«Zinemaldiko Publikoaren Saria irabaziko lukeen film bat da», hori izan da nire lehen pentsamendua Movistar plataformara heldu berri den Bob Trevino Likes It pelikularen amaierako kredituak agertu direnean. Argitu behar da ez dudala hori peioratiboki esaten; alderantziz, mota honetako filmen existentzia ezinbestekotzat jotzen dut. Une batez bada ere, beren bakardadea arintzea lortzen duten pertsona bakartiei buruzko istorioak, txukuntasunez kontatuak eta publiko zabala konkistatzeko tonu egokiarekin.
Aitortzen dut mesfidati samarra naizela «mundu guztiari gustatzen zaizkion» filmei dagokienez. Askotan, halakoak artifizialak eta tranpatiak izaten dira, gustuko izateko prestatutako trikimailuekin. Adibide batzuk: Fesser-en Campeones eta Nakache eta Toledano-ren Intouchables, non gidoiaren josturak agerian geratzen diren hasieratik, nahiz eta filma atsegina izan. Baina Bob Trevino Likes It, jende askori gustatuko zaion arren, ez da tranpa horretan erortzen; zintzotasunez eta leuntasunez idatzita dago.
Filmak Lilyren (Barbie Ferreira) istorioa kontatzen du: zauri emozional zaharrez markatutako neska gaztea, aitarekin harremana eten ondoren bakardadean murgiltzen dena. Facebooken egindako huts baten ondorioz, Bob Trevino (John Leguizamo) izeneko gizon atsegin eta apalarekin harremanetan jarri da, eta ustekabeko konexio bat hasten dute. Lotura horrek Lilyri enpatiazko eta aitatasun babeseko leku bat eskaintzen dio. Barbie Ferreiraren interpretazioa zurrunbilo emozional baten modukoa da: zintzoa, sentsoriala eta magnetikoa. Alboan, John Leguizamok samurtasun neurritsua dakar, eta horrek kontakizuna modu perfektuan orekatzen du.
Filmaren indarra kontatzeko moduaren edertasunean dago. Melodrama eta sentimentalismoa saihesten ditu, eta, istorioa emozioz beteta dagoen arren, umore sotilean eta isiluneetan hedatzen da, hitzek baino gehiago adieraziz.
Ez da film perfektua, ezta gutxiago ere, baina Tracie Laymonek, zuzendari gisa egindako lehen urratsean, istorio xume eta bizia aurkezten digu. Pertsona baten patua eraldatu dezaketen ustekabeko harreman horiek zintzotasunez, leuntasunez eta bihotzez harrapatzen ditu.
Istorioak mezu polita helarazten du: ez ditzagun gutxietsi giza loturak eta familia hautatuak duen garrantzia.
