Albistea entzun

TXAPELA BURUAN. Nerea Zurutuza. Granadan bizi den oñatiarra

«Andaluziako jendea oso langilea eta gertukoa da»

Koronabirusaren egoerak Zurutuzari aukera eman dio lan ibilbide profesionala Granadan hasteko. Duela bi urte joan zen, eta zoriontsu da han.
BERRIA Tamaina handiagoan ikusi

Zihara Jainaga Larrinaga -

2020ko maiatzak 22

Ikasketek eraman zuten Nerea Zurutuza (Oñati, Gipuzkoa, 1996) gizarte langilea Granadara (Espainia). Bakearen Kultura, Gatazkak, Giza Eskubideak eta Hezkuntza masterra egitera joan zen hasieran. Baina hiria «asko» gustatu zitzaion, eta, pertsonen gertutasunaz eta hiriak transmititzen duen lasaitasunaz «maiteminduta», han gelditzea erabaki zuen. Beste master bat egiten ari da orain: Garapenerako Lankidetza. Eguneroko bizimodua han oso desberdina dela azpimarratu du. Are gehiago, koronabirusaren egoerak bere egunerokoa eraldatu du, ikasketak albo batera utzi eta lanean hasi baita. «Pertsona zaurgarrienak» laguntzen ari da azken asteotan.

Zertan ezberdintzen dira Oñatiko egunerokoa eta Granadan egiten duzuna?

Hemen eguneroko bizimodua asko aldatzen da egunetik egunera. Euskal Herrian gutxi gorabehera badakit bihar edo etzi zer egingo dudan. Monotonoagoa da egunerokoa. Hau da, errutina bat markatua izaten nuen beti. Baina Granadaren moduko hiri batean askotan ez dakit bihar zer egingo dudan; aitzitik, nahiz eta goizetan errutina bat izan, gero inoiz ez duzu jakiten arratsaldean edo gauean zer plan izango duzun.

Eta zein duzu nahiago?

Hemengoa. Gehiago gustatzen zait. Zer egingo duzun ez jakiteak beti du sorpresarako tartea, eta sentsazio atsegina da hori.

Kulturalki bizimodua oso desberdina da?

Ez. Euskal Herrian bezala, hemen ere beti kalean egoten dira. Tenperaturaren eraginez, agian, parkeetan gehiago egoten dira tabernetan baino. Baina, azken finean, kaleko kultura bera dugu.

Nolakoak dira andaluziarrak?

Oso langileak eta gertukoak dira. Ezagutzen zaituztenetik konfiantza eta gertutasuna erakusten dizute momentu oro. Euskal Herrian hotzagoak gara horretan.

Koronabirusak sorturiko egoerak zertan aldatu du zure egunerokoa?

Pandemiaren aurretik, ikasten nenbilen, baina COVID-19aren ondorioz gizarte langile gisa naiz lanean. Granadako Udalak baliabide bat ireki du etxerik ez duten pertsonentzat, eta bertan aritzen naiz.

Zertan aritzen zara?

Baliabidea topera dago. Etxerik ez duten pertsonei otorduak banatzen dizkiegu, eta haiekin tailerrak egiten ditugu: kirolak, terapia, antzerkia... Bakarkako elkarrizketak ere izaten ditugu haiekin. Halaber, beharra sentitzen dute, eta hitz egitea eskatzen digute. Hala, konfiantza harreman bat ere sortzen dugu haiekin.

Pandemia garai honetan nola daude pertsona zaurgarriak?

Etxerik ez duen pertsona batek, adibidez, ezin du etxealdia bete. Eta bestelako egoerak ere badaude: adin nagusiko pertsonen bakardadea, beren bortxatzaileekin bizi behar duten emakumeak...

Alderik nabaritu duzu Euskal Herrian ikusitakoarekin?

Nire lan ibilbidea hemen hasi dut. Baina iruditzen zait Andaluzian Euskal Herrian baino etxegabe gehiago dagoela. Eta, profesionalen aldetik, normaltasuna da nagusi. Pertsonak dira, eta berdin dio zein diren bakoitzak atzetik dakarren historia eta egoera. Denetariko kasuak daude: alokairua ezin ordainduta kalean geratu direnak edo lan kontraturik gabe egonik nora joan ez daukatenak.

Zein izan da herritarren jarrera konfinamenduarekiko?

Egoera honi buelta emateko, Granadan, adibidez, auzo sareak sortu dira. Auzo bakoitzak bere sarea du, eta horrekin komunikazioa asko errazten da laguntza behar duten pertsonekin. Elkarlanean jardun dute.

Nola bizitzen da pandemia bat etxetik ehunka kilometrora?

Hasieran zaila izan zen. Notizien bonbardaketa erraldoiaren ondorioz, nahita zein nahigabe, etxekoengan pentsatzen duzu. Noizbehinka nahiago nuen etxean egon. Baina hemen oso gustura nago; auzokideen artean integratua sentitzen naiz. Konfinamendu egoerak emandako aukera bat izan da auzokideak ezagutzea.

Sareko BERRIAzalea:

Irakurri berri duzun edukia eta antzekoak zure interesekoak badira, eskari bat egin nahi dizugu: Berria diruz babestea.

Zuk eta zure gisako sareko milaka irakurlek egindako ekarpenarekin, eduki gehiago eta hobeak sortuko ditugu. Eta, zuekin osatutako komunitateari esker, publizitateak eta erakundeen laguntzek bermatzen ez diguten bideragarritasuna lortuko dugu.

Euskarazko kazetaritza libre, ireki eta konprometitua eskaini nahi dizugu egunero; bizi zaren munduaren eta garaiaren berri ematen segitu.

Albiste gehiago

 ©ANDONI CANELLADA / @FOKU

«Ahituta amaitzen dugu, baina zoriontsu»

Enekoitz Telleria Sarriegi

Klasikoetan klasikoena da Arnoldo izozkitegia Donostian. 1935ean hasi ziren, eta laugarren belaunaldiko kidea da Alustiza: «Hauxe da txikitatik edoski duguna; gure odola da, eta ezin genuen hiltzen utzi».
Mariana Etxegarairen hilobia, Hazparnen (Lapurdi). ©HAZPARNEKO HERRIKO ETXEA

«Kantuan hastean hein bat lotsatua nintzen, baina ahantzia nuen berehala»

Miel A. Elustondo

Julien Vinsoni zor bide zaio bertsolaritzari buruzko aipurik zaharrenetakoa, 1869ko irailean Saran egindako Lore Jokoetakoa. Hantxe dira ageri Jatsuko Piarres Ibarrart 'Bettiri', Azkaineko Mari Luixa Erdozio eta Joanes Etxeto 'Senpereko errienta' koplariak. Usteak ustel, Erdozio ez da salbuespen. Garaian, beste bi emakumezko ere nabarmendu ziren kantuan, Mariana Etxegarai 'Aña Debrua' eta Marie Hargain, bertsolari txapeldunak.
Uribarri Ganboako Garaioko hondartza. ©JAIZKI FONTANEDA / FOKU

Barnealdeko hondartzak

Eider Etxeberria Soria

Uribarri Ganboako urtegia urte osoan bisitatzeko leku aproposa da, uda sasoian batez ere. Garaioko eta Landako hondartzak daude han, eta bainua hartzea baimendurik dago

Julia Murat, atzo, Urrezko Lehoinabarra eskuetan duela. ©URS FLUEELER / EFE

Astekaria

Asteko gai hautatuekin osatutako albiste buletina. Astelehenero, ezinbesteko erreportajeak, elkarrizketak, iritziak eta kronikak zure posta elektronikoan.

Zihara Jainaga Larrinaga

Informazio osagarria

Iruzkinak kargatzen...