Donostiako 66. Zinemaldia. VOYEUR ENEA

Komediak, fikzioa eta gure tragediak

Maider Galardi F. Agirre -

2018ko irailak 23
Ostiral goiza. Zinemaldiko lehen filma, El amor menos esperado. Bikote heterosexual eta monogamo baten gorabeherak kontatzen ditu pelikulak, Ricardo Darinek eta Mercedes Moranek antzeztuta. Sarri lehertu da barrez publikoa. Kazetari honi grazia gutxi. Maitasun erromantikoa, iruditeria hegemonikoa, estereotipo asko eta funts sozialik ez, apenas.

Ostiral arratsaldea. Elkarrizketa Leon Siminiani zuzendariarekin. Apuntes para una película de atracos filma aurkeztera etorri da Donostiara. Dokumentalean kontatzen du lapur batekin izan duen harremana, eta egindako delituen atzeko pertsona hori ezagutarazten du: «Lapurretei buruzko film onenak lapurraren atzekoa erakusten du». Badu esku artean proiektu berri bat ere, Alcassarko kasua-ri buruzkoa. «Alde guztiekin» hitz egitea interesgarria dela dio, eta ulertu baino gehiago, ikasi egin behar dela jende horrek buruan zer duen. Kazetari honi kezka handia eragin dio erantzunak.

Larunbat arratsaldea. Sartu da Danny DeVito prentsa aretora. Jendez lepo dago gela, munduko komikorik ezagunenetariko batek jaso baitu aurtengo Zinemaldiko Donostia saria. Eseri da mahaian, eta ez du lortu itzulpenerako aurikularra jartzea. Han hurbildu zaio azafata, eta segituan bota du aktoreak prentsaurrekoko lehen perla: «Neuk bakarrik ez nuen lortuko, andre eder batek egitea beti da hobea». Barreak aretoan, eta kazetari honi batere graziarik ez.

Oscarretatik hasi eta Canneseko zinema jaialdira arte, aurten gala beltzen urtea izan da alfonbra gorrietan. Hainbat aktore emakumek salatu dute sexu abusuak jasan dituztela urte hauetan guztietan Hollywoodeko zinema ekoizlerik ezagunenen eskutik. Espainian ere Goya sariak baliatu zituzten emakume ekoizleek beren lana aintzatetsia izan zedin aldarrikatzeko, eta, gurean, Jose Luis Rebordinosek esan du Zinemaldian kristalezko sabaiaren aurka borrokatzen direla.

Aldarrikapenak aldarrikapen, ordea, Darin esku zabalik jaso dute Donostian, nahiz eta Valeria Bertuccelli aktoreak salatu zuen «gehiegikeriak» egin zizkiola Escenas de la vida conyugal obra antzezten ari zirela. Siminianik filmatu egingo du bere dokumentala, nahiz eta jakin badakigun Alcasserko kasua mugarri izan zela neska gazteei beldurraren paradigma ezartzeko, eta hemengo kazetari honek ez dio DeVitori kargu hartu prentsaurrekoan. Are, datozen egunetarako ez du emakume zuzendari bakarrarekin elkarrizketarik lotu. Horra gure tragediak.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna

Izan zaitez BERRIAlaguna

Irakurtzen ari zaren edukia libre ematen jarraitu nahi dugu. Euskaraz informatzea da gure eginkizuna, zure eskubidea. Sareko irakurlea bazara, konprometitu zaitez irakurtzen ari zarenarekin. Geroa zugan.

Izan zaitez BERRIAlaguna