Ofizioa eta haren zama

Trebetasuna? Bai. Kokapena? Bai. Teknika? Baita ere, noski. Baina sanferminetan beste faktore bat da zinez funtsezkoa: Zoria. Hori da Peio Hernandez argazkilariaren hitzetan Iruñeko festetan argazki on bat lortzeko gakoa. Hala atera omen ditu berak behintzat maiteen dituenak. Oharkabean, kasik. Bizitza darama, kasik, sanferminak begiz hartzen. Urtero; soldaduskatik itzuli zenez geroztik. Entzierroa da bere momenturik kutunena. «Santo Domingoko aldapan, adibidez, oso argi polita izaten da, eta korrikalari guztiak ere lerroan ikus daitezke korrika».

Mercaderes kalean egindako argazki bat hautatu du, ordea, bere gustukoenen artetik. Irudi komiko xamarra, baina bestondo moduko bat ere izan zuena. Istorioa du atzean. Hernandezek kontatzen duenez, argazkian ageri den argazkilariari ez zion grazia handirik egin hurrengo egunean bere burua egunkarietan ikusteak. «Argazkigintza enpresa handi bateko langilea zen tipoa, Palestinako argazkilari bat. Entzierroko argazkiak egiteko baimena bazuen, eta zezenak pasatzen ikusi zituenean jaitsi egin zen. Baina, noski, joaldunak falta ziren. Susto galanta hartu zuen, gizajoak! Eta une horretan harrapatu nuen nik. Alboan lasai asko korrika dabilen mutilaren parean».