BI AHOTSETARA

Minimalismoa

Antton Iturbe -

2016ko urriak 2
Nire inguruko munduarekiko eroso sentiarazten nauen literaturarik aurkitzeko gai ez naizen unean, musika misteriotsu eta magikoetan murgiltzeak ematen dit irtenbide bakarra».

Hua Hsu kazetariaren zutabe bateko hitzak dira hauek, New Yorker aldizkarian eta AEBetako lehendakaritzarako hauteskunde kanpainaren hitz-jarioak eragindako nazkaz idatzi ditu. Pop abestien hizkuntza xinplea sarritan lagungarria izan den arren, egungo gehiegikeria honetarako erantzunik ez duela dio. «Ondorioz, musika minimalista pilo bat entzuten hasi naiz. Lasaitasun eta pazientzia infinituaz, nire begien aurrean irudi eder baten marrak behin eta berriro errepasatzen ditudala dirudi, erretinan grabatuta geratzen zaizkidan arte. Kontsolamendua eta mistifikazioa dakarzkit, eta ordubetez, Interneteko bizimodu frenetikotik aterarazten nau. Haurtzaroko txelo praktikak gogorarazten dizkit, pasarte berbera behin eta berriro errepikatze hura, aurrerapauso bat emateko prest sentitzen nintzen arte».

Julius Eastmanen Feminine disko zoragarriaren argitalpena da zutabe horren eragile nagusia eta, zoritxarrez, Julius Estaman-en grabaketa ezagun bakarra. Julius Eastman, 1970eko hamarkadako New Yorken, minimalismoa, abangoardia eta pop izpiritua uztartu nahi izan zituen musikari aparta izan zen. Baina, beltza zen eta, gainera, homosexuala. Arte giro aurrerakoi eta ustez, jasanbera hartan, aurreiritzien mespretxua baino ez zuen jaso, eta, etsipenak jota, bere obra gehienak zakarrontzi batera bota zituen.

«Katarsi edo klimaxik ez egon arren, Femenine arretaz entzutean, euforia moduko zerbait sentitzen hasten zara. Haren musika, beste modu bateko politika da. Bere desira irudi bihurtu, eta hura marrazten du, eta duintasunezko etorkizun batera eramango duen pasabidea balitz bezala behin eta berriro marrazten du irudi berbera». Ezin egokiagoak iruditzen zaizkit Hua Hsuren hitzak eta, gaur, hemen, euskal hauteskundeak igaro diren honetan, politikarien hitz-jario teknizista, hanpatu eta hutsalaren aurrean, eguneroko auzolan isil, duin eta minimalistaren beharra gogorarazten didate.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna