Albistea entzun

Musika

Nostalgiaren aldarria

The Saxophones talde estatubatuarrak doinu leunez beteriko bi disko kaleratu ditu. Begirada 1950eko hamarkadan jarria dute, baina estilo ugarik zeharkatzen dute haien proposamena.

Alexi Erenkov eta Alison Alberdice, The Saxophones taldeko kideak.
Alexi Erenkov eta Alison Alberdice, The Saxophones taldeko kideak. BERRIA Tamaina handiagoan ikusi

Mikel Lizarralde -

2020ko ekainak 7

Taldearen izena ez da oso inspiratua, ezta bere proposamenaren definitzaile egokia ere: The Saxophones. Deitura horrekin, izan zitekeen jazz banda bat edo musika garaikidea egiten duen ensemble bat, baina Alexi Erenkov (ahotsa, gitarra, saxofoia eta flauta) eta Alison Alderdice (ahotsa eta perkusioa) senar-emazteek osatzen duten taldeak —Richard Lawsek (baxua, sintetizadoreak) laguntzen ditu— bestelako koloreak eta doinuak biltzen ditu bere musikara, nahiz eta haietako bakar batek ere ez lukeen definituko The Saxophonesen musika bere osotasunean: ganbera popa, countrya, soula, soft-popa...

 

Eta, hala ere, jazza izan zuen jatorrian oinarri The Saxophonesek,Erenkov jazz ikaslea baitzen proiektuari heldu aurretik. Musika horrek, ordea, ez zion baliabiderik ematen bere adierazteko gogoari, taldearen Bandcampean idatzi duenez, unibertsitate ikasketetako musika konponketa konplexuetatik aske aritu nahi baitzuen. Alderdice perkusioarekin Erenkovi batu zitzaionean, berriz, bakarkako proiektua zena talde bilakatu zen. The Saxophones izena bera ere nolabaiteko txantxa moduan hartu zuten. «Musika ikasketak egin ondoren, bazter utzi nuen saxofoia. Ezin nuen jasan, iruditzen zitzaidalako kategoria batera mugatzen ninduela. Jotzen ikasi nuen; teknikoki, menderatzen nuen tresna, baina, halere, sentitzen nuen ez zidala ezer originala ematen». Gerora, ordea, eta «jazz konpositore eta musikari» etiketa gainetik kenduta, berriro heldu zion saxoari Erenkovek, nahi zuena egiteko «askatasunez».

The Saxophonesek 2018an hasi zuen bidea, Songs of The Saxophones diskoarekin, eta lan hartan definituta gelditu ziren taldeak landuko zituen bideak. Ordurako agerikoa zen Erenkovek eta Alderdicek 1950eko hamarkadako melodia eta harmoniekiko duten zaletasuna, eta joera retro hori saxo, flauta, bibrafono eta bestelako tresnen erabilerak indartzen zuen. Erenkovek onartu du 50eko hamarkadako soinu eta estetiken «erabateko nostalgia» duela, nahiz eta ez duen nahi garai hura idealizatu: «Badakit 50eko hamarkada zaila izan zela AEBetan, eta baita mundu osoan ere. AEBetan arrazaren araberako segregazioa ikaragarria zen, eta, zuriek pribilegioak zituzten bitartean, herritar beltzak erabat ukatuak zeuden. Ez dut garaia ideializatzen, baina, hori une batez albo batera uzten badugu, ikusiko dugu musika eta estetika izugarri ondo etorri zirela bat».

Hain zuzen ere, The Saxophonesekin, hasieratik, melodia argi eta gozoekin ideia edo pentsamendu ilunagoak biltzeko nahi bat ere izan duela adierazi du Erenkovek. «David Lynchek oso ondo ulertu zuen 1950eko hamarkada. Irudi garbi eta zaindu horren atzean gauza beldurgarriak ezkutatzen dira». Berari ere gustatzen zaio horrekin jokatzea eta gai ilunak azal lasai eta goxoekin zabaltzea: «Gustatzen zait ideia sakonak dituen musika entzunerraza».

Izan zen, taldearen lehenengo diskoari zerion dotorezia nabarmenduta, The Saxophonesen musika Tindersticksenarekin alderatu zuenik, nahiz eta Stuart Staplesen taldearen proposamena beti izan den melodramatikoagoa, eta The Saxophonesena, berriz, malenkoniatsuagoa eta baita soilagoa ere. «Minimalista», Erenkoven iritziz. «Zahartzen ari garen heinean, gure bizitzak konplikatuagoak bihurtzen dira, eta musika babesleku bat da, dena sinplifikatzen dugun espazio bat. Saiatzen gara ahalik eta modu sinpleenean adierazten esan nahi duguna».

Talde lana

Lehenengo diskoa kaleratu eta bi urtera iritsi da Eternity Bay, The Saxophonesen bigarrena. Aurrekoari jarraipena emanda ere, lan berrian beste soinu paleta batzuk sartzen saiatu dela aitortu du Erenkovek. Nahiz eta ez zaion erraza egin. «Elementu berriak gehitzea beti da arazo niretzat, aldaketari beldurra diodalako. Baina, aldi berean, ohartzen naiz beharrezkoa dela, eta ez kontu dramatiko bat».

Eternity Bay-n mantentzen da 50eko hamarkadarekiko obsesio hori, baina countryaren, pop sofistikatuaren eta musika brasildarraren aztarnak antzematen dira hainbat kantutan. Nahiz eta estilo horietara oso modu pertsonalean gerturatzen den taldea. Hala, Forgot my Mantra leunean ez da zaila Lambchopen eragina antzematea; Take My Fantasy soft-pop harribitxi bat da; eta Anymore egon zitekeen Caetano Velosok Londresko erbestealdian grabatutako diskoan. Erenkovek ez ditu ezkutatzen diskoan eragin duten musikarien izenak: «Jonathan Richman, Caetano Veloso, Chico Buarque.... beste musikari brasildar batzuk ere bai, eta baita Elton John ere. Diskoa idatzi genuenean asko entzuten genituen».

Lehenengo diskoa Erenkovek berak idatzi zuen oso-osorik, baina bigarrenean taldekideen parte hartzea askoz handiagoa izan da, nahiz eta kantuak bereak diren oraingoan ere. «Taldekideen ideia asko daude diskoan. Alisonek, adibidez, perkusioari lotutako elementu asko ekarri zituen, eta Richard Lawsek, berriz, sintetizadoreei lotutako konponketa ugari».

Horrek berak taldean bertan ere eragina izan duela adierazi du Alderdicek. «Eternity Bay-n elkarrekin egin dugu lan. Uste dut denok aurkitu dugula gure lekua taldean, eta badakigula zertan egin diezaiekegun ekarpena Alexiren kantuei». Eta esaldi borobil batekin laburbildu du sentipen hori: «Eternity Bay talde baten jaiotza agiria da. Benetako talde batena».

Sareko BERRIAzalea:

Irakurri berri duzun edukia eta antzekoak zure interesekoak badira, eskari bat egin nahi dizugu: Berria diruz babestea.

Zuk eta zure gisako sareko milaka irakurlek egindako ekarpenarekin, eduki gehiago eta hobeak sortuko ditugu. Eta, zuekin osatutako komunitateari esker, publizitateak eta erakundeen laguntzek bermatzen ez diguten bideragarritasuna lortuko dugu.

Euskarazko kazetaritza libre, ireki eta konprometitua eskaini nahi dizugu egunero; bizi zaren munduaren eta garaiaren berri ematen segitu.

Albiste gehiago

Harkaitz Cano eta Irati Jimenez idazleak eta Uxue Razkin editorea, atzo, Donostiako Udal Liburutegi Nagusiko atarian. ©GORKA RUBIO / FOKU

Altxorraren giltzen bila

Gorka Arrese

Irati Jimenezek 'Ogia eta zirkua' saiakera idatzi du, Harkaitz Canoren 'Neguko zirkua' liburuko ipuinez. Unamuno saria jaso zuen. Erein etxeak argitaratu du
Alvaro Matxinbarrena artista, <em>Wild is the wind</em> erakusketan, Iruñeko Ziudadelako bolborategian. ©IDOIA ZABALETA / FOKU

Argi leuna forma artistikoekin

Olaia L. Garaialde

Alvaro Matxinbarrenaren 'Wild is the wind' erakusketa irailaren 31ra arte ikusgai dago Iruñean
Jokin Campion Gaston, Saioa Alkaiza Guallar eta Ander Perez Argote, gaur, Iruñean. ©Iñigo Uriz / Foku

Nafarroako Bertsozale Elkarteak eta Iruñeko Udalak otsailera atzeratu dute Bertsoaroa

Ane Eslava

Nafarroako Bertsolari Txapelketa jokatzen ari delako atzeratu dute zikloa. Iruñeko Bertsopaper Lehiaketako irabazleen berri eman dute, eta Saioa Alkaizaren bertso sorta batean oinarritutako 'Biziraute saiakera' ikuskizuna aurkeztu dute.

Astekaria

Asteko gai hautatuekin osatutako albiste buletina. Astelehenero, ezinbesteko erreportajeak, elkarrizketak, iritziak eta kronikak zure posta elektronikoan.