BI AHOTSETARA

Isiltasuna (ere) politikoa da

Gorka Erostarbe Leunda -

2019ko maiatzak 19
Irudika dezagun, adibidez, Borja Senper, aldean Mikel Erentxun hartuta, Donostiako auzorik auzo, mitinen hasiera nahiz amaieretan kantuak zuzenean jotzen dituela; edo Jone Goirizelaia, Bilboko Zazpikaleetan barrena, jendeari diosal egiten, atzetik jarraika Fermin Muguruza hip-hopeatzen duela; Ernesto Gascok erakutsiko lizkieke edonongo turistei bulebarra nahiz noranahiko noria La Oreja de Van Gogh taldea tuna baten gisan segika izanik; zergatik ez irudika Juan Maria Aburto Bilboko abesbatza galtzetatik ezin bereizita; edota Espainiara jauzi eginda, Pablo Iglesias Los Chicos del Maizen gerizpean, eta Albert Rivera Loquillorekin oilar norgehiagokan.

Dibertigarria irudi lezake lehen ikusmiran...

Ez da atzo goizekoa hauteskunde kanpainetan alderdi edo hautagaitza bakoitzak bere soinu bandaren bidez limurtu nahi izatea herritarra, hiritarra, hauteslego potentziala. Asmakizuna Zachary Taylor eta Daniel Rice izeneko morroiei zor diegu; Whig Alderdiko hautagaia lehena (AEBetako Alderdi Errepublikanoaren aitzindaria), eta haren laguna bigarrena, pailazoa ofizioz. 1848ko presidentetzarako hauteskundeetarako kanpainan batetik bestera eraman zituen Taylorrek Rice bera eta honen bandwagon orga. Gurdi horretan soinu banda zeraman Ricek. Herritarrek gogo onez hartu zuten berrikuntza; Taylorrek hauteskundeak irabazi, eta AEBetako hamabigarren presidente bilakatu zen. Orduz geroztik, munduko ia hauteskunde guztietako ia hautagai guztiek erabili dute musika, ez soilik jendearengana iristeko, baita mezua helarazteko ere.

Dibertigarria irudi lezake lehen ikusmiran... baina edonork usain dezake nekoso ez ezik gogaikarri izaten amaitzen duela.

Ia guztia politikoa den garaiotan, edo ia guztiari izaera politikoa aitortzen zaion garaiotan, politika (profesional-mediatikoa) bera ez al da politikotik gutxien duena? Laguntzailetzat, babesletzat, limurgarritzat hartzen duen musika bera despolitizatzen duena?

Riceren ereduak eman beharrekoak eman ditu. Politika politizatu nahi badute, har dezatela John Cagena eredutzat, baina ez soilik 4'33-rako, baizik eta mitin oso baterako, edo are, kanpaina osorako.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna

Izan zaitez BERRIAlaguna

Irakurtzen ari zaren edukia libre ematen jarraitu nahi dugu. Euskaraz informatzea da gure eginkizuna, zure eskubidea. Sareko irakurlea bazara, konprometitu zaitez irakurtzen ari zarenarekin. Geroa zugan.

Izan zaitez BERRIAlaguna