LARREPETIT

'Manada'-k ez dira zabaltzen

Samara Velte -

2019ko azaroak 22

Azaroaren 25a badator, eta harekin, indarkeria matxistari buruzko mezuak, askotariko forma eta konnotazioz kargatuta: mezu feministak, instituzionalak eta, noski, mediatikoak. Haien artean, nahi baino sarriago, «taldeko bortxaketen fenomenoari» buruzko erreportajeak. «Zabaltzen ari den joera» bezalako titulu sentsazionalistekin, biolentzia matxista bere forma oso zehatz batera mugatzen duten narrazioak eskaintzen dizkigute: espazio publikoan gertatzen diren erasoak, egile batekin baino gehiagorekin, eta, oro har, gazteak direnekin. «Hedatzen ari den fenomenoa» deitzen diote, pinuen epidemiaz ari bagina bezala: kontrola ezin daitekeen gaitz bat, jatorri zehatzik ez daukana. Sistemaren akats bat, finean: oro har osasuntsu dagoen gorputz batean sartu eta hedatu den birus bat.

Bistan da fenomeno horrek ezer gutxi daukala berritik, eta are gutxiago fenomenotik. Kontua ez da gizonak bat-batean ohartu direla taldean errazago mendera ditzaketela besteak: gizarteak bizitza osoan irakatsi die hori. Arazoa da orain errelato bat dagoela atzetik, era horretako albisteak zuzenean gure erretinaren atzealdera katapultatzen dituena: aski da Manada ahoskatzea, indarkeriari buruzko narratiba oso zehatz bat aktibatzeko.

Biolentzia natur hondamendi edo epidemia batekin alderatu ordez, hobe genuke haren osagai sozialetan jarriko bagenu arreta. Taldeko erasoei buruz hitz egin nahi dugula? Ados. Mintza gaitezen, bada, eraso gehienek daukaten taldetasun-faktoreaz: tabernetako pasilo ezagunak, jendaurreko umiliazioak, ingurunearen konplizitatearekin egiten diren fitxa-sartze intimidatzaileak, familiek etxeko bakearen izenean isiltzen dituzten bortxaketak... Eta, begirada zabalduta, erasoak ez ote dira gertatzen, hain zuzen ere, kolektibitateak —gizarteak— luzaroan ahalbidetu eta, sarritan, naturalizatu dituelako? Beraz, zeri buruz ari gara taldeko erasoei buruz ari garenean?

Goizeko buletina

BERRIAren papereko edizioaren gai nagusiak biltzen ditu egunero (astelehenetan salbu). Goizean goiz iristen da zure posta elektronikora.

Albiste gehiago

 ©Malen Amenabar Larrañaga / Txakur Gorria
Itziar-Ondarroa
Hamabostaldia Mexikon

Hamabostaldia Mexikon

Kirmen Uribe

Berezko dudan baikortasun, ezen ez xalotasun, honek traizionatu egiten nau batzuetan. Gaztetan maite nuen Emil Cioran-en ezkortasun beltza, baina orain, zer esango dizuet, nahiago dut Bertrand Russell-en inkonformismo bizizalea. Uste genuen abuztuaren bukaeran gauzak hobeto egongo zirela Covid-aren kontuarekin, Europa eta Estatu Batuen arteko mugak zabalduko zituztela eta ez genuela arazorik izango New Yorkera itzultzeko. Baina ez da izan horrela.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna