KRITIKA. Antzerkia

Gorputzak zurrunbiloan

Lau antzezleak, <em>Mr. Señora</em> ikuskizunaren eszena batean.
Lau antzezleak, Mr. Señora ikuskizunaren eszena batean. METROKOADROKA

Agus Perez -

2017ko ekainak 7

'Mr. Señora'

Konpainia: Metrokoadroka. Testuak: Oier Guillan. Antzezleak: Ainhoa Alberdi, Amaia Corral, Oier Guillan, Joseba Roldan. Lekua: Gasteizko Baratza aretoa. Eguna: Ekainak 4.

Gasteizko Baratza aretoak antolatzen duen Zurrunbilo jaialdiaren bigarren edizioaren amaieran eduki dut Mr. Señora ikusteko parada, giro euskaldun ederrean eta Gasteiztik kanpoko lagun batzuk ere bertaratuak zirela.

Metrokoadroka kolektiboak ohikoa duen bezala, hainbat arte mota elkartu dira sorkuntza honen inguruan bai taula gainean bai taularatu aurretik, letra larriz idazten dugun artea gauza estatikotzat, bukatutzat eta monolitikotzat jo ez izanaren seinale. Ikusi berri dugun produktu eszenikoa iazko udaberrian jaio zen, eta izen bereko liburua ere orduan atera zen kalera, Idoia Beratarbideren zuri-beltzeko ilustrazio alegoriko finekin hornitua. Liburuaren azal gogorrean arrosaren gamako koloreak ziren nagusi, oso hautu iradokitzailean, eta Mr. Señora-z gain, Oier Guillanen beste testu batzuk aurkitzen ziren bertan bilduta, aspaldiko Arra, arraroa haien artean. Hortik, liburuaren izenburu osoa: Mr. Señora eta beste ileorde batzuk.

Bertan aurkitu dut ez dela lehen aldia Oreretako taldeak teatro-errezitaldi formula darabilena. Hain zuzen ere, iazko udaberri berean jaio zen Minari buruzko solasaldiak delako pieza, kolektiboaren kemen —espero dugu— agortezinaren bidetik, eta nik esango nuke liburuko beste zati edo, behintzat ideia batzuk, taula gainera ekarri dituztela oraingo emanaldian, gutxienez anti-manifestuarena, hain erakargarria eta garaikidea, are gehiago, futurista ere egiten zaiguna.

Zeren eta futurista esatea itxaropena adieraztea da, eta itxaropena galdu ez duena ez dago oraindik —oraindik— hilda. Nago beraiek ez direla esandakoaren guztiz kontziente, gu geu haien adinean guztiz kontziente ez ginen bezalaxe, baina adin batetik goragokoontzat poz iturri ederra da hurrengo belaunaldikoengan hain errotiko bilaketak antzematea, haien itaunek eragindako kezkak lurrikarak bezala gugan sentitzea, berriz ere igarotzea garai batean ibili ginen bideetatik, oraingoak orduko haiek ez izan arren —normala denez—, baina orduko sen berberarekin, determinazio berarekin, erosi ezina izatearen harrotasunarekin.

Alderdi formalei dagokienez, soiltasun erabatekora jo dute antzezleek, mikrofonoa eskuan, atril banaren atzean eta aulki banatan eserita, naturaltasun landuan eta deklamazio orbangabean bilduta. Beraien arteko konplizitate keinu txikiek edertu dute berez jasoa zen giroa, eta finezia handiz dosifikatu dira noizbehinkako umore kolpeak eta erritmo aldaketak, koru eran errepikatu edo azpimarratu diren hitz gako batzuekin batera, hitz jokoen esangura konplexuek gure baitan leher zitezen, su artifizialen antzera.

Emanaldiaren ostean eta Zurrunbilo jaialdiari amaiera emanez, Muskulo taldearen rock poetikoaz gozatu dugu. Haiek izan ziren Arrastoak-en Ainara Gurrutxagak abesten zuen kanta gogoangarri haren sortzaileak, Asier Sarasolaren hitzekin, eta Hau da nire ametsen kolorea-ren soinu-bandaren egileak. Kontuan hartzeko moduko formazioa, beraz.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna

Albiste gehiago

 ©JUAN CARLOS RUIZ / FOKU

«Hau deserosotasun baten kronika da»

Amagoia Gurrutxaga Uranga

Barruan sentitzen zuen ekaitza aztertzeari ekin, eta 'Galerna'-z erditu da artista. Bere identitateari eta gizarteari buruz galdezka hasi, eta hamaika galdera berri sortu zaizkio. Tabakaleran ditu ikusgai; liburuan ere eman ditu. Erantzun bila segitzen du.
Mary Shelley idazlea, John Opie artistak ondutako erretratuan. ©BERRIA

Azken gizakia gizakiaren azkenean

Joannes Jauregi

Otsailean 170 urte izango dira Mary Shelley hil zela. 'Frankenstein' du lanik ezagunena, baina, 2021 honetan, merezi du haren beste lan bati ere erreparatzea, lotura garbia baitu 2020tik mundua hartua daukan pandemiarekin.

Astekaria

Asteko gai hautatuekin osatutako albiste buletina. Astelehenero, ezinbesteko erreportajeak, elkarrizketak, iritziak eta kronikak zure posta elektronikoan.

Izan zaitez BERRIAlaguna

BERRIAlagunei esker eskaintzen dugu balioz osatutako informazioa. Egizu ekarpena gure eginkizunarekin segi dezagun.

Izan zaitez BERRIAlaguna