LARREPETIT

Oker gabiltza

Hedoi Etxarte -

2019ko irailak 28
Luzaroan ibili gara pentsatuz ezetz. Guri ez zitzaigula tokatuko. Gu ez gara anarkistak. Libertarioek badituzte ekarpen interesgarriak, baina horrek ez gaitu polizien datu base bateraino eramango. Gu ez gara iraultzaileak. Ala bai, baina ez atxilotuak izateko modukoak. Gu ez gara CDR batean sekula egon. Katalunian errepublika bat nahi genuen. Baina hori, funtsean, ez zekien Marlaskak. Gure babesa ematen genien okupei ala etxegabetze batean kolpatutakoei, baina lasai egiten genuen lo: inoiz ez gintuzten hortzetaraino armatutako gizon bortitzek astelehen goiz batean oihuka esnatuko, gure seme-alabak izutuko, gure etxea hondatuko, gure gauzak lapurtuko. Gure irudia ez dute hedabide nagusiek zabalduko, ezta gure izena terrorismoarekin nahastuko Interneteko bilatzaileetan. Hori uste genuen. Baina zenbat atxiloketa behar ditugu ulertzeko gu geu atxilotzea denbora kontua dela?

Eta, ordea, gure amonen aholku hori etxe askotan entzungo zen asteon, Kataluniako independentzia zaleen razziaren ostean Hegoaldean ezer ere indignazio digital apurraz salbu egin ez dugunean: kontuz esaten duzunarekin, egiten duzunarekin, kontuz norekin zabiltzan. Zeren gure amonen garaian ez bezala —Hannah Arendt-ek Mary McCarthyri gutun hartan idatzi zion bezala jada ez dute zentzurik ez fedeak ezta zentzu komunak ere. Federik gabeko garaia da hau eta, beraz, jendea zigortzen lan egiten duten agenteek ez dute infernurik espero, ez dute betirako maldiziorik izango. Baina gainera, jada ez dago gaizki zentzu komunaren ikuspegitik jendea besterik gabe kolpatzea, atxilotzea, akusazio larriak egitea, kartzelatzea.

Beldur horri irtenbide bat eman behar diogu: biolentziari buruz modu esplizitu eta desatseginean hitz eginda behingoz. Eta ulertuta Espainiako Erreinuko agenteek ezartzen duten beldurraren antzekoa sentituko dutela asteburuon Sanfermin Txikitik etxera bakarrik itzultzen diren emakumeek. Ala atzerritar pobrearen itxura duen edonork, egun argiz, asteazken batean, udaltzain bat ikusten duenero. Egunez, gauez, arratsaldez: beldurra.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna