaintzea? Onuragarria litzateke?

Epaile Batzordearentzat onuragarria litzateke irekiagoak izatea; ez dugu ezer estaltzeko. Niri gustatuko litzaidake horrelako zerbait egitea. Hori bai, zalantzak ditut prentsaurreko hori zertarako erabiliko litzatekeen. Alegia, hartutako erabakien zergatien inguruan galdetu eta azalpena eskatzeko, edo eskarnio publiko bat egiteko. Zalantza hori dudanez, nire sentsazioa da, oraingoz, kontserbadoreagoak izan nahi dutela.

Presio mediatiko handia jasaten duzuela jakinda, ondo ordainduta dago lana?

Bai, oso ondo ordaintzen digutela uste dugu. Munduko futbol epaile profesionalen artean, gehien irabazten dutenak Espainiako Federazioko epaileak gara.

Gutxi-asko zenbat kobratzen du epaile profesional batek?

Oraintxe bertan, Lehen Mailan, 240.000 euro gordin inguru.

Hara eta hona ibili zara azken hamabi urteetan. Aurrerantzean, baina, asteburuak Madrilen igaroko dituzula dirudi, ezta?

Orain arte, asteburuero partida bakarra egiten genuen, izan VAR-ekoa edo izan zelaikoa. Baina VAR-eko epaile espezifikoek neurketa bat baino gehiago egiten dute. Beraz, ostiralean joango nintzateke Madrilera, eta asteburua han egingo nuke, Las Rozasen baitago zentralizatuta VAR-a. Erosoa da. Pribilegiatua naiz. Gustuko lana dut, zoriontsu naiz, bidaiak eta hotelak erosoak dira, eta ondo ordaintzen dute. Urte luzez aritu nahi nuke.]]>
<![CDATA[Txoria bere habiara itzuli da]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1881/028/001/2022-06-07/txoria_bere_habiara_itzuli_da.htm Tue, 07 Jun 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1881/028/001/2022-06-07/txoria_bere_habiara_itzuli_da.htm Txoriak txori. Ohiko kanta da Baiona errugbi taldearen ospakizunetan. Zelaian jokalari eta klubeko ordezkariak kantuan, estadioko Murrayfield harmailan zeuden 2.000 baionarren laguntzarekin. Hala lehortu zituzten duela urtebete Miarritzeko Aguilera estadioan isuritako negar malkoak. Izan ere, Miarritzek modurik krudelenean, derbi batean, kanporatu zuen iaz Baiona Top14ko habiatik, eta haren tokia hartu zuen gainera. Txori xuri-urdinak, ordea, azkar aurkitu du kolpe hartatik osatu eta bere habiara itzultzeko modua. «Garrantzitsua zen ahalik eta lasterren bueltatzea. Gainera, txapeldun izanda itzuliko da Baiona. Polita da igoera modu horretara lortzea». Aretz Iginiz Baionako jokalari eta kapitain ohiaren (Hendaia, Lapurdi, 1983) hitzak dira. Bi aukera zituen Baionak Top14ra itzultzeko, baina batekin aski izan du.

Misterio gutxi izan zuen ProD2ko finalak, Baionak aise menderatu baitzuen Mont-de-Marsan: 49-20. Hasi eta buka nagusi izan zen euskal taldea. 17-3 aurreratu zen lehen ordu erdira iritsi aurretik, eta hamar puntuko aldearekin joan zen atsedenaldira. Lehen zatian erabaki zuen finala Baionak. «Markagailuan alde handia hartuz gero, aurkariak arriskatu egin behar du, ireki egiten da, eta zuk hori aprobetxatu behar duzu. Final batean 49 puntu sartzea asko da. Mont-de-Marsan oso trebea da hankako jokoan, baina Baionak bikain erantzun zuen arlo horretan ere. Uztartzeetan eta alboko sakeetan ere oso ondo aritu ziren». Okzitaniako taldearen aurka ligako bi partidak galdu eta gero, hirugarrenean bai, Baionak irabazi zuen. Garairik onenean irabazi ere. «Finalak partida bereziak dira, eta edozer gauza gerta daiteke. Esperientzia oso garrantzitsua da, eta Baiona, alde horretatik, Mont-de-Marsanen aurretik zegoen».

Maila galduagatik ere, klubak egitasmoari jarraipena ematea erabaki zuen Yannick Bru entrenatzailea eta jokalari gehienak mantenduz. Erabaki zuzena izan da. Iritzi hori du Iginizek: «Azken hamar urteetan egonkortasuna falta izan da. Hori izan da arazorik handiena. Yannick Bruk eta bere lantaldeak lau urte egin ditu Baiona zuzentzen, eta, iaz jaitsi arren, taldeak ez zuen denboraldi txarra egin. Beraz, zegoenari eutsita errazagoa izan da igotzea». Entrenatzailearen lana «sekulakoa» izan bada ere, jokalari ohiak ez ditu ahaztu nahi izan arrakastaren parte izan diren beste pertsona asko: «Bruren teknikari taldean pertsona asko daude, eta horiena ere bada igoera. Eta, noski, jokalariena. Herriaren laguntza ere funtsezkoa izan da. Finean, guztiena da igoera hau».

Behin igoera lortuta, zailena falta da orain. Alegia, datorren urtean mailari eutsi eta Top14an segida izatea. «Errugbia antolatuta dagoen moduan, azken unera arte ezin da jakin zer mailatan ariko den talde bakoitza hurrengo denboraldian, eta horrek plangintzari asko eragiten dio. Dena azken momentuan egin behar da, eta ez da erraza. Horregatik da hain zaila igo berri diren taldeentzat Top14an jarraitzea». Iaz Miarritze eta Perpinya igo ziren Top14ra, eta biek ala biek oso denboraldi zaila izan dute. Hain zaila, Lapurdiko taldea zuzenean jaitsi baita ProD2 ligara. Kataluniakoak, berriz, ez jaisteko kanporaketa jokatu beharko du Mont-de-Marsanen aurka.

Horren harira, azken bederatzi denboraldietan ez da euskal derbirik izan Frantziako maila nagusian. «Ez da erraza, baina lor daiteke berriz ere bi taldeak gorengo mailan ikustea». Iaz egin bezala, baina elkarren aurka jokatu gabe, mailak trukatuko dituzte Baionak eta Miarritzek.

Aldaketa sakona

Frantziako lehen mailan segida izateko, denboraldi berriari begira aldaketa ugari egingo ditu Lapurdiko taldeak. Hasteko, Bruk ez du karguan jarraituko, Baionan lau denboraldi egin eta gero. Gregory Patat Perpinya eta Arroxelako entrenatzaile ohiak ordezkatuko du: haren estreinako aldia izango da entrenatzaile nagusi edo manager postuan.

Taldeari dagokionez, zenbait jokalariri kontratua amaituko zaienez, dozena bat jokalari berri beharko dira. «Teknikari taldearen erdia aldatuko da, eta hamar edo hamabi jokalari berri ere fitxatuko dira. Horrek zailtasunak ekarriko ditu, baina denboraldi bakoitza ezberdina da. Etapa berri bat abiatuko du Baionak». Txoria bere habiara itzuli da, baina, habia azken aldietan baino hobeto indartu ezean, bertatik kanporatua izateko arriskua handia da.]]>
<![CDATA[Gaztearen eskuetan utzi dute]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1876/020/001/2022-06-04/gaztearen_eskuetan_utzi_dute.htm Sat, 04 Jun 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1876/020/001/2022-06-04/gaztearen_eskuetan_utzi_dute.htm Axio (Ordizia, 1961) klubeko jokalari eta entrenatzaile historikoa ailegatu da lehena. Klubeko entrenatzaile izateari utzi zionetik ez da Altamirara joan zalea, nahiz eta taldearen nondik norakoei erreparatu. Haren atzetik etorri da Alain Araña (Ordizia, 2000) taldeko jokalaria eta Axioren iloba. Eta segituan agertu da hirukotea osatzera Aitor Araña (Ordizia, 1969), Alainen aita eta Axioren anaia.

Zelaira sartu dira argazkiak egitera, eta errugbiaz berriketan hasi dira. «Sant Boiko zelaia belar artifizialekoa da?», galdetu du Axiok. «Bai, honen antzekoa da», erantzun dio ilobak. Araña familia hertsiki lotuta egon da Ordizia errugbi elkartera, 1973an kluba sortu zenetik. Aitor eta Inazio jokalari izan ziren, Alain orain den moduan. Jokalari izan ostean, errugbi eskolako arduradun izan zen Aitor, harik eta 2009tik 2013ra presidente izan arte. Dena den, hiruretan ezagunena Axio da. Hogei urtez jokalari eta beste hogei urtez entrenatzaile izan zen, klubaren arorik loriatsuenean. Klubeko ikurra da. Haren aginduetara igo zen taldea 2005ean Espainiako Ohorezko Mailara, eta hura zen entrenatzaile 2011n eta 2012an Ordizia ligako txapeldunorde izan zenean eta 2012ko eta 2013ko Espainiako kopak irabazi zituenean.

2011ko ligako txapelketan bigarren amaitu zuen Ordiziak, La Vilarengandik puntu bakarrera. Ordu hartan ez zen kanporaketarik jokatu. «Ordizia tituluak lortzeko lehian aritzeko prest ikusi genuen lehen aldia izan zen», gogoratu du Aitorrek. Urtebete geroago, kanporaketak jokatuta, Ordiziak VRAC taldearen aurka galdu zuen finala, Valladoliden (Espainia): 22-10. «Taldeak jada sinesten zuen gauza handiak egiteko gai zela», nabarmendu du hirukoteko zaharrenak.

Urte hartan bertan irabazi zuen Ordiziak bere lehen titulua: kopa. Palentziako (Espainia) La Balastera estadioan izan zen, El Salvador 30-27 menderatuta. «5.000 pertsonarentzako lekua zegoen, eta horietatik 3.000 inguru Ordiziako zaleak ziren. Festa bat izan zen», gomutan izan du Aitorrek, klubeko orduko presidenteak. Hamar urte zituen Alainek. Ez du sekula ahaztuko. «Osaba entrenatzailea eta aita presidentea zirenez, taldearekin egin nuen bidaia. Nola ahaztu! Nire idoloak zirenekin joan nintzen, eta, orain, horietako batzuekin jokatzen dut».

Tituluak eskuratzeko lehian

Batekin nahiko ez, eta hurrengo urtean, 2013an, Goierriko taldeak bigarrenez irabazi zuen kopa. Santanderko (Espainia) El Sardinero zelaian; VRAC garaitu zuen: 27-17. «Bi kopa jarraian irabaztea ezustekoa izan zen, baina, ordurako, taldeak beste estatus bat zeukan. Espainiako jokalaririk onenek Ordiziara etorri nahi zuten. Klubak seriotasuna transmititzen zuen, bai zelaian eta bai bulegoetan», azpimarratu du presidente izandakoak.

Kopako finalak aipatuta, ezinbestean, 2012an eta 2013an bizitako harrerekin gogoratu dira hirurak. «Gauza handia izan zen; a ze jendetza bertaratu zen!», dio Axiok. «2012koarekin akordatzen naiz gehienbat. Festak zirela zirudien. «Bizitakoa ikaragarria izan zen», erantsi dio Aitorrek.

Kuadrilla bat hasi zen 1973an errugbian Ordizian; ia berrogei urte geroago, herriak bere-berea du kirol hori. Hastapenez oroitu da entrenatzaile ohia: «Meritu handia izan zen kluba sortu eta aurrera eramatea, urte askoan oso kaskarra izan baitzen egoera. Hernanin eta Lazkaon jokatu genuen aurrena, Ordiziako Trevijano ospetsura joan aurretik».

Trevijanoko lokatzetan hasi zen Ordizia oinarri sendoak ezartzen: 1979tik 2009ra jokatu zuen han. «Pixkanaka gora egiten hasi ginen, eta, jendea erakartzen hasi ginenez, egitasmoa indarra hartzen hasi zen», azaldu du Axiok. Hala, CAFek utzitako lurrak alboratu, eta Ordiziako Udalak kirol instalazio berriak egin zituen Altamiran futbolarentzat eta errugbiarentzat. Aitorren ustez, klubaren garapenean «funtsezkoa» izan zen aldaketa hura: «Beste dimentsio bat hartu genuen aldaketa harekin. Hasieran, belar artifizialean jokatzearen aurka geunden asko, baina, onartu behar da aldaketa onerako izan dela. Arlo teknikoan batik bat».

Belar naturalean jokatzea gauza bat da, baina aste barruan hartan entrenatu eta partidak prestatzea beste kontu bat da, Axiok ongi gogoan duen moduan. «Argi gutxi, eguraldi petrala eta nahi genuen moduan ezin entrenatu ahal izatea. Aldaketa, dudarik gabe, onerako izan zen».

Halabeharrez aurrelarietan oinarritzen zen orduan Ordiziaren joko estiloa, baina 2009an zelaia aldatzeak aukera eman zion taldeari joko aberatsago bat, azkarragoa eta teknikoagoa, egin ahal izateko aurrerantzean.

Edonola ere, zelaia aldatzearekin batera, beste mugarri bat ere izan zuen klubak: Jim Dixon zuzendari teknikoaren etorrera. Haren eragina ez du ahaztu nahi izan Aitorrek: «Hark ulertarazi zigun errugbi klub baten egiturak nolakoa izan behar duen. Besteak beste, orduan hasi ginen etxeko jendea entrenatzaile izateko prestatzen. Lehenengo ikastaro haietan aritu zen, adibidez, Iñigo Marotias».

Hamarkada bat geroago, Ordiziak aukera dauka palmaresari bere historiako lehen liga gehitzeko. Horretarako, Santboiana menderatu beharko du bihar, Sant Boi de Llobregaten (Herrialde Katalanak). 12:00etan hasiko da partida, eta ETB4k zuzenean emango du.

Denboraldi honetan partida bakarra jokatu dute elkarren aurka, Altamiran, eta Ordizia nagusitu zen: 34-32. Haatik, ez da erraza izango, aurkariaren zelaian jokatuko baita finala, eta Kataluniako klubaren mendeurrenean. «Partida oso fisikoa izango da. Puntuak sartuko dira, baina ez dut uste ez bata ez bestea markagailuan asko aurreratuko denik». Halako neurketa espero du Alainek, eta iritzi berekoa da haren aita. «Baliteke gakoa zera izatea, galtzen joan arren markagailuan gertu egotea. Valladoliden erakutsi bezala, orokorrean, Ordizia Santboianaren gainetik dago arlo fisikoan. Txispa gehiago dugu. Oro har, bi taldeek nahiko joko antzekoa dugula esan genezake». Baiezkoan da semea. «Eurak baino oldarkorragoak gara, fisikoagoak, eta baita zertxobait handiagoak ere. Partida orekatua izango da. Beraz, nire ustez, baliteke alde mentalak baldintzatzea partida».

Presioa, Santboianak

Finala jokatzeko, El Salvador ligako liderra menderatu behar izan zuen Ordiziak, Valladoliden. «Uste dut Santboianak errespetu handiagoarekin jokatuko duela gure kontra El Salvador menderatu genuelako. Inor gutxik espero zuen guk han irabaztea». Horrez gain, presioa norbaitek badu Sant Boiko taldeak izango duela iritzi dio Aitorrek. «Euren zaleen bultzada badute ere, mendeurrena denez, guk baino presio handiagoa izango dute».

Santboiana motibatuta egon badaiteke, zer esanik ez Ordizia. Izan ere, zendutako Kawa Leauma lagun eta jokalariari eskaini nahi diote garaipena. «Oso gogorra izan da. Taldeak egoerari buelta emateko izan duen gaitasuna txapela kentzeko modukoa da. Ezin da hori ahaztu, baina, hein batean, final honetan lagungarri izango zaie Kawaren oroitzapen hori», aipatu du Aitorrek Altamirako bideo gelan. Gelako paretetako batean zintzilik dago zeelandaberritarraren kamiseta. Agindu dutenez, Kawaren jaioterrira eramango dute garaikurra.

Bitan ligako txapeldunorde izan eta bi aldiz kopa irabazi ostean, orain hirukoteko gazteenari dagokio aitak eta osabak beste askoren laguntzarekin hasitako bidea biribiltzea; liga desiratua irabaztea. Gazteenaren eskuetan utzi dute zeregina, baina guztien artean egingo dute bultza. Kawa ere prest dago horretarako.]]>
<![CDATA[«Top14an segida izateko, oinarri sendoak behar dira»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1864/025/001/2022-06-03/top14an_segida_izateko_oinarri_sendoak_behar_dira.htm Fri, 03 Jun 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1864/025/001/2022-06-03/top14an_segida_izateko_oinarri_sendoak_behar_dira.htm
Bi aukera dituzue Top14 ligara itzultzeko, baina igandekoa final baten gisara ulertu behar da, ezta?

Txapelketako finala da; beraz, bai. Ahaleginduko gara azken partida izan dadin: txapelketa irabazi, eta lehen aukeran Top14ra itzultzea.

Ez da komeni bigarren aukera horretan gehiegi pentsatzea?

Buru-belarri ari gara igandeko partida prestatzen. Mont-de-Marsanek denboraldi aparta egin du, oso talde indartsua da, eta saiatuko gara irabazten. Partida hau galduko bagenu, bigarren aukera horretan pentsatzen hasiko ginateke.

Mont-de-Marsanen aurkako ligako bi partidak galdu egin dituzue. Errebantxarako gogoa duzue?

Bai, etxeko partida alde handiz galdu genuelako batez ere. Bestea gutxigatik izan zen, baina hura ere galdu egin genuen. Hirugarren hau izango da euren aurkako partida garrantzitsuena, eta irabazten badugu, ez gara asko akordatuko aurreko bietaz.

Top14ra itzultzea izan da helburu bakarra?

Aurreko urtean gertatu zena gertatu eta gero, jaitsi ginen moduan jaitsita, triste amaitu genuen denboraldia. Taldeak esfortzu handia egin zuen ekonomikoki aurrekontu handiari eusteko ProD2 mailan, eta bai, zuzendaritzaren helburua, eta hala esan zuten, igotzea da. Argi dago partidak jokatu egin behar direla, eta diruarekin soilik ez dela ezer egiten. Helburua betetzetik garaipen batera gaude. Ez bagara igotzen, uste dut taldeak badituela oinarriak, daukanarekin, ProD2an beste denboraldi on bat egiteko. Ez da mundua amaituko, baina gure buruan igotzea baino ez dago.

Asko eragin dizue iaz Miarritzeren aurka maila galdu izanak?

Bai, agerikoa da. Gainera, uste dut denboraldi ona egin genuela Top14 ligan, eta detaile txikiengatik ez genuen hamabigarren postuan amaitu eta jaitsierako kanporaketa ekidin. Taldeari eragin zion, baina, horregatik, partida honetarako oso motibatuta gaude.

Maila galdu arren, entrenatzailea eta taldearen gehiengoa mantentzea erabaki zuen zuzendaritzak. Emaitzak ikusita, erabaki zuzena izan dela dirudi.

Bai, aurreko denboraldian lan ona egin genuelako. Nik uste erakutsi genuela talde hark nahikoa maila zuela Top14an jokatzeko. Hortaz, blokearen zati handiena mantendu eta jokalari batzuk ekarrita, bagenekien ProD2 mailan goiko postuetan buka genezakeela.

Ez duzue etxean jokatuko, ezta Mont-de-Marsanen etxean ere, Montpellierren baizik. Aurreko bi partidak galdu dituzuela kontuan hartuta, zer egin behar duzue ezberdin irabazteko?

Partida itxia espero dut. Ostiko asko izango dira, eta lan horretan ondo aritu beharko dugula iruditzen zait. Baloiak ondo jaso beharko dituzte gure atzeko lerroko jokalariek, eta ostiko horiek ondo bueltatu. Hala lortzen dituzte puntu gehienak: ostiko bat ematen dute, eta aurkariak akats txiki bat izaten badu, entsegua lortu ohi dute. Hori kontrolatzen badugu, neurketa irabazteko aukera izango dugu. Ezin dugu akatsik egin, finalak detaileengatik irabazten baitira. Diziplina ere garrantzitsua izango da.

Zer da errazagoa: Mont-de-Marsani irabaztea, edo Top14ko hamahirugarren sailkatuari, Perpinyari?

Biak dira zailak [kar, kar, kar].

Miarritzek maila galdu du. Igo berri diren taldeentzat hain zaila da Top14an mantentzea?

Oso maila altua dago, bai, eta igotzen diren taldeek zailtasun handiak dituzte. Igo eta hurrengo urtean jaitsi egiten dira asko eta asko. Horregatik, egitura ekonomiko sendo bat behar da. Oinarri sendoak behar dira Top14an segida izateko. Jean Dauger berritzea ere garrantzitsua da. Baiona lana ondo egiten ari da.

2013-2014ko denboraldiaz geroztik ez daude Miarritze eta Baiona aldi berean Top14an.

Hamalau toki daude bakarrik, eta ikusten ari da ligako talde indartsuenak hiri handietako taldeak direla: Bordele, Tolosa, Parisko taldeak... Hemen, bata bestearengandik hain gertu egonda, biak gorengo mailan izatea oso zaila da.

Bi taldeak uztartzea litzateke agian onena. Hori ezinezkoa al da?

Epe laburrera ez dut uste hori gertatuko denik. Ez du itxurarik.]]>
<![CDATA[«Nire ibilbidea biribiltzea litzateke liga irabaztea»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1896/026/001/2022-05-29/nire_ibilbidea_biribiltzea_litzateke_liga_irabaztea.htm Sun, 29 May 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1896/026/001/2022-05-29/nire_ibilbidea_biribiltzea_litzateke_liga_irabaztea.htm
Ligako partida baten aldean, oso bestelakoa da kanporaketa baten atarian jokalariok izaten duzuen sentipena?

Partida guztiei garrantzia eman behar zaie, baina kanporaketetara iristean beste zerbait sentitzen da. Nahi gabe datorkizun sentsazio bat da. Behin kanporaketak jokatzeko sailkatuta, hiru partida irabazten dituenak liga eskuratzen du. Ilusio eta gogo handia dugu.

Ciencias menderatu zenuten final-laurdenetan. Zer ondorio atera zenuten partida horretatik?

Hobetzeko gauzak badaude, baina ondorio garrantzitsuena da detaile txikiena ere zaindu behar dela. Cienciasen aurka ikusi genuen huts txiki batengatik partida bat gal dezakezula. Gauzak ondo ateratzen zaizkigunean guri irabaztea zaila izaten da, eta, beraz, geure buruari erreparatu behar diogu.

El Salvadorri irabaz diezaiokezue?

Bai. El Salvador oso aurkari indartsua da; oso talde gogorra da, eta horrelako partidetan esperientzia handia du. Ia urtero jokatzen ditu azken kanporaketak. Haien zelaian jokatuko dugu. Posible den irabaztea? Bai, noski! Badakigu zaila izango dela, baina, aldi berean, badakigu gauzak ondo egiten baditugu etxera ekar dezakegula garaipena.

Denboraldi honetan bi aldiz jokatu duzue elkarren aurka, kopako finalerdietan eta ligan, eta bietan izan zarete galtzaile.

Kopako finalerdian nabaritu zen haien esperientzia. Baliteke gu urduriago aritzea, eta haiek ondo kudeatu zuten presioa.

Zein dira El Salvadorren indarguneak eta ahulguneak?

Ahulgune gutxi ditu. Ahalegindu behar dugu ahalik eta joko dinamikoena egiten erasoan, eta defentsan hutsunerik ez izaten. Aurreko lerro oso indartsua du El Salvadorrek, eta, metroak irabazten dituztenean, min handia egiten dute. Partida estua izango dela uste dut.

Zale ugari joango dira zuen atzetik Valladolidera. Horrek laguntza handia emango dizue, ezta?

Badirudi jende dezente joango dela. Altamiran ematen diguten indarra kanpoan asko nabarituko da, eta oso eskertuta gaude.

Jokalari gisa, Altamirari agur esan zenion Cienciasen aurkako partidan. Gaurkoa zure azken neurketa izan daiteke.

Espero dezagun ezetz, eta gutxienez beste bat gehiago jokatzea. Albo batera pauso bat ematea erabaki nuen, gazteei tokia uztea, eta etapa hau amaitutzat ematea. Erabakia nahiko argi nuen, baina, amaierara ailegatzen ari garen honetan, kostatzen ari zait pausoa ematea. Baina erabakia hartuta dago.

Hunkigarria izan zen Altamiran egin zizuten agurra?

Oso. Ez nuen horrelakorik espero, eta esker hitzak besterik ez daukat mundu guztiarentzat. Ibilbideari ginga jartzea litzateke liga irabaztea. Denboraldia oso ona izango da, amaitzen den moduan amaitzen dela.
]]>
<![CDATA[«Aurreko sasoiko egitasmoari segida ematea funtsezkoa izan da»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1903/026/002/2022-05-29/aurreko_sasoiko_egitasmoari_segida_ematea_funtsezkoa_izan_da.htm Sun, 29 May 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1903/026/002/2022-05-29/aurreko_sasoiko_egitasmoari_segida_ematea_funtsezkoa_izan_da.htm
Zer moduz dago taldea? Zerbait berezia egin duzue partida hau prestatzeko?

Taldea oso motibatuta dago. Neurketa ondo prestatu dugula iruditzen zait, eta jokatzeko prest gaude. Ligako partida baten aldean oso ezberdina da dena. Finalerdi bat da, eta prestaketa ezin da berdina izan.

Finalerdia irabazten baduzue, bi aukera izango dituzue Top14 ligara bueltatzeko. Hori oso garrantzitsua da, ezta?

Bai, noski. Denboraldi hasieratik argi geneukan taldearen helburua gorengo mailara bueltatzea zela. Beraz, bi aukera izateak berebiziko garrantzia du. Ondo jokatu beharko dugu kanporaketa hau gainditu eta aipatutako bi aukera horietan izan nahi badugu. Azken partidetan min hartuta egon naiz, baina orain jokatzeko prest nago.

Oso modu krudelean galdu zenuten iaz maila. Taldeak ondo eman zion buelta kolpe horri?

Denboraldi oso ona izaten ari da. Kirol zuzendaritzak lan ona egin zuen, fitxaketak ondo egokitu dira, eta jokalari guztiak ziur geunden denboraldi ona egingo genuela. Top14ra itzuli nahi dugu.

Maila galdu arren, klubak erabaki zuen Yannick Bru entrenatzaile nagusia mantentzea. Hori ez da oso ohikoa. Garrantzitsua izan da?

Uste dut taldearentzat ona izan dela, bai. Itzultzeko biderik onena egitasmoari jarraipena ematea zen, eta iazkoa akats bat bezala ulertzea.

Sarrera guztiak agortu dira gaurko neurketarako. Babes handia izango duzue. Garrantzitsua izango da hori ere?

Giro bikaina espero dugu, eta horrek ziur asko lagunduko digula. Etxean jokatzea oso garrantzitsua da, eta erabat beteta badago, are eta hobeto.

Oyonnaxi etxean erraztasun handiarekin irabazi zenioten: 52-21. Oso partida ezberdina espero duzue?

Esan genezake ordutik gauzak aldatu direla, eta Oyonnax ez dela orduko talde berdina. Oso bestelako partida espero dut gaur. Oso motibatuta daude Oyonnaxekoak, eta ziur errebantxa nahiko dutela. Partidari dagokionez, espero dut neurketa itxia ez izatea, eta baloia jokatzeko aukera asko izatea. Oso talde organizatua da, oso fisikoa, eta 8 eta 10 zenbakiak oso jokalari onak dira. Finean, talde ona da. Baloia mugitzeko borroka asko egin beharko dugu partidan zehar, eta ohi bezala jokatu beharko dugu. Konfiantza dugu guregan, baina, era berean, presioa ondo kudeatu beharko dugu.]]>
<![CDATA[Mendekua batek, balentria besteak]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1872/021/001/2022-05-28/mendekua_batek_balentria_besteak.htm Sat, 28 May 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1872/021/001/2022-05-28/mendekua_batek_balentria_besteak.htm
2018tik gauza dezente aldatu dira bi taldeetan. Zinedine Zidaneren tokian dago Carlo Ancelotti, eta Real Madrileko izarra dagoeneko ez da Cristiano Ronaldo, Benzema baizik. Keylor Navas, Sergio Ramos eta Raphael Varane ere ez daude jada. Liverpooli dagokionez, Jurgen Klopp dago oraindik ere Anfieldeko aulkian, baina Merseysideko taldeak nabarmen egin du hobera ordutik hona. «2018koa baino final orekatuagoa espero dut, Liverpoolek aurrerapauso nabarmena eman baitu azken urteetan. Final hartan, Mohamed Salahk berehala hartu zuen min, eta Alisson Becker atezainaren eta Thiago Alcantararen gisako piezak gehitu dizkiote orain taldeari». Damia Abella (Olot, Herrialde Katalanak, 1982) Osasunako jokalari ohi eta egun Watfordeko teknikari taldeko entrenatzailearen hausnarketa da.

Gaur jokatuko da finala, Pariseko Stade de France futbol zelaian. San Petersburgon jokatzekoa zen, baina UEFAk, zigor moduan, Errusiari egoitza kentzea erabaki zuen. Bi taldeen denboraldiak aztertuta, ez da bi entrenatzaileen partetik sorpresa handirik espero arlo taktikoan zein hamaikakoan. «Real Madrilek aurrean ez du presio egiten. Gainera, jakinda Liverpoolek aurreko lerroan abiadura handia duela, litekeena da Ancelottik ohi baino zertxobait atzerago kokatzea blokea. Argi daukadana da ez batak ez besteak ez diola uko egingo bere jokatzeko moduari».

Liverpool hasiera-hasieratik «arriskatzera» aterako dela uste du Abellak, eta Real Madrilek zertxobait «espekulatu» dezake, hala emaitza hobeak izan dituelako. «Kloppen Liverpoolen DNAn dago arriskatzea. Presio aurreratu eta oldarkorraren bitartez aurkaria estutzen ahaleginduko da». Gehiago itxarongo du Madrilgo taldeak, eta, beraz, baloi jabetza luze eta erdiraketen bitartez egin beharko dio Liverpoolek min. «Bi erregistroak bikain menperatzen dituzte. Erdiraketa asko egiten dituen talde bat da. Ez du aurrelari petorik, baina Diogo Jota errematatzaile bikaina da, eta Mane ere ez da gaizki moldatzen. Dena den, Real Madrilek area ondo defendatu ohi du, eta Thibaut Courtois atezaina aparta da goiko joko horretan».

Zentzuarekin bada, Liverpoolek tarteka luze ere jokatzen du. «Ez zaio inporta jabetza bat edo beste galtzea, baloia berehala eta oso aurrean berreskuratzeko ondo kokatuta dagoelako. Intentsitate handiko esfortzuak etengabe errepikatzeko prestatuta dagoen talde bat da». Zernahi ere, batzuetan, «gehiegi» arriskatzen du prestatzaile alemaniarraren taldeak. «Ez zaie inporta atzealdean bi biren aurka edo hiru hiruren aurka uztea. Eroso sentitzen dira egoera horietan. Virgil van Dijkengan eta jokatzen duen beste zentralarengan konfiantza handia dute. Beraz, Real Madrilek kontraeraso argi pare bat izango ditu gutxienez».

Thiagoren zain

Aipatu moduan, bi entrenatzaileen hamaikakoek ere nahiko argiak dirudite. Konate edo Matip izan daiteke zalantza bakarra Liverpoolen. «Eta ikusiko dugu Thiago jokatzeko dagoen. Baloi jabetzaren bitartez min egiteko, Thiago funtsezkoa da. Gainontzean, uste dut Luis Diaz titular izango dela; ikaragarria da kolonbiarra zeinen ondo eta azkar egokitu den». Valverde edo Rodrygo, horixe zalantza bakarra Ancelottiren hamaikakoan. «Nik uste Valverde jarriko duela. Momenturen batean partida hautsiago bat komeni bazaio, Rodrygo horretarako izango du».

Taktika ahaztu gabe, ezin albo batera utzi Txapeldunen Liga honetan Real Madrilek izan duen fedea. Kanporaketa guztietan hanka eta erdi kanpoan izan du, baina beti izan da gai egoerari buelta emateko: PSG, Chelsea eta Manchester City kanporatu ditu horrela. «Izugarria da horretarako duten gaitasuna. Inbidia ematen du. Jokalari berberekin minutu bateko tartean hain talde ezberdina ikustea ikaragarria da».

Kontuak kontu, Liverpool «talde hobea» iruditzen zaio Abellari, baina, bi taldeek duten jokatzeko moduagatik, Real Madrilek min egin diezaiokeela uste du. «Partida handia espero dut». Mendeku gosea, muturreko fedearen aurka.

LIVERPOOL-REAL MADRIL
Liverpool. Alisson; Arnold, Van Dijk, Konate, Robertson; Fabinho, Henderson, Thiago; Salah, Luis Diaz eta Mane.
Real Madril. Courtois; Carvajal, Militao, Alaba, Mendy; Casemiro, Modric, Kross, Valverde; Vinicius eta Benzema.
Epailea. Clement Turpin.
Lekua. Stade de France.
Ordua. 21:00 (Movistar, La1, TF1).]]>
<![CDATA[«Genuen erronka ikusita, denboraldia bikaina izan da»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1864/022/001/2022-05-21/genuen_erronka_ikusita_denboraldia_bikaina_izan_da.htm Sat, 21 May 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1864/022/001/2022-05-21/genuen_erronka_ikusita_denboraldia_bikaina_izan_da.htm Haito entrenatzailea (Basauri, Bizkaia, 1980). Horregatik erabaki du, beste eskaintza batzuk izan arren, beste urtebetez Barakaldoko taldean jarraitzea. Denboraldia hasi aurreko aurreikuspenak ez ziren onenak, kluba egoera ekonomiko «kritikoan» baitzegoen, eta azken urteetan funtsezkoak izan ziren hainbat jokalarik taldea uztea erabaki baitzuten. Alta, bere aroko emaitzarik onena lortzeko aukera dauka taldeak. Izan dituzten zailtasun horiei aurre egiteko taldeak izan duen gaitasunarekin «gozatu» egin duela aitortu du.

Liga amaitzeko bi jardunaldi falta badira ere, zein da denboraldiaren balorazioa?

Oso pozik nago. Denboraldi bikaina izan da. Baja oso garrantzitsuak izan genituen denboraldia hasi aurretik, eta bazirudien mundua amaitu egingo zela guretzat. Partida bakar bat irabaziko ez genuela ere entzun genuen, maila galduko genuela, edo Zuazo desagertu egingo zela. Baina iritsi direnak oso ondo aritu dira, taldean ondo sartu dira, eta asmatu dugu. Nire aroko emaitzarik onena lor dezakegu.

Aukera duzue zortzigarren postuan amaitzeko denboraldia. Garrantzitsua litzateke?

Bai. Izan ere, datorren denboraldiari begira, Espainiako Kopako lehen kanporaketa saihesteaz gain, bigarren kanporaketan aurkari samurrago bat izango genuke. Badirudi ezetz, baina sari handia da, eta ezin diogu ihes egiten utzi. Ez dago gure esku soilik, baina polita den zerbaitengatik borrokan jarraitzeko ilusioa dugu. Klubak aurrez kopako finalen bat jokatu du, puntu gehiago edo sailkapen hobeagoren bat erdietsi du, baina, ni nagoenetik, gehienez 23 puntu lortu ditugu, eta aurten 26 batzeko aukera daukagu.

Zuazoko entrenatzaile zarenetik, hau da gehien gozatu duzun denboraldia?

Bai, baina ez dut esan nahi aurreko hirurak txarrak izan direnik. Lau urte edo denboraldi hauek oso onak izan dira. Haatik, aurten genuen erronkagatik, baja horien ostean, eta kanpotik jendeak zioena kontuan hartuta, uste dut asko gozatu dugula egoerari buelta emateaz. Eta zergatik ez esan, bide batez, jende askori ahoa itxi diogu.

Emaitzetan ez ezik, joko aldetik ere taldeak hobera egin du?

Bai. Hemen nagoenetik, aurten egin dugu jokorik onena, erasoan zein defentsan. Talde arloan urrats handia egin dugu, eta, aurreko denboraldiekin alderatuta, taldearen indarra izan da gure indargune nagusia. Ez gara banakakotasunetatik bizi izan.

Ainhoa Hernandezek, June Loidik eta Maddi Aallak taldea utzi zuten udan. Gainontzeko jokalariei balio izan die erantzukizun handiagoa hartu, eta euren onena emateko?

Denboraldiaurreko lehen saioan, bi aukera geneuzkan: mezu katastrofiko bat bidali eta jokalariei ahal genuena egingo genuela esan, edo denboraldi berria erronka baten moduan irudikatu. Bigarrena egin genuen. Jokalariek sinetsi egin zuten, eta banakakotasunek nabarmen hobera egin dute. Horri esker, taldeak hobera egin du.

Hasi zarete dagoeneko datorren denboraldirako taldea atontzen?

Morvedreri irabazi genionean hasi ginen horretan. Hiruzpalau baja izango ditugu, baina blokea mantenduko dugu. Horrek lasaitasuna ematen dit, oinarri sendo baten gainean lan egiten jarraitzeko aukera emango digulako. Taldeak ia osotasunean jarraituko du, eta seguru aurpegi berriekin taldea indartuko dugula. Fitxaketaren bat eginda daukagu. Otsailetik bagenekien jokalariren batek ez zuela bere taldean jarraituko, eta kluba azkar ibili da.

Bera Berak iragarri du hainbat jokalarik ez dutela jarraituko. Hortik zerbait lor dezakezue?

Beti ahalegintzen gara guretzat interesgarriak diren jokalariak fitxatzen. Joko estiloa asko errespetatzen dugu, eta Bera Beran jokatze hutsagatik ez ditugu fitxatuko. Gure estiloa barneratu dezaketen eta guretzat onuragarriak izan daitezkeen jokalariak bilatzen ditugu. Zaila da talde horiek uzten dituzten jokalariek Zuazon pentsatzea, tituluen lehian dauden taldeetan jarraitu nahi izaten baitute.

Beste urtebeterako berritu duzu. Erabaki erraza izan da?

Bai. Eskaintzaren bat izan dut, baina uste dut, oraingoz, nire tokia hemen dagoela. Aurrerago, gustatuko litzaidake kanpoan entrenatzea, baina ez dakit noiz izango den hori. Gustura, eroso nago Zuazon, eta gustatzen zait dudan taldea. Aurrez egindako lanaren fruituak jasotzen hasi garen honetan alde egitea lana erdizka uztea litzateke.]]>
<![CDATA[«Igoera lortzea baino modu hoberik ez dago agur esateko»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1919/018/001/2022-05-18/igoera_lortzea_baino_modu_hoberik_ez_dago_agur_esateko.htm Wed, 18 May 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1919/018/001/2022-05-18/igoera_lortzea_baino_modu_hoberik_ez_dago_agur_esateko.htm
Zergatik erabaki duzu erretiroa hartzea?

Oso errealista naiz, eta banekien denboraldi bakoitza azkena izan zitekeela. Orain dudan bizimoduarekin, ez naiz zeregin guztietara iristen. Futbolean bakarrik ariko banintz, jarraitzeko aukera izango nuke, fisikoki ondo nagoelako. Goizeko sei eta erdietan ateratzen naiz etxetik, eta gaueko hamaiketan heltzen naiz. Ikusten dut ezin dudala zeregin bakoitzean nire onena eman. Nire etorkizuna ez dago zelaian.

Lehen Mailara igotzeko zorian dago Osasuna. Zergatik ez beste urtebetez jarraitu?

Erretiratzen ere jakin behar da. Gainera, nik Lehen Mailan Lagunak taldearekin jokatu nuen. Klubak ez dit inolako trabarik jarri, eta nahi izan banu, badakit jarraitu nezakeela. Zelaian nire tokia har dezaketen nesken garaia da. Jokalari ezberdina naizela esan dut beti, ez dudala niregatik jokatu, nire klub eta taldekideengatik baizik, eta hala amaitu nahi dut ibilbidea. Egun, uste dut kanpotik indar handiagoa egin dezakedala.

Zer esan nahi izan du zuretzat Osasunako jokalari eta kapitain izateak?

Argi daukat, maila edozein dela ere, nik Osasunan egingo nukeela nire ibilbide guztia: nire bizitzako taldea da. Ez ditut titulu asko irabazi, baina dena lortu dut. Nire ametsa Osasunako jokalari izatea zen, jakin gabe orduan Osasunak ez zuela nesken talderik. Nik Osasunan jokatu nahi nuen, eta sentsazio horrekin esango diot agur. Kapitain izateak are bereziago egin du. Harmailetan egon diren zaleetako bat naiz, taldearen atzetik kilometro mordoa egin ditut, eta zale horiek guztiak kapitain moduan ordezkatzea baino gauza ederragorik ez dago. Uzteko garaia da, eta zorioneko sentitzen naiz.

Bi arotan izan zara Osasunako jokalari. Oso ezberdinak izan dira?

Erabat. Lehen aro hartan ez ginen inor, eta klubak ez zigun baliabiderik ematen. Taldea zuten, emakumezkoen talde bat zutela esate hutsagatik. Desastre bat izan zen. Haatik, bigarren aro honetan asko hazi da taldea. Proiektu berria da, duela sei urte sortutakoa, eta pixkanaka joan behar dugu. Denok egon nahi dugu Lehen Mailan, baina jakin behar dugu gu baino tradizio handiagoa duten taldeen aurka jokatzen ari garela.

Osasunara itzuli aurretik, bost urtez areto futbolean jokatu zenuen Orvinan eta Txantrean. Zergatik erabaki zenuen bueltatzea?

Klubari diodan maitasunagatik. Erabaki oso erraza izan zen, nahiz eta futbolera berriro egokitzea kosta egin zitzaidan. Nire bizitzako taldean berriro jokatzeko arantza hori banuen. Gertatu zaidan gauzarik onena izan da itzultzea, eta orain bai, agur esatea, baina merezi dudan moduan. Agurra oso polita izan da, eta ez dut nahikoa hitz jasotako guztia eskertzeko.

Emakumezkoen harrobiko koordinatzailea zara. Nola egokitu zara lan horretara?

Bigarren urtea dut zeregin horretan. Klubak nahi duen tokian egongo naiz, baina zeregin honetan ikusten dut neure burua. Gaztetxoekin lanean aritzea oso polita da; izan ere, horietako asko urte batzuen buruan lehen taldean ikusiko ditugu. Igotzeko lehian ari gara gure aurrekontua bikoizten duten taldeen aurka, baina Osasuna ezin da sekula harrobiko filosofiatik desbideratu. Klubaren barruan jarraitzea ametsa da. Behin jokalari izateari utzi, eta baloratu nauten bezala baloratzea aparta da.

Harrobiko lanaz ari garela, etorkizuna ondo bermatua du Osasunak?

Neskato gazteak dira talde honen etorkizuna. Datozen neskak nabaritzen dira askoz ere hobeto landuta daudela. Taxoarera sartu bezain pronto klubaren balioak erakusten zaizkie, eta nola lan egiten den irakasten zaie. Ikaragarria da egungo neskak zeinen ondo landuta datozen teknikoki zein fisikoki. Ni ez naute sekula futbolari izateko prestatu, eta, alde horretatik, uste dut nire belaunaldiak nahikoa egin duela. Esaterako, ni baino 14 edo 15 urte gazteagoak diren taldekideekin entrenatzen naiz, eta neska horiek 8 edo 9 urte dituztenetik hasten dira profesional izateko prestaketarekin.

Klubean jarraitzeak futbola uztea errazten dizu?

Bai, ziurrenik bai. Oso lasai nago. Jakina, futbolaren falta sumatuko dut, baina ikusten dut klubak nik eurekin jarraitzea nahi duela. Osasunatik joatea oso gogorra da, eta klubean jarraitzeko aukera izateak lasaitasun handia ematen dit.

Lehenengo taldetik gertuago egon nahi zenuke?

Gaur egun daukadan zeregin horretan egonkortu nahi dut aurrena. Kluba ezagutzen badut ere, gauza asko dauzkat oraindik ikasteko, eta horretan jarri nahi dut buru-belarri. Etorkizunean ikusiko dugu, baina seguru emakumezkoen egituran izango dela.

Osasuna eta Getaferen arteko partidan ohorezko sakea egin zenuen. Zer sentitu zenuen?

Sadar guztia zutik ikustea oso hunkigarria izan zen. Ez dago zaleen babesa eta maitasuna jasotzea baino gauza ederragorik, klub honi eman dizkiozun urte guztiengatik.

Zuk erretiroa hartuko duzu, eta Oier Sanjurjo kapitainak ere ez du taldean jarraituko. Bi agur oso esanguratsu dira.

Oierrekin hainbeste urtez kapitain izatea partekatzea harrotzeko modukoa izan da. Asko identifikatzen naiz pertsona gisa dituen balioekin, harengandik asko ikasi dut, eta uste dut kluba oso modu antzekoan sentitzen dugula.

Tamalez, agur honetan dena ez da urreko kolorekoa, min hartuta zaudelako. Kanpotik nola bizitzen ari zara azken txanpa hau?

Oin-zolako faszitisarekin bi hilabete pasa daramat jokatu gabe. Halere, aldagelan nago, eta bidaia guztietara noa. Kanpotik askoz ere gehiago sufritzen ari naiz. Espanyolen aurkako partidan Sadarreko palkoan nengoen, eta hunkitu egin nintzen Patriren golarekin [Patricia Zugasti]. Norbaitek gola merezi bazuen, berak merezi zuen. Azken minutuetan behera jaitsi ginen, eta Miriamen [Rivas] gola ospatzera zelaira sartu ginen. Ea ligako garaikurra altxatzerik dudan.

Dena alde duzue azken bi jardunaldietan igoera lortzeko. Nola ikusten duzu taldea?

Bi final dira, eta biak irabazi beharko ditugu. Hori bezain sinplea da. Uste dut bi garaipen ez den beste ezerk ez digula balioko. Taldea prest ikusten dut erronkari aurre egiteko, eta denok bultzatzeko ordua da. Igandean, Bartzelonaren aurka sufrituko dugu, baina ziur naiz hiru puntuekin itzuliko garela.]]>
<![CDATA[«Partida ona egiten badugu, edozein talde menderatzeko gai gara»]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1894/030/001/2022-05-14/partida_ona_egiten_badugu_edozein_talde_menderatzeko_gai_gara.htm Sat, 14 May 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1894/030/001/2022-05-14/partida_ona_egiten_badugu_edozein_talde_menderatzeko_gai_gara.htm
Hiru asteko tartea izan duzue kanporaketa prestatzeko. Zer lan egin duzue?

Santboianaren aurkako partida osteko lehen egunak jendea berreskuratzeko baliatu genituen, eta, ondoren, karga handiko denboraldiaurre itxurako prestaketa bat egin genuen. Bigarren astean, aurkaria zehazki zein izango zen jakin gabe, arlo teknikoa eta taktikoa landu genituen. Azkenik, partidako astea azken detaileak fintzeko erabili dugu.

Alcobendasen egoera dela eta, asteartera arte ez duzue erabat ziur jakin Cienciasen aurka jokatuko zenuten edo ez. Ezinegona sortu dizue?

Bai. Espainiako selekzioa Munduko Kopatik kanpo geratuko zela jakin zenetik, nahaste handia egon da Espainiako errugbian. Dena den, aurkariak neurketako plana alda badezake ere, garbi geneukan gure jokoari begiratu behar geniola. Askotan esan ohi dudan moduan, niri beldur edo buruhauste gehien ematen didan taldea gurea da. Hau da, gu partidatik ateratzeak edo detaile txikiak ez zaintzeak kezkatzen nau. Partida ona egiten badugu, edozein talde menderatzeko gai gara.

Azken bi denboraldietan, ligan, ez duzue partida bakar bat ere galdu etxean. Antzekoak izan dira bi denboraldiak?

Emaitzei begiratuta, agian, bai. Taldeari dagokionez, multzo helduagoa garela uste dut, elkarrekin urte gehiago daramatzagulako. Azken denboraldietan final-laurdenetan geratu gara, eta uste dut arantza hori badugula. Iazkoarekin alderatuz gero, koska pare bat gorago gaudela uste dut. Iazko porrota kolpe handia izan zen, baina nik uste dut egoera hobeagoan iritsi garela orain.

Denboraldia ez zenuten nahi bezain ondo hasi, eta, horren ondorioz, jokoan aldaketa txiki batzuk egin dituzue. Balio izan dizue?

Irabazi egiten genuen, baina ez genituen gure indarguneak nahi eta ahal bezain ongi aprobetxatzen. Aldaketa egin ostean, joko politagoa egin dugu, dinamikoagoa, eta emaitzetan islatu da. Kanpoan jokalari azkar eta indartsuak ditugunez, baloia eurei azkarrago eta egoera hobeagoetan ematen ahalegindu gara. Aurreko lerroan gehiegizko lana egin ordez, baloia ahalik eta azkarren handik atera eta joko dinamikoa egitea da asmoa.

Ciencias Sevilla izango duzue aurkari. Etxean irabazi egin zenioten, eta etxetik kanpo galdu egin zenuten. Nolako aurkaria da?

Denboraldiko ezustekoetako bat izan da. Diru dezente sartu, eta atzerritar mordoa fitxatu dute. Talde osoa eta sendoa da. Atzean oso jokalari trebeak ditu, eskuekin eta oinekin onak direnak, eta korrika egiteko ere aproposak. Baina baikorra naiz, Cienciasek 2022an partida bakarra galdu baitu, eta Ordizian jokatutakoa izan zen [19-12]. Gure onena eman beharko dugu irabazteko. Geldikako faseak gako izango dira: uztartzeak eta alboko sakeak.

Aurreko denboraldia, pandemiagatik, gogorra izan zen, eta aurtengoa, Kawa Leauma taldekidearen heriotza dela eta, ez da samurragoa izan. Aurrera egitea lortu du taldeak?

Aldagela barruan oso gogorra izan da. Beldur galanta banuen, niregandik hasita, egoerak zelaian zein zelaitik kanpo guregan izan zezakeen eraginagatik. Denon artean aurrera egitea lortu dugu. Oraindik ere asko gogoratzen gara Kawarekin; ez da batere erraza. Hor dugu haren pankarta Altamiran, eta une oro gurekin dugu Kawa. Ea laguntzen digun kanporaketa hauetan. Uste dut taldeak ondo eman diola buelta egoera gogor honi.

Bulegoetako arazoak direla medio, bigarren aldiz jarraian ezin izango duzu Espainiako selekzioarekin Munduko Kopan jokatu. Nola bizi izan duzu afera hori?

Jokatu ezin zuten jokalari batzuek jokatu zutelako geratu ginen aurreko Munduko Kopatik kanpo, eta ez genuen uste harri berarekin estropezu egingo genuenik. Ikaragarri gogorra izan da gertatu dena. Abokatuak lanean ari dira, baina oso zail ikusten dut egoerari buelta ematea. Argi dagoena da jokalariok ez dugula gertatukoaren errurik, eta guk espero duguna da gaizki egin duten horiek egindakoa ordain dezatela. Oraingoz, Espainiako selekzioarekin jokatzen jarraituko dut, eta aurrerago ikusiko dut zer erabaki hartzen dudan.]]>
<![CDATA[Ikur bihurtzera doa]]> https://www.berria.eus/paperekoa/6726/024/002/2022-05-10/ikur_bihurtzera_doa.htm Tue, 10 May 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/6726/024/002/2022-05-10/ikur_bihurtzera_doa.htm Gure kapitaina da gorritxo askorentzat. Berdegunean pixkanaka protagonismoa galdu arren, talde gorritxoarekin partida gehien jokatu dituztenen artean seigarrena da: 353 partida jokatu ditu bi arotan Celtan jokatu zuen 2011-2012 denboraldian, 2007ko abenduaren 12an debuta egin ostean, Mallorcaren aurkako Kopako partida batean, Sadarren. Kapitain izateari utziko dio, baina betirako izango da ikur gorritxoa.

Duela ia bi hamarkada iritsi zen Oier Taxoarera Izarratik, eta bizitza erdia baino gehiago egin du Osasunaren koloreak defendatuz. «Ez da kopuru makala. Iritsi nintzenean nork esango zidan horrenbeste urte egingo nituenik Osasunan. Horrelakorik ez nuen sekula pentsatu. Bidea ez da erraza izan, baina zailtasun horiengatik are gehiago disfrutatzen dela uste dut. Ibilbideari zukua atera diot», aitortu zion Nafarroako Hitza-ri 2020ko abenduan. Taldeko lehen kapitain zela, Lehen Mailarako azken igoerako garaikurra altxatzea egokitu zitzaion. Are bereziagoa izan zen klubaren mendeurreneko kapitaina izatea. «Mendeurreneko kapitaina izateak harro sentiarazi nau. Oso berezia izan zen. Kapitainaren besokoa eramatea gogo handiz eramaten dudan erantzukizun handi baten gisa ulertzen dut nik».

Bere bereak izan ditu grina, sakrifiziorako gaitasuna eta ahalmen taktikoa. Euskarria izan arren, postu guztietan aritu da, eta horregatik izan diote entrenatzaile guztiek hain estimu handia. Hala, joan den denboraldira arte, garrantzi handiko jokalaria izan da Jagoba Arrasaterentzat. Osasunaren azken aroan gakoa izan da berdegunean, eta zer esanik ez aldagelan eta bertatik kanpo.

Klubak ohar bidez albistearen berri eman eta gero, Sanjurjoren bitartekari agentziak sare sozialetan agurreko bideo bat zabaldu du, #BetirakoKapitainOier traola erabiliz. «Agur esateko ordua iritsi da. Gaztetxo bat nintzela zapaldu nuen lehen aldiz gerora urte luzez nire etxea izan den Taxoare. Bertan futbolari zein pertsona bezala hazi eta hezi naiz», zioen mezuak. Hemezortzi urte hauetan izandako esperientziak eduki zituen gogoan kapitainak: «Lehen Mailarako bi igoeren zapore gozoa, jaitsieren momentu ilunak, Sabadellen kontrako partidaren muturreko egoeraren tentsioa, hainbat eta hainbat taldekiderekin partekatu ditudan entrenamenduak eta elkarbizitza». Sentipenez ere hitz egin zuen: «Hunkitu naiz, ahalegindu naiz, sentitu dut, eta negar ere egin dut. Ibilbidea dastatu eta bizi izan dudala esan dezaket. Zuen guztion maitasuna hurbiletik jaso dut, eta horrek poztu eta betetzen nau, benetan. Betirako eskertua egongo naizela esan nahi dizuet. Besarkada bero bat. Atzo, gaur eta beti, gorriak! Zuen kapitaina; Oier».

Datorren maiatzaren 19an egingo diote agurreko ekitaldi eta omenaldia Sadarren, eta egun batzuk geroago, maiatzaren 22an, jokatuko du elastiko gorriarekin bere azken partida. Sadarren izango da Mallorcaren aurka. Ez du Osasunan jarraituko, baina oharrak argitzen ez duenez, litekeena da Oierrek beste nonbait jokatzea aurrerantzean. Sadarrek ez du berehalakoan ahaztuko. Kapitain izateari utziko dio, ikur bihurtzeko.]]>
<![CDATA[Zimeltzen ez diren arrosa gorriak]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1996/022/001/2022-05-04/zimeltzen_ez_diren_arrosa_gorriak.htm Wed, 04 May 2022 00:00:00 +0200 Iñaki Berastegi https://www.berria.eus/paperekoa/1996/022/001/2022-05-04/zimeltzen_ez_diren_arrosa_gorriak.htm
«Ingalaterra gainontzeko selekzio guztien gainetik dago. Hiru urte daramatzate lanaldi osoko kontratu profesionala duten jokalariekin, eta hori nabaritzen da. Fisikoki talde indartsua izan da beti, baina arlo teknikoan asko hobetu dute, eta orain ikusi da estrategian ere kalitatezko jauzi bat eman dutela». Alvaro Montero emakumezkoen Cisneros errugbi taldeko entrenatzailearen balorazioa da. Gertutik erreparatu dio txapelketari. «Torneoa asko gustatu zait, partida entretenigarri eta lehiatuak ikusi direlako. Erabaki oso egokia iruditu zait egutegian emakumezkoen eta gizonezkoen torneoa banandu izana. Arreta handia erakarri du, eta, irakurri dudanez, telebistako datuak oso onak izateaz gain, hainbat estadiotan ikusle kopuruarekin loturiko marka berriak ezarri dira».

Azken jardunaldian erabaki zen torneoaren garailea. Eta bi hautagaiek, Frantziak eta Ingalaterrak, elkarren aurka jokatu zuten Baionako Jean Dauger estadioan. «Frantziakoa selekzio profesionala bada ere, Ingalaterra pauso bat aurretik dago. Gako izan ziren exekuzio akats batzuk egin zituzten, eta horregatik galdu zuten partida [12-24 nagusitu zen Ingalaterra]. Pauso bat atzetik dago, baina, partida bakarrera, Ingalaterrari irabaz diezaioke». Ez da erraza, ordea. «Ingalaterraren jokoa ulerterraza da, baina horri kontra egitea, ez». Middletonen selekzioaren defentsa «ikusgarria» dela deritzo Monterok. Ez da gutxiagorako: bost partidatan 22 puntu baino ez ditu jaso, eta 282 sartu. «Oso indartsuak dira, eta une oro ordenari eusten diote. Defentsa hori apurtzea oso zaila da. Frantziak min egin diezaioke, baina Sei Nazioen Torneoko beste lau selekzioak beste maila batean daude».

Koxka bat beherago

«Beste» torneo horretan, Gales izan da onena. Bi partida irabazita, 11 puntu bildu ditu. «Duela gutxi kontratu profesionalak egiten hasi zen, eta talde erdia erabat profesionala da egun. Nabaritu dute. Asko gustatzen zait nola jokatzen duten. Gainera, jokalari galestar gehienek Ingalaterrako ligan jokatzen dute, munduko liga indartsuenean, eta horrek mesede egiten dio selekzioari». Iaz azken sailkatua izan zen Sei Nazioen Torneoan.

Irlandak eta Italiak ere bina partida irabazi dituzte. Munduko Kopatik kanpo geratu eta gero, eta eraberritze prozesu batean murgilduta, zalantzaz beterik iritsi zen Irlanda Sei Nazioen torneora. «Krisi gogor batetik datoz. Ziklo berri bat abiatzen ari dira, eta gora egingo duen talde bat dela uste dut, ondo jokatzen dutelako. Talde orekatua du, aurrelari indartsu eta onak, eta kargua hartu berri duen entrenatzaile on bat ere bai».

Irlandaren atzetik, azken-aurreko postuan amaitu du Italiak. «Fisikoki, gainontzeko taldeak baino askoz ere ahulagoa da. Beraz, beste modu batera jokatu behar dute, jokoari abiadura emanez. Asko gustatzen zait haien proposamena. Dena den, desabantaila fisiko hori dela eta, partida asko irabaztea zaila da», onartu du Monterok. Partida guztiak galduta, azkena izan da Eskozia. Egurrezko koilara jaso dute. «Ingalaterra eta Frantzia ez beste laurak oso maila antzekoan daude, eta edozeinek edozeini irabaz diezaioke. Partidaren bat irabaztetik gertu egon da Eskozia». Azken jardunaldira arte itxaron behar izan badu ere, esan daiteke Ingalaterrak aise irabazi duela torneoa. Horren harira, Monterok uste du Ingalaterrako selekzioaren profesionalizazioak dei efektua izango duela gainontzeko selekzioetan. «Aurrerantzean torneoan lehiatu nahi badute, badakit zer bide hartu behar duten».]]>