LARREPETIT

Zaintzailearen jaiegunak

Samara Velte -

2020ko urtarrilak 3

Abenduko azken egunak eta abuztukoak antzekoak dira ospitaleetako itxarongeletan. Gaixoaren zaintzaileak ez du lan ordurik, eta, ondorioz, jai egunik ere ez. Zaintza ez da helburu edo emaitza neurgarriak dituen jarduna; astearen amaieran inork ez dizu asteburu onik opa, eta hilaren amaieran ezin dira irabazien hondarrak lantaldean banatu eta horiekin bederen kaña bat hartzera joan.

Zaintzak ez du urteko plangintzarik: egunerokoari eta unekoari aurre egiten dio derrigor. Zaintzaileak batzuetan ez daki zein den bere lanaren helburua ere. Kasurik onenean, leundu litekeen jarduera batean ariko da —ez baitago zaintzarik behar ez duen inor—. Kasurik txarrenean, bertsiorik frustragarriena du jardun: aterabide onik ez daukan zaintza bat, onera egingo ez duen pertsona baten dekadentzia laguntzeko azken ahalegina, era batera edo bestera porrotarekin amaituko dena. Zaintzak ez baitu inbertsioez ulertzen.

Data hauetan maiz oroitzen naiz nerabezaroko Urtezahar gau batez. Urte erdia baino gehiago zen aitona, koloneko minbiziak jota, gure etxera etorria zela bere bizitzako azken hilabeteak pasatzera. Amak hartu zuen hura ekartzeko erabakia, ezin zuelako zaintza distantzia luzean gobernatu. Laburrean ere ez, ordea: aitonaren azken hilabeteotako bakoitzarekin, bi figurak zihoazen aldi berean zahartzen, ahultzen, maskaltzen.

Elkarrizketa handirik gabeko afari baten ostean, balkoira atera ginen hirurok, bera cava kopa ia ironiko bat eskuan, beste eraikinetatik botatzen zituzten suziriak ikustera. «Datorren urtean oraindik hemen baldin bagaude, egin dugu egin beharrekoa», esan zuen aitonak parera begira, inori zehazki zuzendu gabe. Nik amari begiratzen nion isilik, haren neke, higadura eta desilusioari, pentsatuz egiaz nahiago nukeela hurrengo urtean hemen ez bageunde.

Goizeko buletina

BERRIAren papereko edizioaren gai nagusiak biltzen ditu egunero (astelehenetan salbu). Goizean goiz iristen da zure posta elektronikora.

Albiste gehiago

 ©Malen Amenabar Larrañaga / Txakur Gorria
Itziar-Ondarroa
Hamabostaldia Mexikon

Hamabostaldia Mexikon

Kirmen Uribe

Berezko dudan baikortasun, ezen ez xalotasun, honek traizionatu egiten nau batzuetan. Gaztetan maite nuen Emil Cioran-en ezkortasun beltza, baina orain, zer esango dizuet, nahiago dut Bertrand Russell-en inkonformismo bizizalea. Uste genuen abuztuaren bukaeran gauzak hobeto egongo zirela Covid-aren kontuarekin, Europa eta Estatu Batuen arteko mugak zabalduko zituztela eta ez genuela arazorik izango New Yorkera itzultzeko. Baina ez da izan horrela.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna