LARREPETIT

Hormek diotena

Samara Velte -

2020ko uztailak 24

M.-k eta I.-k duela urtebete baino gehiago sinatu zuten etxea erosteko kontratua. Harrezkero, astero-astero bisitatu dute euren eraikina izango denaren obra gunea, fetu baten garapena ekografia bidez jarraitzen duten gurasogaien antzera: horko hori izango da sukaldea, beste horretan antzeman daiteke ezkaratzeko eskaileraren egitura. Goizetan sofaren koloreaz eta testuraz eztabaidatzen dute: hobe sufritua, eleganteegia baino. Aldizkarietan bilatzen dituzte egongela apur bat baxuegiari zabalera emateko aholkuak: argi bertikalak eta altuera gutxiko altzariak, kolore zuria beti doa ondo. Hain murgilduta daude euren etorkizuneko planetan, ezen goiz honetan ez baitute atzealdean ipinita daukaten irratiko albistea entzun ere egin: euren etxea izango den obra horretan bertan, langile bat hil da bezperan, eraikinaren egituraren punturen batetik erorita. Estreinatu aurretik dagoeneko hildako bat daukan etxe batera sartuko dira hemendik hilabete gutxira.

Etxe zahar bat hartzen duzunean ere saihetsezina da espazio horrek pilatu dituen izenetan pentsatzea. Norberarentzat berria da beti, noski: lehen aldiz etxe berri bat zapaltzen duzun une hori, margo usaina oraindik erabat joan ez denean. Artean ezezaguna zaizun ingurune hori kabia bihurtu behar duzula pentsatzen duzu, eta, noski, bertan gertatzekoak diren une ederrak irudikatzen dituzu: txoko horretan ipiniko dugu sofa eta bertan egingo ditugu siesta luzeak; hemen mahai luzagarria, adiskideekin afaltzeko; amaginarrebak emandako besaulki horretan joko dugu larrua. Edo alderantziz.

Baina, nonbait, buruaren atzealdean, ezin diozu ihes egin erantzun ezin duzun galderari: 300 urte dituen eraikin honetan, zenbat pertsona hil ote dira? Zenbat bikote banatu? Zenbat suizidio, kiebra, eztabaidaren leku(ko) izan da etxe hau? Nor etorriko da gure ondoren, hormei margo apur batekin berri itxura ematera?

Goizeko buletina

BERRIAren papereko edizioaren gai nagusiak biltzen ditu egunero (astelehenetan salbu). Goizean goiz iristen da zure posta elektronikora.

Albiste gehiago

 ©Malen Amenabar Larrañaga / Txakur Gorria
Itziar-Ondarroa
Hamabostaldia Mexikon

Hamabostaldia Mexikon

Kirmen Uribe

Berezko dudan baikortasun, ezen ez xalotasun, honek traizionatu egiten nau batzuetan. Gaztetan maite nuen Emil Cioran-en ezkortasun beltza, baina orain, zer esango dizuet, nahiago dut Bertrand Russell-en inkonformismo bizizalea. Uste genuen abuztuaren bukaeran gauzak hobeto egongo zirela Covid-aren kontuarekin, Europa eta Estatu Batuen arteko mugak zabalduko zituztela eta ez genuela arazorik izango New Yorkera itzultzeko. Baina ez da izan horrela.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna