EKOGRAFIAK

Zergatik ikusten dut?

Miren Manias -

2019ko martxoak 13
Netflixen estrategia komertzialean erori berri naiz. Hala da, lagunok. AEBetako streaming plataformak hilabetez haren edukiak doan ikusteko aukera eskaintzen du. Behar den bakarra da bankuko kontu korronte bat —probaldiaren ondotik bazkide kuota ordainduko duzula ziurtatzeko—. Horrekin batera, datu pertsonalak sartu behar dira webgunean. Kito! Hor duzue kontu pertsonalizatua. Dokumentalak, genero askotariko filmak, puntako telesailak... baita «Miren Maniasi» ikustea gustatuko litzaiokeen edukien zerrenda bat ere. Bada, asteburuan probaldia amaitu zait, eta hileko kuota ordaintzea erabaki dut.

Hasieran, fikziozko filmak begiratzen nituen, batik bat. Estreinaldiak zein klasikoak —azken horien zerrenda nahiko interesgarria da Erresuma Batuko katalogoan, bederen—. Geroago, dokumentalek hartu zuten nire arreta. Baina, azkenik, telesailak gailendu dira nire aukeren artean. Esango nuke horregatik erabaki dudala Netflixen harpidetza egitea. Une honetan, hiru telesail tartekatzen ari naiz aldi berean. Munduko sukaldaritzaz, Mexikoko droga trafikoaz eta 1920ko hamarkadan kokatutako Espainiako historiaz, hain zuzen ere. Guztiak ere AEBetako streaming plataformak ekoitzitakoak dira: Chef's Table, Narcos: Mexico eta Las chicas de cable. Gustura ikusten ari naiz lehenengo biak; azkena, ordea, ez dakit zergatik ikusten dudan.

Internet Movie Database webgunearen arabera, Las chicas del cable-k 10etik 7,8ko puntuazioa dauka. Normalean datu base hori erabiltzeko ohitura daukat erreferentzia gisa; filmen kalifikazioa subjektiboa bada ere, nire gustuekin bat dator kasu gehienetan. Harrigarria bada ere, telesail honi nekez emango nizkioke bost puntu baino gehiago. Netflixek ekoitzitako lehen telesail espainiarra da. Madrilen dago girotua, eta telefono konpainia batean lanean ari diren lau emakumeren bizitzak kontatzen ditu. Gidoia nahiko txarra da, baina dramaz beterik dago; ikusleak apenas daukan arnasa hartzeko tarterik. Aktoreen lana, oro har, ona da. Akaso, elkarrizketa gehiegi dago. Soinu bandak, bestalde, ez dauka loturarik istorioaren garaiarekin; egungo pop musika entzun daiteke nonahi. Telesailaren argazki kalitatea, berriz, zinemaren mailakoa da. Hiru denboraldiak irentsi ditut jada. Zergatik ikusten dudan? Tira, entretenimendua hori ere badelako.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna