Albistea entzun

Musika. Garbage 'No Gods, No Masters'

Gerra oihua

Diskoetxea: Infectious Music.

Ihintza Orbegozo -

2021eko ekainak 27

Garbagek arrakasta handia izan zuen 90eko hamarkadan nerabe eta gazte zirenen artean, haientzat propio egindako musika baitzirudien taldearenak, garaiko musika ilun haren artean rock alternatiboari eta elektronikari ere euren lekua egiten ziotelako agian. Gogor eta zuzen aritu izan badira ere, euren ibilbidean garai ezberdinak izan dituzte, baina No Gods, No Masters berri hau taldearen aspaldiko diskorik indartsuena da.

Sinpletasunetik aldentzeko nahiarekin, oso ongi jakin dute beti abestiak modu dotorean apaintzen —baina apaingarriekin pasatu gabe—, eta, oraingoan ere, oinarrizkoak diren melodia eta ahotsak detaileekin tartekatzen dira, anabasa orekatu bat osatuz. Sintetizadore sutsuak punk-rockeko riffekin lotzen dituzte lan berrian, erritmo biziak azalduz, eta zuzenekoetan pentsaraziz. Intentsoa da diskoa. Astinaldi emozional batetik datorrena ere badirudi batzuetan, baina aurrera egiten du ia konturatu ere egin gabe, energia elektriko batekin. Batzuetan, Waiting for God eta diskoa ixten duen This City Will Kill You-n, nekea edota etsipena transmititzen dute: instrumentuek bigarren plano bat hartu eta gainerako abestiak baino isilagoak gertatzen dira, sintetizadorez bultzaturiko atmosfera motelekoak. Beste batzuetan, aldiz, musika kasik mehatxu bezala sentitu daiteke, lana irekitzen duen abestian bezala, baina garraztasun hori kanpora begirakoa da. Askotan punk pisutsu eta sendoaren doinuetara batzen da diskoa, baina dinamika ezberdin bat erabiltzen dute taldekideek: erritmoak luzatu eta moteltzen dituzte, eta horrela emozioz beteriko atmosfera baten sentsazioa eratu.

Hitzek, zuzenak bezain hunkigarriak, taldearen norabidea zein den erakusten digute, eta Shirley Manson abeslariak, ahots espresibo eta garratzarekin, etsipenera garamatza behin baino gehiagotan. Batzuetan, erritmoak euren baitan borroka libratzaile batean daudela dirudi. The Creeps melodia azkar batekin dator, eztanda egiten duten instrumentu eta sintetizadoreekin, eta jarraian, Uncomfortbly Me-n samurtasun handiagoz azaltzen digute borroka neketsu baten erretratu gupidatsua.

Nahiz eta No Gods No Masters batzuetan deserosoa gerta daitekeen, ez da jasangaitza. Aldiz, himno bat bezala, gerrako oihu bat balitz bezala entzuten da. Garbagek mugimenduaren ikuspegi berri bat dakar, mugimendu konstantean. Beti aurrera egiten du lasaitasuna eta autorrealizaziora iritsi arte. Taldeak oraindik energia izugarri hori mantentzeak diskoa garrez betea izatea eragiten du: bere uhin ezberdin guztiak eraikitzaileak gertatzen dira, eta horrek disko osoari zentzua ematen dio.

No Gods No Masters gizarte zapalkuntzaren aurkako lana da, baina taldeak indarra eta lasaitasuna ere azaltzen ditu.

Sareko BERRIAzalea:

Irakurri berri duzun edukia eta antzekoak zure interesekoak badira, eskari bat egin nahi dizugu: Berria diruz babestea.

Zuk eta zure gisako sareko milaka irakurlek egindako ekarpenarekin, eduki gehiago eta hobeak sortuko ditugu. Eta, zuekin osatutako komunitateari esker, publizitateak eta erakundeen laguntzek bermatzen ez diguten bideragarritasuna lortuko dugu.

Euskarazko kazetaritza libre, ireki eta konprometitua eskaini nahi dizugu egunero; bizi zaren munduaren eta garaiaren berri ematen segitu.

Irizpidea duzulako. Giroan zabiltzalako.

Zuk badakizulako.

Albiste gehiago

Pablo Larrainen 'Spencer' filmeko irudi bat. ©Donostiako Zinemaldia

Pablo Larrainen 'Spencer' izango da emanaldi sorpresako filma

Andoni Imaz

Etzi emango dute, 16:00etan, Viktoria Eugenian. Diana Spencer Galesko printzesari buruzkoa da.

Johnny Depp aktorea, atzo, Donostia Saria jasotzeko ekitaldian. ©Gorka Rubio / FOKU

Depp: «Arrazoi bakarrarengatik nago hemen: jendearengatik»

Edu Lartzanguren

Emazte ohiari tratu txarrak eman izanaren salaketa airean egon zen ekitaldian, nahiz eta inork ez aipatu zuzenean.

Thierry de Peretti zuzendaria eta Vincent Lindon aktorea, gaur, Donostian ©Jagoba Manterola / Foku

Droga trafikoaren barrunbeak eta kazetaritza, Sail Ofizialean

Ainhoa Sarasola - Mikel Lizarralde

Thierry de Peretti zinemagile frantsesak ‘Enquête sur un scandale d’état’ aurkeztu du Sail Ofizialeko lehian.‘La hija’ erakutsi du Manuel Martin Cuenca zuzendari espainiarrak sail berean, lehiatik kanpo

Astekaria

Asteko gai hautatuekin osatutako albiste buletina. Astelehenero, ezinbesteko erreportajeak, elkarrizketak, iritziak eta kronikak zure posta elektronikoan.