Bertsolari Txapelketa Nagusia. Analisia

Konexio arazoak

Josu Goikoetxea -

2013ko urriak 1

Etxetik ikusi behar izan nuen Villabonako saioa. Ez zen nahi nuena, baina hartara, behintzat, probatu ahal izango nuen streaming-aren bitartez nola bizi duen zaleak bertso saio bat.

Piztu nuen ordenagailua, piztu nuen router-a, sartu nintzen bertsoa.com-en, klikatu nuen leihoa. Lehenengo irudi etenetan ikusi ahal izan nuen jendea bere burua haizatzen, berotuta. Garagardo bat hartu nuen hozkailutik. Ondoren, nire lineak konexioa galdu zuen. Ai ama.

Hasierako agurrak galdu nituen, eta zortziko handiko lehen bertsoak. Fredi eta Ikerren lanarekin berreskuratu nuen konexioa. Ondo ari zirela ematen zuen. Handik aurrera, konexioa, errealizazioa, dena ondo… gauza bat izan ezik. Izan ere, elementu batek huts egiten baitzuen konexioa betea izan zedin. Neu nintzen elementu hori. Ez nuen konektatzea lortu.

Oso kartel erakargarria zen Villabonakoa, sei bertsolariek erakutsia dute plazan —lekuko nauzue— kanporaketak gainditu eta finalaurrekoetan aritzeko gaitasuna. Uste dut igandean Jon Martinek soilik izan zuela saio osoari eusteko hauspoa, oso erregular aritu baitzen, distira une batzuekin, kartzelan adibidez —bide batez, azken «putakume» hori nola epaitu behar da betaurreko moreetatik begiratuz?—.

Niri neuri Alaia gustatu zitzaidan igandean gehien, bakarkako lanera arte behintzat. Hor uste dut ez zuela asmatu ideia konplexu bat bertsoetara ekartzerakoan.

Nerea Elustondo bertsolari bikaina da, baina kontzentrazio arazo bat edo beste tarteko, ez ninduen ase, puntu erantzunetan eta kartzelan izan ezik. Oso egokia izan zen bigarren bertsoko galderari hirugarrenean eman zion erantzuna.

Odei Barrosok —nola gogorarazten didan bere kantaerak Amets Arzallusena!— hamarreko txikian eta kartzelan jo zuen goia, baina bertsoaldi akasgabe bat falta izan zitzaion nire aburuz. Oso polita kartzelan atera zuen neurri-doinua.

Bizkaiko finala altxarazi zuen Fredi Paia indartsu hura faltan bota nuen igandean —nola desfondatu zen kartzelan!—.

Iker Zubeldia ikaragarri gustatzen zaidan bertsolaria da; gainera, hasieran zeukan txispa eta zirtorako joera eskergarriari teknika eta betelan landuagoa gehitu dio azken urteotan. Hala ere, oraindik epai-irizpideek zigortzen dituzten zenbait joera ditu. Irizpideak aldatzen ez badira, berak findu beharko ditu alderdiok. Gainera, poto egin zuen. Ez dago epaileei ezer egozterik.

Gaiak txukunak iruditu zitzaizkidan oro har, agian zenbait puntu epelegiak izan ziren bertsolariak zartako batez erantzun ahal izateko, bertso eskolei eta zinemaldiari buruzkoak, kasu. Kartzelako gai ireki —irekiegi— horiei buruz, nahikoa esan dut lehenago ere. Baina nire iritzia da, eta kitto.

Inpresio horiek izan nituen igandeko saioa entzutean. Ez ninduen ase.

Txapelketa Nagusiak dimentsio handia hartu du. Gaur egun, lehenengo kanporaketari eskatzen diogu duela hamabost urte finalaurre bati eskatzen genion maila, tentsio, gozamena… Uste dut bertsozaleok (denok? batzuok?) lasaitu eta txapelketaz, batez ere, gozatu egin behar dugula.

Ea datozen saioetarako nire buruko router-ak konexio egokia atxikitzen duen.

Goizeko buletina

BERRIAren papereko edizioaren gai nagusiak biltzen ditu egunero (astelehenetan salbu). Goizean goiz iristen da zure posta elektronikora.

Albiste gehiago

 ©JON URBE / FOKU

«Tentsioa dakarten lanak falta dira»

Itziar Ugarte Irizar

Formatu bikoitzeko lan batekin itzuli da: 'Unisonoa', lerro bateko poesia liburua eta hamabi soinu pieza. Lengoaia behatzeko eta entzuteko denboratzat du idazketa.
Virginia Woolf idazle ingelesa; jardun betean zegoen 1920. urterako, baina bide oparoago baten atarian oraindik. ©BERRIA

«Negu sasoiko lehen eguna»

Joannes Jauregi

Idazle baten egunerokorik ezagun eta oparoenetako bat izango da Virginia Woolfena, ia bizi osoa eman baitzuen osatzen. Gaur duela ehun urte, astelehenarekin, Woolfek 38 urte zituen; idazle argitaratua zen, baina artean onenak eman gabea. Eta sarrera bat egin zuen egunerokoan.

Wiggins ahizpetako hiru, The Shaggs taldeko kideak. ©BERRIA

Tarotak iragarritako banda kalamastra

Julen Azpitarte

Aitak behartuta abiatu zuten The Shaggs taldea Wiggins ahizpetako hiruk. Disko bakarra grabatu zuten, 1969an, eta, gerora, hamaika aldiz berrargitaratu da, gaur arte. Muturreko jarrerak eragin dituen lana da.

Jean Castagnet eta Andre Lekuona. ©FAMILIAKO ARGAZKIA

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna

Izan zaitez BERRIAlaguna

BERRIAlagunei esker eskaintzen dugu balioz osatutako informazioa. Egizu ekarpena gure eginkizunarekin segi dezagun.

Izan zaitez BERRIAlaguna