Azken urteotan revival hitza ia nostalgia ustiatzeko modu erraz baten sinonimo bihurtu da. Hainbat telesail eta film itzuli dira, baina askotan sentsazio bera utzi dute: garai bateko arrakasta berriro lortzeko ahalegina direla, benetako arrazoirik gabe. Horregatik, Aída y vuelta-rengan ez nuen aparteko itxaropenik. Eta, hain zuzen ere, horregatik harritu nau hainbeste. Gaur egun Prime Videon ikus daiteke.
Paco Leonek ez du Aída berpiztu nahi izan. Ez du telesaila berriro martxan jarri —nik hasieran uste nuen bezala—, ezta pertsonaia berak beste egoera batzuetan kokatu ere. Aitzitik, itzulera bera bihurtu du filmaren gai nagusi. Fikzioaren eta errealitatearen arteko muga lausotzen duen proposamena da: aktoreak berriz elkartzen dira Aidari behin betiko agurra emateko, eta kamera aurrean gertatzen dena bezain garrantzitsua —edo are garrantzitsuagoa— da kamera atzean gertatzen dena.
Ez da nostalgia hutsean gelditzen. Alderantziz, iraganari begiratzen dio gaur egungo ikuspegitik. Umorea galdu gabe, hainbat gai jartzen ditu mahai gainean: arrakastaren pisua, ikus-entzunezkoen industria, ezeztapenaren kultura eta komediaren mugak. Eta, hori guztia, Aída-ren erritmoa eta hizkuntza galdu gabe.
Carmen Machi da, nire ustez, filmaren bihotza. Urte luzez bizkar gainean eraman duen pertsonaia bati agur esateko moduak badu benetan hunkigarria den zerbait. Ez melodramagatik, baizik eta denok ulertzen dugulako zer esan nahi duen bizitzako etapa bati behin betiko amaiera emateak.
Baina gehien gustatu zaidana beste zerbait izan da: ez dela bere buruari egindako omenaldi baten emaitza. Badaki zer izan zen Aída, baina badaki, era berean, gaur egun ezin dela duela hogei urte bezala egin komedia. Horren ordez, ez du iragana ezkutatzen, ezta barkamena eskatzen ere. Testuinguruan jartzen du, hari buruz barre egiten du, eta ikuslea ere gonbidatzen du barre egitera; baina, aldi berean, hogei urtez Aida izateak zer esan nahi duen ulertzera ere bai.
Agian horixe da revival on baten sekretua. Ez iragana berreskuratzea, harekin elkarrizketa bat izatea baizik. Eta, hori lortzen denean, nostalgia abiapuntua baino ez da izaten.
