KRITIKA. Opera

Lana, ondo egina

<em>Il Lombardi alla Prima Crociata</em> opera, Bilboko Euskaldunan.
Il Lombardi alla Prima Crociata opera, Bilboko Euskaldunan. E.MORENO ESQUIBEL

Jesus Mari Begoña -

2019ko urtarrilak 25

'Il Lombardi alla Prima Crociata'

Musika zuzendaria: Riccardo Frizza. Eszena zuzendaria: Lamberto Puggelli. Bakarlariak: Ekaterina Metlova, Roberto Tagliavini, Jose Bros, Sergio Escobar, Jessica Stavros. Abesbatza: Bilboko Opera Abesbatza. Musikariak: Euskadiko Orkestra Sinfonikoa. Lekua: Euskalduna jauregia, Bilbo. Eguna: Urtarrilak 22.

OLBEk kalitate handia erakutsi du Parmako Teatro Regioren ekoizpenean; oso gutxi taularatzen den opera bat: G. Verdiren Il Lombardi, hain zuzen. Arriskutsua da erlijio folletoia duen libreto zaharkitua gaur egun antzeztea; are gehiago, gaztaroko asmakizuna denean. Baina kasu honetan, opera emanaldiak interesa zeukan: Verdi bezalako egile baten ibilbide musikala ezagutzea; baldintza batekin: hots, ondo asmatzea musikariekin, abeslariekin eta eszenarekin. Riccardo Frizza zuzendariak Verdi jatorra eskaini du, guztiz korala den operan. Haren eskuetan Euskadiko Orkestra Sinfoniko boteretsuak bikain jo du epikoak diren fanfarreetan zein tarte liriko edo dramazkoetan. Aipatu behar da Waldemar Machmar EOS-eko concertinoak biolinarekin erakutsi zuen bertutea, hirugarren ekitaldiko preludioan. Beste horrenbesteko edertasuna aitortu behar diegu Bilboko Opera abesbatzak eman zituen kantu ugariei. Nabarmentzekoak dira O signore, dal tetto natio erromesen koroa zein emakumezkoek abestu zituzten erreguak edo bakerako deialdiak.

Bakarlarien alorrean, berriz, guztien gainetik Ekaterina Metlovaren kantaldia goraipatu behar dugu, Giselda protagonistaren rolean. 2010ean, Bilboko Kantu Txapelketa irabazi zuen sopranoak aise gainditu zuen Verdik sopranoari jarritako oztopo lasterketa; hau da, ia denbora guztian abesten dabil, deabruzko tesituretan saltoka. Errusiarrak teknika, garbitasuna eta indarra erakutsi zituen, eta zati lirikoetan ñabardurak egin. Roberto Tagliavini baxuak ez zuen adierazi afonia zantzurik, eta zabal-zabal abestu zuen, Pagano gaiztoaren interpretazio ederrean. Pena handia hartu genuen Jose Bros-en kantaldian. Nabari zen eztarrian duen gaixotasuna, eta, nahiz eta hasierako ahots erasoetan bere tinbre polita haizeratu zuen, ezin izan zituen esaldiak ondo biribildu. Asko gustatu zitzaigun Sergio Escobar tenorraren kantaldia, Arvinoren rolean. Ahots distiratsua, zabala eta ñabardurez beterikoa.

Eszenari dagokionez, Lamberto Puggellik baleko irudien bitartez girotu zuen kartoizko istorioa, ia dekoraturik gabe. Ikuspuntu baketsua erantsi zion gurutzaden epopeiari, horretarako, gerrako kantuetan errealitatea erakusten zuten irudiak jarrita —Picassoren Gernika, juduen aurkako txikizioarenak, eta abar—. Argiztatzea ere egokia: hasieran, Milango grisa erabili zuten, eta Jerusalemeko argitasuna bukaeran, jantzi aproposekin.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna

Izan zaitez BERRIAlaguna

Irakurtzen ari zaren edukia libre ematen jarraitu nahi dugu. Euskaraz informatzea da gure eginkizuna, zure eskubidea. Sareko irakurlea bazara, konprometitu zaitez irakurtzen ari zarenarekin. Geroa zugan.

Izan zaitez BERRIAlaguna