Berri Txarrak. 'Denbora da poligrafo bakarra'

Arriskuan garaile

Kepa Matxain -

2015eko urtarrilak 25
Diskoetxea: Autoekoizpena.

Berri Txarrak taldearen zale sutsu izan ez arren, deus berririk argitaratu dutenero hartu izan dut entzuteko tarte bat, eta baita gustuko zer edo zer topatu ere beren kantuek biltzen dituzten oihartzun askotarikoetan. Nabarmentzekoa iruditzen zait, izan ere, oso jite markatuari eutsiz halako soinu gama zabala ukitzeko gaitasuna edukitzea, eta, bertan goxo aritu beharrean, zapaldu gabeko lurrak arakatzeko grinari eustea. Oraingoan zer berri ekarriko ote zuten, aipatu dudan jakin-min horretatik gerturatu nintzen Denbora da poligrafo bakarra lanera.

Kantuen oihartzun-sorta zabala are bilatuagoa da lan berrian, ildo eta sonoritate oso desberdinetako hiru EP grabatu dituztelako, produktore banarekin. Guztira, hogei pieza berri. Elkarrengandik argi urtetara egon litezkeen kantuak —metal kutsuko Alegia eta Lemak, Aingurak dantzagarria, esaterako— talde berberak garai bertsuan egin dituela sinestea kosta egiten bada ere —edo hain justu horregatik—, bildumak badu osotasun bat bere baitan, hari fin batek lotuko balitu bezala Berri Txarrak taldearen hiru ertz nagusiak.

Sutxakurrak izeneko lehen diskoan —Haria aurreko lanaren jarraipen logikoa, ziur asko— erraietatiko stoner doinuak bildu dituzte. Etsia eta Armak bezalako kantuak aski aipagarriak badira ere, iruditu zait aurrez egina daukatela antzeko erregistroan maila hobeko diskorik, eta, aldi honetan, lana erabat borobiltzea falta izan zaiela.

Helduleku guztiak bigarrenean, aldiz, orain arte ezezagun zitzaigun alderdi bat erakutsi digute. Estreinakoz, modu agerikoan, popera gerturatu dira. Gitarra garbiz, teklatuz eta koruz lagundurik, Berri Txarrak-en eskutik inoiz entzuterik espero ez zuen atmosfera argietan barneratzen da entzulea, eta, bata bestearen atzetik, diskoa osatzen duten zazpi kantuek murgilduko dute zoramen atsegin batean. Plazera areagotu egiten da, ordea, konturatzean hasierako sorpresa efektua igaro ondoren kantuek hor jarraitzen dutela, sendo asko jarraitu ere.

Azkenik, Xake-mate kultural bat hirugarrenean, punk rock bizkorrari helduz, berriz itzultzen dira formula ezagunetara —Sutxakurrak-en baino emaitza lortuagoarekin, nire irudiko—. Bi minutura apenas hurreratzen diren kantuak dira, soberakinik gabeak, zuzenean mamira doazenak. Bertan daude Orain norbait zara edota Hitzen oinarri ahula perlak, nahiz eta, egiaz, abesti guztiek kolpekatzen duten entzulea bete-betean. Luzeagoa, pausatuagoa, melodiari emanagoa da Bigarren eskuko amets, diskoa amaitzeko ezin aproposagoa; bigarren EPan tokia eduki zezakeen, askorik behartu gabe. Goia jotzen duen amaiera horrek bide ematen du pentsatzeko, hogei pieza hauetan orotariko kantu ederrak aurki badaitezke ere, beraiez espero zitekeena ahaztu eta gehien arriskatu duten esparruan atera direla garaile.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna

Izan zaitez BERRIAlaguna

Irakurtzen ari zaren edukia libre ematen jarraitu nahi dugu. Euskaraz informatzea da gure eginkizuna, zure eskubidea. Sareko irakurlea bazara, konprometitu zaitez irakurtzen ari zarenarekin. Geroa zugan.

Izan zaitez BERRIAlaguna