<![CDATA[Mikel Lizarralde | Berria.eus]]> https://www.berria.eus Bere azken artikuluak eu Mon, 18 Nov 2019 01:42:25 +0100 hourly 1 <![CDATA[Mikel Lizarralde | Berria.eus]]> https://www.berria.eus/irudiak/berriaB.png https://www.berria.eus <![CDATA[Egiten ari den arima beltza]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1946/036/001/2019-11-17/egiten_ari_den_arima_beltza.htm Sun, 17 Nov 2019 00:00:00 +0100 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1946/036/001/2019-11-17/egiten_ari_den_arima_beltza.htm
Curtis Harding ez da, berez, musikari originala. Ez du ezkutatzen maisuekiko miresmena —Curtis Mayfield-ek bezala, falsetto-a erabiltzen du, zenbaitetan, kantatzean—, eta haren musikan, soularenaz gain, psikodeliaren eta rockaren arrastoak ere antzematen dira. Eta, hala ere, bi disko bakarrik argitaratuta, Harding soul olatu berriaren ahotsik interesgarrienetako bat bilakatu da; agian, batetik bestera egindako jauzia ez delako nolanahikoa.

Curtis Hardingek (Michigan, AEB, 1979) oso gaztetatik edan zuen musikaren iturritik. Dorothy ama gospel abeslaria zuen, eta herri batetik bestera eramaten zuen familia, elizetan kantatzeko asmoarekin. Curtisek kirolaria izan nahi zuen, baina amarekin igo zen oholtzara gaztetxoa zela, eta, handik urte batzuetara, ahizpa helduagoak — zeina rapa egiten hasia baitzen— musika sekularraren bidea ere erakutsi zion.

Hain zuzen ere, 20 urte egin berri, Hardingek lehen urratsak egin zituen Proseed hip-hop taldearen barruan, eta berehala jarri zen kontaktuan CeeLo Greenekin (Gnarls Barkley). Haren disko batean (Cee-Lo Green and His Perfect Imperfections, 2002) koruak egin zituen, biran ere atera zen, eta harremanetan jarri zen soularen eta hip-hoparen artean mugitzen ari ziren hainbat artista ezagunekin: Outkast, Lauryn Hill, The Roots...

Hori nahikoa ez, baina, eta 2008an, Torontora mugitzearekin batera, sormen lanari ekin zion Hardingek. Gitarra bat erosi eta kantuak idazten hasi zen. Gerora etorriko zenaren hazia ereinda zegoen.

Black Lipseko gitarrista Cole Alexanderrekin sortutako rhythm & blues eta garage talde batekin (Night Sun) estreinatu zen Harding konpositore eta abeslari gisa. Single bakarra grabatu zuten, baina Hardingi balio izan zion bere buruarengan konfiantza hartzeko —Black Lipsentzako kantu bat ere konposatu zuen garai hartan—, eta, 2014an berriro estudioan sartu zenean —ordurako, bakarka aritzeko asmo sendoarekin— hogei pieza zituen idatziak.

Arimaren indarra

Izenburutik bertatik, Soul Power (2014) lanarekin jarrera bat erakutsi zuen Hardingek. 1970eko hamarkadako musika beltza zuen oinarrian diskoak, baina ez zien bizkarra ematen beste musika estilo batzuei, rock izpiritua zerien zenbait piezari, eta, beste ezeren gainetik, soul lan garaikide baten traza guztiak zituen. Musika beltzaren eszenan kokatzeko balio izan zion kantariari.

Eta hala ere, Face Your Fear (2017) bere bigarren diskoarekin beste urrats handi bat egin zuen Hardingek. Danger Mouse eta Sam Cohenek ekoitzi zuten diskoa, eta, aurrekoari falta zitzaion sakontasun bat emateaz gain, konponketa landuagoekin jantzi zuten disko osoa —biolinak eta haize tresnak ageri dira kantu ugaritan—. Badira diskoan pieza dantzagarriak, northern soulera gerturatzen direnak (On and On, Till The End, Need Your Love), baina horiekin batera, ukitu psikodeliko leun bat duen soul sofistikatua nagusitzen da diskoko parte ugaritan: Face Your Fear, Ghost of You, Dream Girl...

Hurrengo pausoek nora eramango duten ikusteko dagoenean, Hardingek bere oraina erakusteko aukera izango du datozen egunetan Euskal Herrian.

KONTZERTUAK

Asteartea 19. Donostiako Antzoki Zaharrean, 20:00etan.

Osteguna 21. Bilboko Kafe Antzokian, 21:30ean.]]>
<![CDATA['Ganze Tage Zusammen' filmak irabazi du 61. Zinebi jaialdiko sari nagusia]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1891/028/001/2019-11-16/ganze_tage_zusammen_filmak_irabazi_du_61_zinebi_jaialdiko_sari_nagusia.htm Sat, 16 Nov 2019 00:00:00 +0100 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1891/028/001/2019-11-16/ganze_tage_zusammen_filmak_irabazi_du_61_zinebi_jaialdiko_sari_nagusia.htm Ganze Tage zusammen / Entire days together (Alemania) fikziozko film laburrak irabazi du Zinebi Bilboko Dokumentalen eta Film Laburren Nazioarteko 61. Jaialdiaren sari nagusia. 7.000 euro jasoko dituzte filmaren arduradunek.

Euskal Herrian ekoitzitako film labur dokumental bik lortu dituzte jaialdiko beste sari nagusiak bakoitza 6.000 eurokoa: Aitor Arregiren eta Jose Mari Goenagaren Mateoren ama (Euskal Herria) lanak Euskal Zinemaren Sari Nagusia jaso du, eta Ana Sernaren eta Paula Iglesiasen Solo son peces (Euskal Herria) filmak Zinema Espainiarraren Saria.

Guztira, 57 film labur —animaziozkoak hamazazpi, fikziozkoak hemezortzi eta dokumentalak 22—, lehiatu dira Zinebiren edizio honetako Nazioarteko Lehiaketako Sail Ofizialean. Horien artean aukeratu behar izan ditu irabazleak Fernando Franco gidoilari, zuzendari eta irakasleak, Nahikari Ipiña ekoizleak, Marcel Jean Annecyko Animazio Zinema Jaialdiko zuzendariak, Susana S. Rodrigues programatzaile portugaldarrak eta Reem Shilleh Palestinako ikertzaile eta idazleak osatutako nazioarteko epaimahaiak.

Hain zuzen ere, epaimahai horrek Sonia K. Hadaden Emtehan / Exam (Iran) lanari eman dio fikziozko film laburrik onenaren Mikeldia. Animaziozko zinemaren atalean, film laburrik onenaren Mikeldia Theodore Usheven Physique de la tristesse (Quebec) lanak eskuratu du, eta film labur dokumentalik onenaren Mikeldia Camila Katerren Carne lanak jaso du (Brasil-Espainia). Hiru sari horietako bakoitzak 5.000 euro jasoko ditu. Horrez gain, epaimahaiak aipamen berezia eman dio Pilvi Takalaren The Stroker (Finlandia) dokumentalari.

Dokumentalak eta fikziozko film luzeak biltzen dituen ZIFF Zinebi First Film sariari dagokionez, Eloisa Solaas zinemagilearen Las facultades (Argentina) lanak jaso du.

Gainera, epaimahaiak aipamen berezi bi eman nahi izan dizkie Jessica Sarah Rinlanden Those That, At A Distance, Resemble Another (Espainia / Erresuma Batua) dokumentalari eta Lendita Zegirajren Sphia e Agës (Kosovo-Kroazia-Albania) fikzioari.

Horrez gain, edizio honetan Zinebi First FilmEpaimahai Gaztea sari berezia eman diote John Skoogen Sasong (Suedia) filmari.

Atzo iluntzean egin zuten sari emate ekitaldia Bilboko Arriaga antzokian.]]>
<![CDATA['Ganze Tage Zusammen' film laburrak irabazi du 61. Zinebi jaialdiko sari nagusia]]> https://www.berria.eus/albisteak/173809/039ganze_tage_zusammen039_film_laburrak_irabazi_du_61_zinebi_jaialdiko_sari_nagusia.htm Fri, 15 Nov 2019 18:47:34 +0100 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/albisteak/173809/039ganze_tage_zusammen039_film_laburrak_irabazi_du_61_zinebi_jaialdiko_sari_nagusia.htm Zinebi Bilboko Dokumentalen eta Film Laburren Nazioarteko 61. Jaialdiaren sari nagusia. 7.000 euro jasoko dituzte filmaren arduradunek Euskal Herrian ekoitzitako film labur dokumental bik eraman dituzte jaialdiko beste sari nagusiak –bakoitza 6.000 eurokoa–: Aitor Arregiren eta Jose Mari Goenagaren Mateoren ama (Euskal Herria) lanak Euskal Zinemaren Sari Nagusia jaso du, eta Ana Sernaren eta Paula Iglesiasen Solo son peces (Euskal Herria) filmak Zinema Espainiarraren Saria. Guztira 57 film labur -animaziozkoak hamazazpi, fikziozkoak hemezortzi, eta dokumentalak 22-, lehiatu dira Zinebiren edizio honetako Nazioarteko Lehiaketako Sail Ofizialean. Sarituen zerrenda gaur goizean aurkeztu du jaialdiko epaimahaiak. Aurtengo epaimahaiko kideak hauek izan dira: Fernando Franco gidoilari, zuzendari eta irakaslea, Nahikari Ipiña ekoizlea, Marcel Jean Annecyko Animazio Zinema Jaialdiko zuzendaria, Susana S. Rodrigues programatzaile portugaldarra eta Reem Shilleh Palestinako ikertzaile eta idazlea. Nazioarteko epaimahaiak Sonia K. Hadaden Emtehan (Exam) (Iran) lanari eman dio fikziozko film labur onenaren Mikeldia. Animaziozko zinemaren atalean, film labur onenaren Mikeldia Theodore Usheven Physique de la tristesse lanak (Quebec) eraman du, eta film labur dokumental onenaren Mikeldia Camila Katerren Carne lanak ((Brasil-Espainia) jaso du. Hiru saritu horietako bakoitzak 5.000 euro jasoko ditu. Horrez gain, epaimahaiak aipamen berezia eman dio Pilvi Takalaren The Stroker (Finlandia) dokumentalari. Dokumentalak eta fikziozko film luzeak biltzen dituen ZIFF Zinebi First Film sariari dagokionez, Eloisa Solaas zinemagilearen Las facultades (Argentina) lanak jaso du. Gainera, epaimahaiak aipamen berezi bi eman nahi izan dizkie Jessica Sarah Rinlanden Those That, At A Distance, Resemble Another (Espainia / Erresuma Batua) dokumentalari eta Lendita Zegirajren Sphia e Agës (Kosovo-Kroazia-Albania) fikzioari. Horrez gain, edizio honetan Zinebi First Film–Epaimahai Gaztea sari berezia eman diote John Skoogen Säsong (Suedia) filmari. Gaur iluntzean, 20:00etan, egingo dute sari emate ekitaldia Bilboko Arriaga antzokian.]]> <![CDATA[Finalaurrekoetan sartuko da Gipuzkoako bertso txapelketa]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1857/031/001/2019-11-15/finalaurrekoetan_sartuko_da_gipuzkoako_bertso_txapelketa.htm Fri, 15 Nov 2019 00:00:00 +0100 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1857/031/001/2019-11-15/finalaurrekoetan_sartuko_da_gipuzkoako_bertso_txapelketa.htm
Finalaurrekoetako hiru saioetan bertsolariek bosna ariketa egin beharko dituzte: binaka, gaia emanda, hamarreko handian hiruna bertso; binaka, gaia emanda, zortziko txikian hiruna bertso; binaka, gaia emanda, sei puntuko motzean hiruna bertso; binaka, gaia emanda, zortziko txikian, puntutan, zortzi bertso osatu arte; eta kartzelan, bakarka, gaia emanda, nahi den doinu eta neurrian, hiruna bertso.

Aurkezle lanak Iker Iriarte Iribarrek egingo ditu, eta epaimahaiko kideak honako hauek izango dira: Aitor Gereñu Agirre, Eneritz Azkue Basurko, Leire Beloki Lizarralde, Mikel Lersundi Aiestaran eta Mikel Urteaga Azkue.

Oiartzunen eta Tolosan

Hurrengo bi finalaurrekoak Oiartzunen (azaroaren 24an) eta Tolosan (abenduaren 1ean) jokatuko dira. Oiartzunen Alaia Martin Etxebeste, Amaia Iturriotz Etxaniz, Ane Labaka Mayoz, Asier Azpiroz Iztueta, Beñat Gaztelumendi Arandia eta Iñigo Mantzizidor Larrañaga ariko dira; eta Tolosan, berriz, Beñat Lizaso Alberdi, Haritz Mujika Lasa, Iban Urdangarin Lardizabal, Jokin Uranga Isuskiza, Jon Maia Soria eta Oihana Iguaran Barandiaran.

Igandeko saiorako nahiz gainerako finalaurrekoetarako eta finalerako sarrerak www.bertsosarrerak.eus atarian daude eskuragarri. Aurrez amaitzen ez badira, txarteldegian ere eskuratu ahal izango dira saioaren egunean bertan, 16:00etan hasita.]]>
<![CDATA[Xabier Lete omenduko dute haren heriotzaren 10. urtemugan]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1892/025/001/2019-11-14/xabier_lete_omenduko_dute_haren_heriotzaren_10_urtemugan.htm Thu, 14 Nov 2019 00:00:00 +0100 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1892/025/001/2019-11-14/xabier_lete_omenduko_dute_haren_heriotzaren_10_urtemugan.htm
Oraingoz, asmoen berri eman du Denis Itxaso Gipuzkoako Kultura diputatuak. Batetik, diputazioak orain hiru urte eskuratu zituen artistaren funtsetan oinarritutako erakusketa bat jarri nahi du martxan, Gipuzkoako udalerrietara ez ezik beste herrialdeetara ere eramango dutena. Alde horretan, helburua litzateke funts horien artean Leteren ibilbidea eta garapena ulertzeko balioko duen dokumentazioa aukeratzea. Hain zuzen ere, ohiko erakusketa aretoetan baino gehiago liburutegietan atontzeko moduko erakusketa bat izango dela aurreratu du Itxasok.

Leteren gaineko dokumental bat egiteko asmoa ere azaldu du Kultura diputatuak, eta horretan EITBk parte hartzea espero dutela. Era berean, poesia eta musika uztartuko dituen ekitaldi bat ere egin nahiko luke Gipuzkoako Foru Aldundiak urte amaierarako. «Oraindik ez daukagu diseinatuta, baina taularatze bat izango da. Orain hasiko gara bilerak egiten zer egin dezakegun pentsatzen hasteko».

Atzo eginiko agerraldian Juan Kruz Igerabide ere izan zen, eta hark Leteren «hitzaren indarra» ekarri zuen gogora. «Kanpoko poesia ekarri zuen, eta lurrari sustraitutakoa gehitu zion. Indar telurikoa zuten haren poesiak eta kantaerak». Gogora ekarri zuen nola Letek, Anjel Lertxundi eta Juan Mari Lekuonarekin batera, Lizardiren poesiagintzaren berrirakurketa bat egin zuen, «berrirakurketa indartu bat».

Poesia saria

Datorren urtean beteko dira, halaber, hamar urte diputazioak Xabier Lete poesia saria abian jarri zuenetik. Bi urtetik behin antolatzen du, eta, orain arte, Karlos Linazasorok, Luis Gardek, Asier Serranok eta Juanjo Olasagarrek irabazi dute.

Bosgarren aldiz dago orain abian, eta abenduaren 5era arte dago lanak aurkezteko epea. Lourdes Otaegi epaimahaikideak adierazi zuenez, aurreko lau ekitaldietan «kalitate handiko liburuak» saritu dituzte, eta nahiko lukete aurten ere kalitatez zein kantitatez oparoa izatea sariketa. Azken lehiaketan, esaterako, hemeretzi lan aurkeztu ziren, eta kopuru «azpimarragarria» iruditzen zaio Otaegiri.

Lehiaketara aurkezten diren lanek euskaraz izan behar dute, jatorrizkoak eta argitaratu gabeak; gutxienez 500 bertso izan behar dituzte, eta saria, Jose Ramon Andaren garaikur batez gain, 12.000 eurokoa da.

Leteren itzala handia da oraindik, eta horren isla da gaur egun haren gaineko hiru doktore tesi egiten ari direla unibertsitatean.]]>
<![CDATA[Xabier Lete omenduko dute haren heriotzaren 10. urtemugan]]> https://www.berria.eus/albisteak/173700/xabier_lete_omenduko_dute_haren_heriotzaren_10_urtemugan.htm Wed, 13 Nov 2019 17:24:35 +0100 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/albisteak/173700/xabier_lete_omenduko_dute_haren_heriotzaren_10_urtemugan.htm Xabier Lete (Oiartzun, Gipuzkoa, 1944 - Donostia, 2010) olerkari, kantari eta euskal kulturak 1960ko hamarkadan izan zuen pizkundearen eragileetako bat hil zen egun horretan. Horrenbestez, datorren urtean beteko da Leteren heriotzaren hamargarren urteurrena, eta hori baliatu nahi du Gipuzkoako Foru Aldundiak sortzaile ez ezik diputazioko Kultura zuzendari eta Kultura diputatu ere izan zenari omenaldia egiteko. Oraingoz, asmoen berri eman du gaur Denis Itxaso Gipuzkoako Kultura diputatuak. Alde batetik, diputazioak orain hiru urte eskuratu zituen artistaren funtsetan oinarritutako erakusketa bat jarri nahi du martxan, Gipuzkoako udalerrietara ez ezik beste herrialdeetara ere eramango dutena. Alde horretan, helburua litzateke funts horien artean Leteren ibilbidea eta garapena ulertzeko balioko duen dokumentazioa aukeratzea. Hain zuzen ere, ohiko erakusketa aretoetan baino gehiago liburutegietan atontzeko moduko erakusketa bat izango dela aurreratu du Itxasok. Leteren gaineko dokumental bat egiteko asmoa ere azaldu du Kultura diputatuak, eta horretan EITBk parte hartzea espero dutela. Era berean, poesia eta musika uztartuko dituen ekitaldi bat ere egin nahiko luke Gipuzkoako Foru Aldundiak urte amaierarako. "Oraindik ez daukagu diseinatuta, baina taularatze bat izango da. Orain hasiko gara bilerak egiten zer egin dezakegun pentsatzen hasteko", esan du Itxasok. Gaurko agerraldian Juan Kruz Igerabide ere izan da, eta hark Leteren "hitzaren indarra" ekarri du gogora. "Kanpoko poesia ekarri zuen, eta lurrari sustraitutakoa gehitu zion. Indar telurikoa zuten haren poesiak eta kantaerak". Horretaz gain, gogora ekarri du nola Letek, Anjel Lertxundi eta Juan Mari Lekuonarekin batera, Lizardiren poesiagintzaren berrirakurketa bat egin zuen, "berrirakurketa indartu bat" Poesia saria Datorren urtean beteko dira, halaber, hamar urte diputazioak Xabier Lete poesia saria abian jarri zuenetik. Bi urtetik behin antolatzen du, eta, orain arte, Karlos Linazasorok, Luis Gardek, Asier Serranok eta Juanjo Olasagarrek irabazi dute. Bosgarren aldiz dago orain abian, eta abenduaren 5era arte dago lanak aurkezteko epea. Lourdes Otaegi epaimahaikideak adierazi duenez, aurreko lau ekitaldietan "kalitate handiko liburuak" saritu dituzte, eta nahiko lukete aurten ere kalitatez zein kantitatez oparoa izatea sariketa. Azken lehiaketan, esaterako, hemeretzi lan aurkeztu ziren, eta kopuru "azpimarragarria" iruditzen zaio Otaegiri. Lehiaketara aurkezten diren lanek euskaraz izan behar dute, jatorrizkoak eta argitaratu gabeak; gutxienez 500 bertso izan behar dituzte, eta saria, Jose Ramon Andaren garaikur batez gain, 12.000 eurokoa da. Leteren itzala handia da oraindik, eta horren isla da gaur egun haren gaineko hiru doktore tesi egiten ari direla unibertsitatean. ]]> <![CDATA[David Bowiek berriro moztu du ilea]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1873/024/001/2019-11-06/david_bowiek_berriro_moztu_du_ilea.htm Wed, 06 Nov 2019 00:00:00 +0100 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1873/024/001/2019-11-06/david_bowiek_berriro_moztu_du_ilea.htm Anfetamiña Xabier Montoiaren aurreneko liburuko (Susa, 1983) poemarik ezagunena izango da, ziurrenik, hori. Bere garaian, poesia ezberdin bat ekarri zion Montoiaren lanak euskal literaturari, rock-and-rollaren eta, zehatzago, punkaren iluntasuna biltzen zuena.

Alberto Gonzalezek (Elgoibar, Gipuzkoa, 1973) 1990eko hamarkadaren hasieran ezagutu zuen olerki liburu hori. Ordurako maite zuen Montoiaren alderdi musikala —«M-aken jarraitzaile sutsua nintzen»—, eta poema haiei zerien «giro ilunak» erakarri zuen. «Irakurri, eta maitasunari, denborari eta gorrotoari buruzko begirada ezkor bat aurkitu nuen».

Ordutik urte asko pasatu dira, eta Gonzalez hainbat musika taldetan aritu da denbora horretan guztian: 6Nemen9, Uler-600 eta Aterkings. Anfetamiña, baina, barruan zeraman, noiz azaleratu zain, eta orain ikusi du Montoiaren liburuari eusteko aukera. Muga proiektua sortu du Itziar Beristain (ahotsa), Iñigo Romera (baxua), Iñigo Egillor (bateria) eta J.A. Areta Goñi Juxe argazkilariarekin, eta liburuaren izenburu bera duen diskoa kaleratu du: Anfetamiña (Gaztelupeko Hotsak).

Poema liburuaren tonuarekin bat eginda, iluna da diskoa, Gonzalezek berak azaldu duenez, «baina ez deprimentea». Hain zuzen ere, 1980ko hamarkadaren hasieran, Anfetamiña liburua argitaratu zutenean, nabarmendu ziren talde batzuen eragina aitortu du gitarrista eta abeslariak: «Hasierako The Cure, Bauhaus, New Order... Horiek izan daitezke erreferentziak. Kantu arinak ere baditugu, baina, letra sartzerakoan, nahi izan dugu kantu motelak eta ilunak izatea, letrak ere ondo ulertzeko». Nolanahi ere, ez du uste disko «tristea» denik. «Ez da Funeral Party bat», egin du ñabardura, The Cureren kantu bat gogora ekarrita.

Disko iluna izanda ere, Anfetamiña-k pop kutsuko melodiak ere biltzen ditu, eta Fermin Muguruzaren kolaborazio bat ere bai. Hain zuzen ere, hark jarri dio ahotsa liburuko poema ezagunenean (Batzuentzat) oinarritutako kantuari: David Bowiek ilea moztu zuen egunean.

Diziplina askoko proiektua

Gonzalezena da Montoiaren poemak kantu bilakatzeko ideia, baina Mugaren atzean talde bat dagoela nabarmendu nahi izan du. Izan ere, lehen kantuak egin ondoren, Romera eta Egillorri erakutsi zizkien. «Gaur egun, norberak ordenagailuarekin halako grabazio bat egin dezake. Baina ez zitzaidan gustatzen aukera hori. Niri gustatzen zait talde bat eratzea, eta soinua taldeak berak egitea». Bilbo inguruko rock alternatiboko eszenan nabarmendu dira orain arte Romera eta Egillor; lehenengoa, besteak beste, Cancer Moon, Los Clavos eta Cujo taldeetan aritu da, eta bigarrena, bestalde, Gringo, Arana eta Billy Baon. Itziar Beristain abeslariarentzat, berriz, lehen esperientzia da musika talde batean, nahiz eta abesbatzaren batean kantatu izan duen.

Musika taldea baino gehiago ere bada Muga, Juxe argazkilariak rol inportantea baitauka proiektuan; bera arduratuko da emanaldietan proiektatuko diren irudiez. Juxek rock munduarekin lotura estua izan du azkeneko bi hamarkadetan, eta ezaguna egin da, rock-and-roll kontzertu askotan aritzen baita argazkiak egiten. Mugaren emanaldietan, berriz, zuzenean ariko da argazkilaria ere, «hitz bakoitza modu subjektiboan ilustratzen», Gonzalezen esanetan.

Zuzeneko emanaldietan, kantuak jotzeaz gain, Montoiaren liburuko beste poema batzuk errezitatuko dituzte, eta gustuko dituzten beste hainbat artistaren bertsioak ere interpretatuko dituzte; besteak beste, David Bowie, The Doors, The Velvet Underground eta Patti Smithenak.

Hasteko, kontzertu «informal» bat egingo dute, azaroaren 29an, Tolosako Arkupe jantzi dendan, eta, segidan, beste pare bat Bermeon (Bizkaia) eta Bilbon. Urtarrilaren 25ean egingo dute, berriz, lehen emanaldia proiekzioekin, Markina-Xemeingo (Bizkaia) Uhagon kulturgunean.]]>
<![CDATA[Bi hamarkada atzera eginda]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1944/035/001/2019-11-03/bi_hamarkada_atzera_eginda.htm Sun, 03 Nov 2019 00:00:00 +0100 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1944/035/001/2019-11-03/bi_hamarkada_atzera_eginda.htm Storytelling.

Ordutik ia bi hamarkada igaro diren honetan, Stuart Murdoch abeslariak zuzentzen duen bandak beste film bateko musika egin berri du, Days of the Bagnold Summer komikiaren egokitzapenarena, hain zuzen ere. Joff Winterhartek 2012an kaleratutako eleberri grafikoak ama liburuzain baten eta haren seme heavy metalzalearen arteko harremana du ardatz, eta zinemarako egokitzapenaz Simon Bird aktorea arduratu da zuzendari gisa aritzen den lehen aldian.

Hala komikia nola filma 1990eko hamarkadaren amaieran daude girotuak, eta, agian horregatik, Belle and Sebastianek garai hartan lantzen zuen pop dotore, preziosista eta malenkoniatsua da nagusi da filmean. Hainbat pasarte instrumental baditu ere -aipagarria Sister Budha (intro), Bob Dylanek 1973an Pat Garrett and Billy The Kid filmerako egin zuen musika oroitarazten duena-, entzulea Glasgowkoen lehen lau diskoetara eramaten duten pieza kantatuak dira diskoaren ardatza.

Hori dela eta, ez da harritzekoa aurretik argitaratuak zeuden bi kantu ere grabazio berrietan berreskuratu izana : Get Me Away From Here, I'm Dying -If You're Feeling Sinister (1996) taldearen gailurrean agertu zena- eta I Know Where The Summer Goes -This Is Just a Modern Rock Song EPkoa (1998)-. Horiekin batera, taldekideek azaldu dutenez, diskoan badira 90eko hamarkadan idazten hasi eta bukatu gabeko hainbat pieza ere. Esaterako, Safety Valve, taldearen lehenengo diskoa (Tigermilk, 1996) irten baino lehen idatzitakoa.

Kantu batzuek lotura zuzena dute 90eko hamarkadarekin, baina disko osoari dario hasierako Belle and Sebastianen kutsua. Badu horretan zerikusirik taldeak azken urteetako diskoetan hartu duen norabide dantzagarri eta elektronikoaren arrastorik ez izatea, edota Sister Buddha bizi eta arima-altxatzailean tronpeta batzuk ere azaltzea.

Ikusteko dago entretenimendu honek zer ondorio izango dituen Belle and Sebastianen etorkizunean; izan ere How To Solve Our Human Problems (2018) aurreko diskoan bildutako hiru EP-ek taldearen aurpegi ugariak erakusten zituzten, identitate jakin bat izan gabe.

Bitartean, bihar, Iruñeko Baluarten izango dira Murdoch, Stevie Wilson, Sarah Martin, Chris Geddes, Richard Colburn eta Bobby Kildea. Disko berria aurkezten, baina baita taldearen ezinbesteko pieza bihurtu direnak jotzen ere.]]>
<![CDATA[Erresistentziaren ahotsak]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1893/024/001/2019-10-31/erresistentziaren_ahotsak.htm Thu, 31 Oct 2019 00:00:00 +0100 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1893/024/001/2019-10-31/erresistentziaren_ahotsak.htm Lauren. Etxetik kaleratua izatekotan den andre zahar bat, garai batean pop izarra izan eta gaur egun bere burua artista polifazetikotzat jotzen duen seme bat ere baduena. Bi emakume, belaunaldi oso batek eta bizipenek bereizten dituztenak. Bakoitza bere erara bada ere, erresistentzian bizi direnak.

Erresistentzian bizi izateari buruzko gogoeta baita, neurri handi batean, Joana Maiz, Yurre Ugartek (Tolosa, Gipuzkoa, 1965) eta Joseba Larratxe Josevisky-k (Irun, Gipuzkoa, 1985) lau eskutara egin duten eta Harriet argitaletxeak kaleratu duen eleberri grafikoa. Maizek Polaroid kamera erabiltzen du dokumentalerako casting horietan, eta argazki horietako batean harrapatuta geratuko da Laurenen irudia. Fisher hil ondoren, eta Jerry haren semeak dokumentalaren egiletza bere gain hartu nahi duela ikusita, Maizek bere lan propioa eramango du aurrera. Eta hor azalduko da Lauren. Ugarte: «Joana Maizek erabakiko du baztertua izan den emakume bat berreskuratzea bere lanaren ardatz bihurtzeko».

Izan ere, Euskal Herriaren historia jaso nahi duen dokumentalaren hastapen proiektuan historia horren protagonista batzuk ikusiko ditu Maizek: Inazio Loiolakoa, Eneko Aritza, Sabino Arana, Jorge Oteiza, Txabi Etxebarrieta... Denak, salbuespenik gabe, gizonak. «Topikoak baztertutako errealitatea» azaleratzeko nahia ere badago-eta komikian. «Nork baztertu du errealitate hori? Nork idazten du historia? Hori bakarrik da historia? Eta gaur egunari begiratzeko ere balio dute galderek. Gaur egungo jendarte plurala eta kontrastez beteriko errealitatea ere ez dira batzuek erakutsi nahi duten hori». Horri lotuta, Paul Klee artistaren aipu bat ekarri du Ugartek: «Arteak ikusgarri egiten du errealitatea».

Lauren ezagutzeak barrua astinduko dio Maizi. «Atso hori ezagutzeak Joanarengan eragiten duena da istorioaren motorra», azaldu du Ugartek, «baina geruza gehiago ere sartzen ditu argumentuan». Hain zuzen ere, Lauren ezagutzean, Maizek bere nortasuna ere zalantzan ikusiko du: «Polaroida sartzea ez da kontu hutsala, identitateari eta nortasunari buruz ari baikara. Polaroidarekin pertsonen identitatean arakatzen du Maizek, baina, Lauren ezagutzean, bere identitatea jarriko du zalantzan». Azken batean, Laurenengan ikusiko du bere «ifrentzua».

Ideia narratiboak

Ez da hau Ugartek eta Joseviskyk elkarrekin lan egin duten lehenengo aldia. Katu hegoduna komiki digital laburra egin zuten 2014an, Saure argitaletxearentzat, eta Xabiroi aldizkarian ere aritu dira elkarrekin lanean. Bat idazten eta bestea marrazten.

Orain dela urte batzuk, beste proiektu handi bat izan zuten esku artean, «zientzia-fikziozkoa eta 200 orrialdetara iristen zena», Joseviskyk azaldu duenez, baina bazter batean utzi zuten, eta Joana Maiz-i heldu zioten.

Ugartek istorio orokor bat proposatu zuen, baina sormen prozesuan berean joan da garatuz komikia. «Yurrek gidoiaren parteak pasatu, nik zirriborroak egin, bion artean aldaketak proposatu... Lan egiteko modu organikoa izan da, sormen bikote batena».

Hiru kolore erabili ditu marrazkilariak istorioa ilustratzeko: zuria,beltza eta urdinaren eta berdearen artean dagoen beste bat, «urdin turkesa». Horrek balio izan dio kontakizunaren denbora ezberdinak bereizteko, flashbackak zuri-beltzean irudikatu baititu. «Nire nahia da gidoiak ematen dizkidan gakoak erabiltzea narrazio gisa», zehaztu du Joseviskyk; izan ere, elementu estetikoez harago, kontatzen duenari eman dio garrantzia: «Ideia estetikoak ideia narratibo bihurtu behar dira».

Liburua Getxoko Komiki Azokan erakutsi zuten Ugartek eta Joseviskyk, eta han izandako harrerarekin pozik dago marrazkilaria, nahiz eta haren ustez Durangoko Azokan aurkituko duen liburuak bere publiko naturala.

Hori baino lehen, hilaren 13an, Donostiako Tobacco Days liburu dendan aurkeztuko dute, solasaldi baten bitartez.

Harrieten uzta

Joana Maiz-ez gain, Harriet argitaletxeak beste lau lan aurkeztu zituen atzo, Donostian eginiko ekitaldian: Gregorio Muro Harriet-ek idatzi, Alex Machok marraztu eta Garlukek koloreztatutako Lotsa eta ahaztea; Didier Quella-Guyotek eta Sebastien Moricek osatutako bikotearen Oroiminaren uhartea; Mk Devillek idatzi eta Christophe Girardek marraztutako Virginia Hill eleberri grafiko biografikoa; eta Isaline, Sorginkeri izoztua, L'Hermenier eta Yllyaren haurrentzako lana. ]]>
<![CDATA['Joana Maiz' eleberri grafikoa argitaratu dute Yurre Ugartek eta Joseba Larratxe 'Josevisky'-k]]> https://www.berria.eus/albisteak/173130/039joana_maiz039_eleberri_grafikoa_argitaratu_dute_yurre_ugartek_eta_joseba_larratxe_039josevisky039_k.htm Wed, 30 Oct 2019 16:00:58 +0100 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/albisteak/173130/039joana_maiz039_eleberri_grafikoa_argitaratu_dute_yurre_ugartek_eta_joseba_larratxe_039josevisky039_k.htm Yurre Ugartek (Tolosa, Gipuzkoa, 1965) eta Joseba Larratxe Josevisky-k (Irun, Gipuzkoa, 1985), lau eskutara egin eta Harriet argitaletxeak kaleratu duen eleberri grafikoa. Maizek polaroid kamera erabiltzen du dokumentalerako casting horietan, eta argazki horietako batean harrapatuta geratuko da Laurenen irudia. Fisher hil ondoren, eta Jerry haren semeak dokumentalaren egiletza bere gain hartu nahi duela ikusita, Maizek bere lan propioa eramango du aurrera. Eta hor azalduko da Lauren. Ugarte: «Joana Maizek erabakiko du baztertua izan den emakume bat berreskuratzea bere lanaren ardatz bihurtzeko». Izan ere, Euskal Herriaren historia jaso nahi duen dokumentalaren hastapen proiektuan historia horretako protagonista batzuk ikusiko ditu Maizek: Ignazio Loiolakoa, Eneko Aritza, Sabino Arana, Jorge Oteiza, Txabi Etxebarrieta... Denak, salbuespenik gabe, gizonak. «Topikoak baztertutako errealitatea» azaleratzeko nahia ere badago-eta komikian. «Nork baztertu du errealitate hori? Nork idazten du Historia? Hori bakarrik da Historia? Eta gaur egunari begiratzeko ere balio dute galderek. Gaur egungo jendarte plurala eta kontrastez beteriko errealitatea ere ez dira batzuek erakutsi nahi duten hori». Horri lotuta, Paul Klee artistaren aipu bat ekarri du Ugartek: «Arteak ikusgarri egiten du errealitatea». Lauren ezagutzeak barrua astinduko dio Maizi. «Atso horren ezagutzak Joanarengan eragiten duena da istorioaren motorra», azaldu du Ugartek, «baina geruza gehiago ere sartzen ditu argumentuan». Hain zuzen ere, Lauren ezagutzean, Maizek bere nortasuna ere zalantzan ikusiko du: «Polaroida sartzea ez da kontu hutsala, identitateari eta nortasunari buruz ari baikara. Polaroidarekin pertsonen identitatean arakatzen du Maizek; baina Lauren ezagutzean, bere identitatea izango da zalantzan jarriko duena». Azken batean, Laurenengan ikusiko du bere «ifrentzua». Ideia narratiboak
Ez da hau Ugartek eta Joseviskyk elkarrekin lan egiten duten lehenengo aldia. Katu hegoduna komiki digital laburra egin zuten 2014an Saure argitaletxearentzat, eta Xabiroi aldizkarian ere aritu dira elkarrekin lanean. Bat idazten eta bestea marrazten.
Orain dela urte batzuk beste proiektu handi bat izan zuten esku artean, «zientzia fikziozkoa eta 200 orrialdetara iristen zena», Joseviskyk azaldu duenez, baina bazter batean utzi zuten, eta Joana Maizi heldu zioten. Ugartek istorio orokor bat proposatu bazuen ere, sormen prozesuan berean joan da garatzen komikia. «Yurrek gidoiaren parteak pasatu, nik zirriborroak egin, bion artean aldaketak proposatu... Lan egiteko modu organikoa izan da, sormen bikote batena».
Hiru kolore erabili ditu marrazkilariak istorioa ilustratzeko: zuria,beltza eta urdinaren eta berdearen artean dagoen beste bat, «urdin turkesa». Horrek balio izan dio kontakizunaren denbora ezberdinak bereizteko, flashback-ak zuri-beltzean irudikatu baititu. «Nire nahia da gidoiak ematen dizkidan gakoak erabiltzea narrazio bezala», zehaztu du Joseviskyk, elementu estetikoez harago, kontatzen duenari eman baitio garrantzia: «Ideia estetikoak ideia narratibo bihurtu behar dira». Liburua Getxoko Komiki Azokan erakutsi zuten Ugartek eta Joseviskyk, eta han izandako harrerarekin pozik dago marrazkilaria, nahiz eta beretzat Durangoko Azokan aurkituko duen liburuak bere publiko naturala. Hori baino lehen, hilaren 13an, Donostiako Tobacco Days liburu dendan solasaldi baten bitartez aurkeztuko dute. Harrieten uzta
Joana Maiz-ez gain, Harriet argitaletxeak beste lau lan aurkeztu zituen, atzo, Donostian eginiko ekitaldian: Gregorio Muro Harriet-ek idatzi, Alex Machok marraztu eta Garlukek koloreztatutako Lotsa eta ahaztea, Didier Quella-Guyotek eta Sebastien Moricek osatutako bikotearen Oroiminaren uhartea, Mk Devillek idatzi eta Christophe Girardek marraztutako Virginia Hill eleberri grafiko biografikoa, eta Isaline, Sorginkeri izoztua, L’Hermenier eta Yllyaren haurrentzako lana.]]>
<![CDATA[Oraina eta geroa, eskua emanda]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1872/032/001/2019-10-30/oraina_eta_geroa_eskua_emanda.htm Wed, 30 Oct 2019 00:00:00 +0100 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1872/032/001/2019-10-30/oraina_eta_geroa_eskua_emanda.htm
Lehenengo hiru egunak egongo dira gogoetara bideratuak, eta gaurtik ostiralera arte antolatutako konferentzia eta mahai inguruetan batik bat musika jaialdien orainaz eta etorkizunaz eztabaidatuko dute. Hain zuzen ere, makrojaialdien identitatea izango da saio horien gai nagusia. Hitzaldi eta mahai inguruez gain, tailerrak, azoka eta iritziak elkarrekin trukatzeko guneak izango dira BECen. Last Tour enpresa antolatzaileak jakinarazi duenez, 200 bat txosten aurkeztuko dituzte, eta sektoreko 2.000 profesionalek hartuko dute parte. Hiru egun horietan, besteak beste, Michael Knowles Destiny's Childen managerrak, Rozalen musikariak, Alfonso Lanza Primavera Sound jaialdiaren zuzendariordeak eta Mike Cave, beste batzuen artean, Elvis Costellorekin eta Bob Dylanekin lan egin duen ekoizleak hitzaldi bana emango dute.

Zuzeneko emanaldiei dagokienez, gaur hasiko da BIME City, bi egunez Bilboko hainbat aretotan antolatu duten doako musika programazioa. Euskal Herriko nahiz atzerriko 40tik gora artistak hartuko dute parte emanaldi horietan: Beverly Kills, El Columpio Asesino, Heavy Lungs, Joseba Irazoki eta Lagunak, Lina & Raul Refree, Liher, Nogen, Someone...

Jamiroquai, bueltan

BIMEk alderdi asko biltzen ditu, baina ostiral eta larunbatez BECen egingo den BIME Live jaialdiak bereganatuko du arretarik handiena, horrek izango baitu makrojaialdi baten antzik handiena. Programazioan karaktere handietan azaltzen diren artistei begiratuta, Foals indie-rock taldeari eta Jamiroquai Jason Kayren inguruan sortutako funk eta acid jazz proiektuari egokitu zaie rol hori betetzea. Foalsek, Yannis Philippakis buru duela, hamarkada eta erdi darama intentsitate handiko pop eta rock musika egiten, eta Everything Not Saved Will Be Lost. Part 1 & 2 aurten bi ataletan kaleratu duen diskoa Britainia Handiko eszenan bereganatu duen tokia berrestera dator.

Jamiroquaik, berriz, orain dela hogei urte pasa bizi izan zuen bere garairik arrakastatsuena -besteak beste, Virtual Insanity eta Cosmic Girl hit-ei esker-, eta orduz geroztik jakin izan du, oihartzun maila horietara heldu gabe, funk zuriaren ordezkari pisuzkoa izaten jarraitzen. Automaton (2017) da haren azken lana.

Nolanahi ere, BIMEn ez da alde handirik izaten kartelburuen eta egitaraua osatzen duten beste artista batzuen artean. Hain zuzen ere, aurten izar handien lekua har zezakeen Alemaniako Kraftwerk taldeak ere. Elektronika garaikidearen aitzindariak izateaz gain, Dusseldorfek jakin izan dute XXI. mendeko soinuetara egokitzen, beren nortasunari uko egin gabe. BECen Kraftwerk 3D izenarekin dator taldea, soinua eta irudia uztartzen duen ikuskizun batekin. Kraftwerkek elektronikaren lehen garaietara eramaten duen bezala, Floating Pointsek gaur-gaurko proposamena dakar, nahiz eta iraganeko estiloak (house, funk, jazz, hip-hop) uztartzen dituen.

Oso bestelakoak dira The Divine Comedyren eta Mark Lanegan Banden proposamenak. Neil Hannon buru duen taldeak aski erakutsia du pareko gutxi dituela molde klasikoko pop dotorea egiten, eta, bere lanik esanguratsuenak 1990eko hamarkadan grabatu zituen arren, oraindik ere sasoian dagoela erakusten du behin eta berriro. Laneganek, Hannnonek bezala, ahots sakona dauka, baina bere musika, The Divine Comedyrenarekin alderatuta, ilunagoa da. Baita katartikoagoa ere. Screaming Trees rock taldearekin nabarmendu ostean, bakarkako ibilbide sendoa osatu du.

Brittany Howarden kontzertua ere nabarmentzekoa izan daiteke. Alabama Shakes taldeko abeslariak bakarkako lehen diskoa argitaratu du aurten, Jaime, musika beltzaren tradiziotik edan arren, gaur egunari oso lotua dagoen disko aparta.

Euskal artistak ere izango dira BIME Liven. Esaterako, Mursegok eta Amorantek elkarrekin landutako proiektua aurkeztuko dute, Banpiro Maitaleak. Bien errepertorioko piezak joko dituzte proiektu bakarrean uztartuta. Aitor Etxebarriak, berriz, Nihilism Part 1 bere disko berria aurkezteko lehenengo kontzertua emango du BIMEn.

Egun bakarrerako sarrerak 50 euro balio dute, eta bi egunetarako bonuak 95 euro.

Informazio gehiago nahi izanez gero, jo webgune honetara: www.bime.net]]>
<![CDATA[Barru huste emozionala]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1946/046/001/2019-10-27/barru_huste_emozionala.htm Sun, 27 Oct 2019 00:00:00 +0200 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1946/046/001/2019-10-27/barru_huste_emozionala.htm Jaime izenburua duena. «Beti izan naiz haren espirituari lotua. Album hau biok elkarrekin zerbait egiteko nire modua izan da».

Alabama Shakes taldeko abeslari eta gitarrista gisa egin zen ezagun Brittany Howard (Athens, AEB, 1988). 24 urte besterik ez zituela kaleratu zuen Boys & Girls (2012), rocketik, bluesetik eta souletik edaten zuen estreinako disko entzutetsua, eta, handik hiru urtera, haren jarraipena, Sound & Color (2015), taldearen proposamenak bestelako ñabardurak ere bazituela erakusten zuen lana. Disko sofistikatuagoa eta garaikideagoa zen hura, estreinakoaren aldean.

Ez baita Howard estilo bakar batean bertan goxo gelditzekoa. Ezta taldearen babesa behar duen kantari huts bat ere. Eta Jaime horren erakusle nabarmena da. Proiektua buruan mamitzen joan ahala, garbi ikusi zuen bere kasa garatu behar zuela, eta taldekideei halaxe adierazi zien: «'Album hau nik bakarrik egingo dut' esan nien. Banekien guztiaren kontrola izan behar nuela: musika, moldaketak... Orain ez bada, noiz egingo dut bada?».

Jaime-k asko baitu aitortzatik, barrua hustetik. Bere buruarekin zintzo jokatzetik. «Zintzoa izan nahi baduzu, ezin zara pixka bat zintzoa izan». Eta horrek eraman du bere ahizpaz baina, batez ere, bere buruaz hitz egitera kantuetan. Goat Head-en, adibidez, bere haurtzarora jotzen du Howardek, AEBetako hegoalde artean arrazistan -Alabaman hain zuzen- ama zuri baten eta aita beltz baten alaba izatea zer den kontatzeko. «Zeinek moztu zizkion tiranteak eta jarri zion ahuntz buru bat bizkarrean aitari?», galdetzen du bertan. Izan ere, diskoak aukera eman dio orain arte gordeak izan dituen hainbat gai mahai gainean jartzeko: «Neure buruari baimena eman diot hainbat istorio kontatzeko, nahiz eta haietaz ez dudan hitzik ere egiten».

Princeren aztarnak

Istorioak kontatzeko bezala, bere buruari baimena eman dio musikalki ere eremu bakarrera ez mugatzeko. Jazzetik eta hip-hopetik datozen musikarien -Robert Glasper (teklatua) eta Nate Smith (bateria)- eta Zac Cockrellen (Alabama Shakes) laguntzarekin, Howardek klasikoa bezain modernoa den diskoa ondu du, musika beltzaren tradizioari izkin egin gabe, gaur-gaurkoa dena. Funk eta soul arima izanda ere, pop janzkerak dituena. Eta, beste ezeren gainetik, askatasun sentsazio handia transmititzen duena. Alde horretatik, oso modu agerikoan ez bada ere, Princeren espiritu aske eta bilatzaileak disko osoa zeharkatzen du, Run to Me azken kantuan nabarmenago azaldu baino lehen.

History Repeats lehen kantuaren erritmo dantzagarriek 1970eko hamarkadan funka landu zuten hainbat sortzailerengana eramaten dute entzulea -ez da zaila Funkadelicen arrasto lausotua ere sumatzea-, eta He Loves me sentsualitatez beteriko funk eztanda da, «edan eta belar asko erre arren» kantaria maite duen Jainkoari eskainitakoa. Bere buruaz mintzo da Georgia balada sofistikatu bezain hunkigarrian ere; hain zuzen ere, «neskato beltz bat gustatzen zaion neskato beltz homosexual» bati buruz. Diskoarekin batera zabaldu duen prentsa oharrean sakon azaldu du ezberdina izateak zer esan nahi duen: «Ni hazi nintzen hiriaren gisakoetan, ezberdina dena txarra da. Nik neuk inoiz ez nuen ezberdina izan nahi izan. Gehien nahi nuena besteak bezalakoa izatea zen».

Diskoak batzuetan alderdi dantzagarri eta garaikidea duen arren -13th Century Metal-en elektronikak blaitzen du XXI. menderako ereserki izan zitekeena-, badu bere alde sentimentala ere -Short and Wave zirraragarriak Nina Simonek abesteko idatzia dirudi-, eta baita goxoa ere -Stay High-ek soularen klasiko baten zeinuak ditu-.

Brittany Howarden bakarkako diskoa kalean izanik, zer gertatuko da aurrerantzean Alabama Shakesekin? Kantariak ere ez daki erantzuten: «Familia bat gara; nire bizitza osorako anaiak ditut. Baina, orain, nire proiektua aurrera eramaten utzi didate. Beti kantu berdinak eginez gero, ez nintzateke zoriontsu».]]>
<![CDATA[Zuzenekoa, diskoan bilduta]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1879/030/001/2019-10-25/zuzenekoa_diskoan_bilduta.htm Fri, 25 Oct 2019 00:00:00 +0200 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1879/030/001/2019-10-25/zuzenekoa_diskoan_bilduta.htm Kantu baten bila nabil diskoa argitaratu zuenetik, beste lau lan grabatu ditu estudioan Olatz Zugastik (Hernani, Gipuzkoa, 1965): Bulun-Bulunka (1999), Elearen lainoa (2002), Gau hotzenean ere (2010) eta Ur goiena, ur barrena (2015); eta, azken hori kaleratzearekin bat, zuzenean ere aritzeko erabakia hartu zuen, ordura arte —nahiz eta Benito Lertxundiren taldean aritu kontzertuetan—, estudiokoa baitzen bere bakarkako proiektua. Hain zuzen ere, maiatzaren 4an Orioko (Gipuzkoa) kiroldegian eman zuen kontzertua disko bikoitz batean jaso du oraingoan: Orion zuzenean (Kantaita Enea). Kontzertu hartan, Ander Ederra (gitarra), Amaiur Cajaraville (baxua), Ander Zulaika (bateria, kajoia) eta Gratxiña Lertxundi (teklatua, flauta eta ahotsa) izan zituen oholtzako kide Zugastik.

Ez zen hasierako asmoa kontzertu hura argitaratzea, eta Zugastiri beste ideia bat zebilkion. «Hasieran pentsatzen nuen garai egokia izan zitekeela aurreko diskoetako kantuen bilduma bat argitaratzeko eta gero kantu berriak lantzen hasteko». Alabaina, beste askotan egin izan duten bezala, Orioko kontzertua ere grabatu egin zuten Zugastiren teknikariek, eta musikariari igorri zioten: «Gu ohartu ginen kontzertua ondo atera zitzaigula, eta oso kontzentratuta aritu ginela. Gainera, publikoak hunkituta erantzun zuen». Normalean, zertan hobetu dezaketen ikusteko erabili izan dituzte kontzertuetako grabazioak, baina, zuzeneko grabazio hori entzun, eta aztertzen hasi orduko, Zugasti bera eta Benito Lertxundi konturatu ziren kantuak banan-banan aztertzen eta nolabaiteko disko produkzioa egiten ari zirela. «Teknikoki egon zitezkeen gabeziak beste zerbaitek konpentsatzen zituen». Gainera, «interpretazio onak» erakusten zituen grabazioak, eta, Zugastiren iritziz, «merezi zuen» disko batean islatzea.

Maiatzaren 4ko kontzertu hura ia oso-osorik jaso dute lan bikoitzean —bakarra utzi dute kanpoan, ez zirelako aski gustura harekin—, eta kantu eta kantu artean Zugastik egindako aurkezpenak ere ez dituzte kendu. Lertxundi arduratu da diskoaren produkzioaz, eta hark hala izatea nahi zuen: «Kontzertua izan zen bezala jaso dugu».

Diskoan Zugastik berak idatzitako hainbat pieza bildu dituzte (Sena; Bakean ala otzandua; Gau hotzenean ere; Neguko arratsalde batean; Bat, biga, hirur...), baina baita Lertxundik idatzitako bi kantu ere: Mirotzak eta Ni Olentzero naiz. Lehenengoa Gratxiña Lertxundik kantatu du, «emozionalki eta afektiboki oso gertu» du abestia; eta bigarrenaren pasarte bat besterik ez dute jaso: «Ni Olentzero naiz-en bertsio laburtu bat egin genuen kontzertuan, kantu luzea da eta. Gainera, Benitok ez du inoiz jo kantua zuzenean».

Horietaz gain, kantu tradizionaletara ere jo du Zugastik, eta orain arte berak grabatu gabeko bat ere jaso du: Erregiñe ta saratsa. Argia dantza konpainiaren Irradaka ikuskizunean deskubritu zuen kantua: «Emozio karga handia eman zioten, ni malkotara eramateraino».

Kantuak aukeratzeko orduan, beretzat «esanahi handiena» dutenak hautatu ditu, «sentsazio batzuk» transmititzen dizkiotenak. «Adibidez, Bulun-bulunka-ko kanturik ez dago; ez zait iruditu sartu behar nituenik».

Zugasti orain dela lau urte hasi zen bere materiala zuzenean ematen, eta egindako bidea «positibotzat» jo du, nahiz eta horretarako «barne mamu» batzuk kendu behar izan dituen gainetik. «Banituen eredu batzuk, eta haiek bezala kantatu nahi nuen. Baina ohartu naiz norberak bere bitartekoak dituela: bere ahotsa, bere tresnak... Mamu horiek kanpoan utzi ondoren, gustura sentitu naiz neure buruarekin». Gainera, bide horretan, ohartu da zuzenekoetan emozioa izaten dela, eta publikoaren erantzuna ere ona izan dela. «Jarraituko dugu publikoak erretiratu behar dugula esan arte».

Oraingoz ez du halakorik egiteko asmorik, eta dagoeneko diskoa aurkezteko hainbat data ditu lotuak datozen hilabeteetarako. Abenduaren 4an, Bilboko BBK aretoan ariko dira Zugasti eta taldekideak; abenduaren 5ean, Hernaniko (Gipuzkoa) Biteri kultur etxean; eta otsailaren 23an, Donostiako Viktoria Eugenian.]]>
<![CDATA[Olatz Zugastikdisko bihurtu du zuzeneko esperientzia]]> https://www.berria.eus/albisteak/172865/olatz_zugastikdisko_bihurtu_du_zuzeneko_esperientzia.htm Thu, 24 Oct 2019 21:57:30 +0200 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/albisteak/172865/olatz_zugastikdisko_bihurtu_du_zuzeneko_esperientzia.htm Olatz Zugastik (Hernani, Gipuzkoa, 1965): Bulun-Bulunka (1999), Elearen lainoa (2002), Gau hotzenean ere (2010) eta Ur goiena, ur barrena (2015); eta 2015eko hori kaleratzearekin bat, zuzenean ere aritzeko erabakia hartu zuen, ordura arte -nahiz eta Benito Lertxundiren taldean aritu kontzertuetan-, estudiokoa baitzuen bere bakarkako proiektua. Hain zuzen ere, maiatzaren 4an Orioko (Gipuzkoa) kiroldegian eman zuen kontzertua disko bikoitz batean jaso du oraingoan: Orion zuzenean (Kantaita Enea). Kontzertu hartan Ander Ederra (gitarra), Amaiur Cajaraville (baxua), Ander Zulaika (bateria, kajoia) eta Gratxiña Lertxundi (teklatua, flauta eta ahotsa) izan zituen oholtzako kide Zugastik. Ez zen hasierako asmoa kontzertu hura argitaratzea, eta Zugastiri beste ideia bat zebilkion. «Hasieran pentsatzen nuen une egokia izan zitekeela aurreko diskoetako kantuen bilduma bat argitaratzeko, eta gero kantu berriak lantzen hasteko». Alabaina, beste askotan egin izan duten bezala, Orioko kontzertua ere grabatu egin zuten Zugastiren teknikariek, eta musikariari igorri zioten: «Gu ohartu ginen kontzertua ondo atera zitzaigula, eta oso kontzentratuta aritu ginela. Gainera, publikoaren erantzun hunkitu bat jaso genuen». Normalean, kontzertuetako grabazioak erabili izan dituzte non hobetu dezaketen ikusteko, baina, zuzeneko grabazio hori entzun eta aztertzen hasi orduko, Zugasti bera eta Benito Lertxundi konturatu ziren kantuak banan-banan aztertzen eta nolabaiteko disko produkzioa egiten ari zirela. «Teknikoki egon zitezkeen gabeziak beste zerbaitek konpentsatzen zituen». Gainera, «interpretazio onak» erakusten zituen grabazioak, eta, Zugastiren iritziz, «merezi zuen» disko batean islatzea. Maiatzaren 4ko kontzertu hura ia oso-osorik jaso dute lan bikoitzean -bakarra utzi dute kanpoan, ez zirela aski gustura harekin-, eta kantu eta kantu artean Zugastik egindako aurkezpenak ere ez dituzte kendu. Lertxundi arduratu da diskoaren produkzioaz, eta hark hala izatea nahi zuen: «Kontzertua izan zen bezala jaso dugu». Diskoan Zugastik berak idatzitako hainbat pieza bildu dituzte (Sena, Bakean ala otzandua, Gau hotzenean ere, Neguko arratsalde batean, Bat, biga, hirur...), baina baita Lertxundik idatzitako bi kantu ere: Mirotzak eta Ni Olentzero naiz. Lehenengoa Gratxiña Lertxundik kantatu du, «emozionalki eta afektiboki oso gertu» duen abestia; eta bigarrenaren pasarte bat besterik ez dute jaso: «Ni Olentzero naiz-en bertsio laburtu bat egin genuen kontzertuan, kantu luzea da-eta. Gainera, Benitok inoiz ez du jo kantua zuzenean».
Horietaz gain, kantu tradizionaletara ere jo du Zugastik, eta orain arte berak grabatu gabeko bat ere jaso du: Erregiñe ta saratsa. Argia dantza konpainiaren Irradaka ikuskizunean aurkitu zuen kantua: «Hunkidura karga handia eman zioten, ni malkotara eramateraino». Kantuak aukeratzeko orduan, beretzat «esanahi handiena» dutenak hautatu ditu, «sentsazio batzuk» transmititzen dizkiotenak. «Adibidez, Bulun-bulunka-ko kanturik ez dago; ez zait iruditu sartu behar nituenik». Orain dela lau urte hasi zen bere materiala zuzenean ematen Zugasti, eta egindako bidea «positibotzat» jo du, nahiz eta horretarako «barne mamu» batzuk kendu behar izan dituen gainetik. «Banituen eredu batzuk, eta haiek bezala kantatu nahi nuen. Baina ohartu naiz norberak bere bitartekoak dituela: bere ahotsa, bere tresnak... Mamu horiek kanpoan utzi ondoren, gustura sentitu naiz neure buruarekin». Gainera, bide horretan, ohartu da zuzenekoetan emozioa izaten dela, eta publikoaren erantzuna ere ona izan dela. «Jarraituko dugu publikoak erretiratu behar dugula esan arte». Oraingoz ez du halakorik egiteko asmorik, eta dagoeneko diskoa aurkezteko hainbat data ditu lotuak datozen hilabeteetarako. Abenduaren 4an, Bilboko BBK aretoan ariko dira Zugasti eta taldekideak; abenduaren 5ean, Hernaniko (Gipuzkoa) Biteri kultur etxean; eta otsailaren 23an, Donostiako Viktoria Eugenian.]]>
<![CDATA[The Dream Syndicate, gaurko garaietan]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1834/033/001/2019-10-23/the_dream_syndicate_gaurko_garaietan.htm Wed, 23 Oct 2019 00:00:00 +0200 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1834/033/001/2019-10-23/the_dream_syndicate_gaurko_garaietan.htm These Times taldearen azkeneko diskoa. Bihar Bilboko Kafe Antzokian aurkeztuko dute.

1980ko hamarkadaren hasieran Kalifornian eta bereziki Los Angelesen (AEB) ernatutako Paisley Underground mugimenduaren ikur nagusietakoa izan zen The Dream Syndicate. Psikodeliaren eta gitarren zaletasunak batzen zituen talde haietako asko, nahiz eta euren artean ezberdintasun handiak izan. The Dream Syndicatek 1988ra arte iraun zuen, eta urte horietan argitaratu zituen bere ospea elikatuko zuten diskoak, The Days of Wine and Roses ikonikoa eta Medicine Show.

Taldea desegin ostean, Wynnek bakarkako ibilbide sendoa osatu zuen, eta behin baino gehiagotan izan zen Euskal Herrian. 2012an, baina, taldea berriro elkartu zen, lehendabizi zuzeneko emanaldiak egiteko, eta gero material berria sortu eta grabatzeko. How Did I Find Myself Here (2017) lanak zaleen aurreikuspenak bete zituen, eta handik bi urtera These Times lan berriarekin itzuli da taldea.

Disko berria aurreko lanean parte hartu zuten kide berberek grabatu dute; hau da, Wynnek, Jason Victorrek (gitarra), Mark Waltonek (baxua), Dennis Duckek (bateria) eta Chris Cacavasek (teklatua). Hala Duckek nola Waltonek The Dream Syndicateren lehenengo garaian parte hartu zuten, eta Green on Red taldeko kide izan zen Cacavas, bakarkako bideari heldu baino lehen.

These Times osatzen duten kantuak urtebetean sortu dituzte. «Ondorioz, dena oso berria da guretzat, eta hori bera ere zirraragarria da», azaldu du Wynnek.]]>
<![CDATA[Errealitateari so dagoen fikzioa]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1872/022/001/2019-10-09/errealitateari_so_dagoen_fikzioa.htm Wed, 09 Oct 2019 00:00:00 +0200 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1872/022/001/2019-10-09/errealitateari_so_dagoen_fikzioa.htm Susmaezinak bere azkeneko nobela Itxaro Bordak (Baiona, 1959); hemerotekek berunezko urte gisa definitu izan duten garaian, hain zuzen. Iheslariak aterpe bila ari dira Ipar Euskal Herrian, baina badira iparraldeko militanteak ere ETAn, baita komando aktiboetan ere. Bordak komando horietako bateko (Erauntsi) lau kideak bihurtu ditu eleberriko protagonista, baina ez bakarrak, zeren nobelako protagonista baitira, era berean, komandoaren ekintzek eragindako biktimak eta haien senideak ere. Alberdania argitaletxeak kaleratu du liburua.

«Gure historia propioarekin distantzia bat hartu behar dugu». Bordak berak ahalegin hori egin du eleberrian, gatazkak bere barnean dituen ertz ezberdinak jaso nahian. Hain zuzen ere, alde batean zein bestean kokatzen diren pertsonaien larruan sartu da idazlea. «Agian, euskaraz, gauza berria izan daiteke biktima horien, gutarrak ez diren biktima horien bizipenak jasotzea. Beharbada lehen aldikoz irakurriko dira espainiar jeneral batek atentatu batean dituen bizipenak».

Bordarentzat ez da erraza izan ariketa hori, eta idazle gisa ere horrek aldatu egin duela uste du. «Aski erraza izan daiteke, betiere kakotxen artean, ETAko kide baten edo GALek erail duen pertsona baten familiako kide baten buruan sartzea eta horren ikuspegitik gertakariak kontatzea. Baina oraindik zaila da guardia zibil erail baten amaren larruan jartzea». Are gehiago, horrek, etsaiaren azalean jartzeak, «ezinegona» ere eragin diola aitortu du Bordak. «Nire barruan banuen zirrara hori. Zein distantziatatik idatzi behar nuen pertsonaia horiei buruz? Gehiegizko enpatiarekin edo enpatia gutxirekin? Erdibidean gelditu naiz azkenean, eta jende gisa aurkeztu ditut, atentatuak beren haragian eta beren bizitzetan pairatzen zituen jende gisa».

Horrek, fokua ikuspegi ezberdinetan jarri izanak, «osotasuna» ematen dio nobelak kontatzen duenari, idazlearen iritziz. «Ikuspegi oso bat badugu hor. Beharbada, ez gara ohituak halakoak irakurtzera, baina ikuspegi guztiak daude ordezkatuak; etsaiak deitzen genituenenak eta gutarrak zirenenak». Bi ertz horien artean mugitzen diren pertsonaiak dira liburuko protagonistak: komandoko lau kideak, haien lagun, senide eta lankideak, Hipercorreko atentatuan semea galdu duen ama bat... «Patuak gurutzatzera eramaten ditu, patu morbidoak. Ez da ironia edo irririk».

Komunikabideetan argitaratu izan diren albisteek eta erreportajeek elikatu dute Borda liburua idazterakoan, eta, material horrekin guztiarekin, bere «oihala» eraiki du idazleak. «Ez dut bilatu errealitatearekiko fideltasuna, hori baita literaturak baimentzen duen zerbait. Baina uste dut liburuak baduela bere logika eta bere sinesgarritasuna».

Eleberria 25 ataletan dago banatua, eta lehenengoa eta azkena dira narratzailearen ahotsa erakusten duten bakarrak. Lehen pertsonan idatziak daudenak. «Bi atal horiek erakusten dute nobela hau nola idatzia izan den». Gainerako atalak, ordea, nortasunik ez duen narratzaile batek kontatuak daude, hirugarren pertsonan, eta akzioa dute ardatz. Alde horretatik, AEBetan zabaldua den literatura mota batetik jo du Bordak: «Gertakaria gertatu den bezala jaso eta fikzionatu egin dut hainbat eta hainbat aho, gogo eta espiritutatik».

Gertakariek ETAren komando ibiltari bati jarraitzen diote. Ipar Euskal Herrian kokatua egon arren, Hego Euskal Herrira egiten du salto atentatuak egiteko. Alde horretatik, fikzioa izanda ere, kronikagile baten antzera aritu da Borda, eta, haren iritziz, thriller baten gisan ere irakur daiteke nobela; «distantzia hartzen badugu gure istorio propioarekin», gaineratu du. Narrazio molde urrundu horrek, baina, lanak eman dizkio. «Narratzaileak bere ikusmoldea eman gabe jasotzen du istorioa, eta hori ere ez da erraza».

Estilo garbi eta soila

Estilo aldetik, ahalik eta garbien eta soilen idazten ahalegindu da Borda, artifiziorik edo hornidurarik gabe, «literatura-estilo ariketarik» egiteke. «Ene hiztegia ere minimorat eraman dut. Batzuetan hotza eta estilo aldetik eskasa sumatu ahalko da, baina hori izan da ene nahikundeetariko bat». Nolanahi ere, bere lanekin eraikitzen ari den «literatur egoitzari» ekarpena egiten dion «harria» da Susmaezinak, Bordaren iritziz.

Azkeneko bi urteetan idatzi du liburua, baina aurretik ere idatz zezakeela uste du. «Beharbada, ez gara orain arte ausartu etsaiaren ikuspuntuan sartzera... Dena dela, Ramon Saizarbitoriaren Martutene-n ere azaltzen da guardia zibil baten hil kapera... Nik egin dudana da bide horretan sakondu eta adibideak biderkatu». Gatazkaren kontakizunari egindako literatur ekarpen gisa ere ulertzen du Susmaezinak. «Iragan horri buruzko gure ikusmoldea ematea beharrezkoa da. Sortzea errelato ezberdinak, ez bakarra, baizik eta alde batekoak eta bestekoak».

Liburuak izan ditzakeen literaturaz gaindiko irakurketa eta kritikek ez dute kezkatzen Borda. «Kritikari eta irakurle bakoitzak badu bere esperientzia, eta ondo dago beren iritzia ematea. Uste dut irakurleak izango direla, eta horien iritzi positibo eta negatiboak entzungo ditudala. Orain arte egin dudan bezala. Kritika asko izan ditut, baina inoiz ez naiz sartu horretan. Ni halakoetarako prestatua nago. Eta ez naiz gai minbera bat plazara ekartzen duen lehen idazlea ere».

Jorge Gimenez Bech editoreak Bordak bere ibilbidean izan duen ausardia nabarmendu du: «Ausardia hori ez da probokaziorako ausardia, ez da erronkarako ausardia. Bere buruarekiko eta ofizioarekiko ausardia da». Idazteko eta sortzeko garaian, Bordak «askatasuna» maite duela uste du Gimenez Bechek, eta «erosotasun orotatik urruti» ibiltzen dela. Susmaezinak-en ere modu horretan aritu dela gaineratu du editoreak.]]>
<![CDATA[Itxaro Bordak borroka armatuaren garairik "gogorrenetan" girotutako eleberria idatzi du]]> https://www.berria.eus/albisteak/172171/itxaro_bordak_borroka_armatuaren_garairik_gogorrenetan_girotutako_eleberria_idatzi_du.htm Tue, 08 Oct 2019 14:40:03 +0200 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/albisteak/172171/itxaro_bordak_borroka_armatuaren_garairik_gogorrenetan_girotutako_eleberria_idatzi_du.htm <![CDATA[Bateria jotzeko eredu bat]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1884/032/001/2019-10-08/bateria_jotzeko_eredu_bat.htm Tue, 08 Oct 2019 00:00:00 +0200 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1884/032/001/2019-10-08/bateria_jotzeko_eredu_bat.htm
1960ko hamarkadan Londresen loratu ziren jazz eta rhythm and blues taldeetan aritu zen, baina Eric Claptonekin eta Jack Brucerekin osatutako Cream taldean lortu zuen inon baino oihartzun handiagoa. Gero, Afrikarekiko lilurak Fela Kutirekin lan egitera eraman zuen.]]>
<![CDATA[Ondarroatik Bilbo eta Iruñera hedatuko da Redstone Soluk musika zikloa]]> https://www.berria.eus/albisteak/172127/ondarroatik_bilbo_eta_irunera_hedatuko_da_redstone_soluk_musika_zikloa.htm Mon, 07 Oct 2019 13:54:51 +0200 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/albisteak/172127/ondarroatik_bilbo_eta_irunera_hedatuko_da_redstone_soluk_musika_zikloa.htm <![CDATA[Demokrazia musikala]]> https://www.berria.eus/paperekoa/1943/041/001/2019-10-06/demokrazia_musikala.htm Sun, 06 Oct 2019 00:00:00 +0200 Mikel Lizarralde https://www.berria.eus/paperekoa/1943/041/001/2019-10-06/demokrazia_musikala.htm
«Tristea litzateke inspirazioa bukatuko balitzait. Urtebete ematen dudanean kanturik idatzi gabe, oso gaizki sentitzen naiz, eta pentsatzen dut amaiera dela. Baina uste dut nire konposiziorik onenak etortzear daudela». (Lou Barlow, 1996). Ez zitzaion bukatu inspirazioa Barlowri 90eko hamarkadaren bigarren erdialdean, baina, handik aurrera, dena ezberdina izan zen, 1999an multinazional batera salto egin, eta The Sebadoh diskoak ez baitzuen espero bezala funtzionatu. 2013ra arte itxaron behar izan zuten taldearen zaleek disko berri bat (Defend Yourself) entzuteko, eta sei urte igarota iritsi da, aurten, Act Surprised azken lana. Barlow ez da geldirik egon urte hauetan guztietan, Dinosaur Jr taldearekin aritu baita, berriro ere, eta inoiz ez baitio utzi bakarkako diskoak ere grabatzeari.

Sebadoh Barlowren egitasmo gisa sortu zen, eta lehenengo diskoetan hark markatu zuen bidea. Noise-rockaren, pasarte akustikoen eta esperimentazioaren artean mugitzen ziren hainbat disko grabatu zituen 90eko hamarkadaren hasieran, guztiak ere lo-fi etiketarekin definitu zituztenak, grabazioen soinu ez-estandarizatua medio. Lan haien zaratak ezkutatuta, baina, zenbait melodia eta kantu gogoangarri ezkutatzen ziren (Brand New Love, Soul and Fire), Barlowren talentuaren erakusgarri.

Bakesale (1994) eta Harmacy (1996) diskoekin iritsi zen Sebadoh arrakasta mailarik handiena lortzera. Nahiz eta taldearen izena Barlowri lotuta ageri izan den beti, Jason Lowenstein baxu jotzailearen parte hartzea ere ezinbestekoa zen, kantuak bien artean konposatzen baitzituzten ordurako. Gaur egunera arte iraun duen barne demokrazia baten zantzu nabarmena. «Hala izan da beti», aitortu berri du Barlowk: «Hasi ginenean, Eric Gaffney [bateria] eta biok ginen, eta horrela lan egiten genuen. Bakoitzak materialaren erdia idazten zuen. Gero, Jason sartu zen, eta berdin lan egiten segitu genuen. Beti pentsatu dugu hori dela proiektu honen gakoa. Horregatik, inoiz ez diogu galdetu geure buruari ea batek besteak baino protagonismo handia izan beharko lukeen».

Act Surprided lan berria ez da aldentzen lan egiteko modu demokratiko horretatik. Are, azken urteetan, hirukotea osatu duen Bob D'Amico bateria jotzaileak ere kantu baten ekarpena egin dio diskoari, eta gainerakoak Barlowren eta Lowensteinen artean banatu dituzte. Ohi bezala, Barlowren kantuek (Medicate, Belief, Sunshine...) melodiarako eta pasarte goxoetarako joera handiagoa dute, eta Lowensteinenek (Phantom, Raging River...) helduleku melodiko hauskorragoak dituzte, nahiz eta 90eko hamarkadako diskoetan baino orekatuagoa den bi egileen arteko lehia. Act Surprised ez da, finean, asko aldentzen Sebadohk duela 25 urte finkatu zuen proposamen hartatik, nahiz eta rock soinu estandarizatuagoa erakusten duen.

KONTZERTUA

Non: Bilboko Kafe Antzokian.

Noiz: Asteazkenean, 21:00etan. Lehendabizi, Dearly Beloved taldea ariko da.]]>